Thailand

13/8/01

Goede vlucht (weg met stortregen!). Half uur te laat weg (05.17 u.) maar maar 10 minuten te laat aangekomen. Ging allemaal heel snel, bijna als eerste bij de immigratiedienst en direct onze rugzakken (sms-je van Peet, Anja en Dara: veel plezier. Heel leuk!). Taxiritje geregeld: 500 baht, binnen een half uur bij het giga-luxe Rembrandt Hotel. Heerlijk: douchen. Nog geen moeite met wakker blijven nu. Buiten word je aan alle kanten taxi’s en tuktuks in gepraat. Nee, zeggen we vriendelijk, we gaan fijn lopen. Oei, toch wel heel groot: Bangkok. De kaartjes die we van het hotel kregen zijn we vergeten. Eerste fout: mee laten lokken in de tuktuk naar “Shopping Mall”. Alleen maar luxe juwelen dus. Lumpini Park was z.g. dicht. Nou we scheurden erlangs en het was één en al bedrijvigheid! Dus we wilden een tuktuk of taxi daar naar toe. Weg van dat idiote “shopping mall”. Helaas, ze willen je alleen brengen als ze je eerst naar de sponsor brengen (mall of café). Gewoon afgekapt en de openbare bus 45 gepakt. (5 baht). Gek park: in foodcourt voor het eerst tussen alleen maar Thai, met stokjes gegeten. Heerlijk en lekker weg van de verkeersherrie en smog! Beetje rondgezworven, ziet er wel leuk uit. Ik (Fem) begin wel wat moe te worden. De kousenband met gegrild kippenvel en noodles met paddenstoelen geven me nog even niet de energie die ik goed kan gebruiken. Flink neusverkouden! Terug gelopen vanaf het Lupini Park naar ’t hotel. Heel stevige tippel. Wel al een beetje in de gaten hoe het met de straten zit. Dan in de “lobbybar” onze welkomstdrank: (vruchten-iets met ijs, lekker fris).

Ca. 13.00 u. Heb Femke naar boven gebracht. Ze wil nu echt proberen even een paar uurtjes te slapen. Zelf ga ik nog even de directe omgeving verkennen maar dit is van korte duur. Buiten enkele kleine restaurantjes is er weinig te beleven en besluit ik mijzelf te trakteren op een ijskoud Thais biertje (zéér lekker) in de lobby van het hotel, van de gelegenheid gebruik makend om de stadskaart van Bangkok nog eens goed te bekijken. Na het tweede biertje begint bij mij nu ook de vermoeidheid toe te slaan en na nog even het zwembad op de vierde verdieping gecheckt te hebben ga ik om 14.30 u. mijzelf naast Fem neervlijen om mijn oogjes, na nu al zoveel indrukken, dicht te doen.

Overigens: na ongeveer over de hele wereld in hotels, motels e.d. te hebben vertoeft is dit toch wel het absolute walhalla: het Rembrandt Hotel. Zeg maar gerust een oase van luxe. Van eigen closethouder en telefoon in de badkamer tot zwembaden op de vierde verdieping. Het is werkelijk te gek voor woorden. We hebben een grote kamer op de twaalfde verdieping (zeer luxe) voorzien van een minibar, waterkoker met thee en koffie, gratis kluis, schitterend grote badkamer met bad en een grandioos uitzicht over Bangkok. Zelf een deur open doen? Ik dacht het niet! Ze lopen hier bijkans met een doekje voor je om te zorgen dat je voetzolen niet smerig worden (en dit bedoel ik niet als minderwaardig). Je word hier bijna alleen aangesproken als “sir”of “ma’am”of “my lady”, kortom we worden als Royalty behandeld.

20.15 u. Thaise rijsttafel in T.L. gelegenheid: springroles/ingelegde shrimp/garlic-basil-pork/ fried shrimp in currypaste/ kip-chili-kousenband-garlic met fried rice en saus-standaard. Singha bier erbij. We willen niet anders meer! (F. 24,- incl. bier!).

14/8/01

Grandioos ontbeten: alles d’rop en d’ran en nog geen last van de ingewanden.

Veel gezien! Met de sky-train naar de Chao Phaya rivier (ideaal!) en dan met de expressboot naar Wat Pra Kheo. Heel mooi en vol goud en een soort mozaïek. Hierin staat de Boeddha van smaragd, maar het bouwwerk op zich is al ontzettend mooi. Ook het koninklijk paleis is op dit terrein. Lopend is het prima te doen naar Wat Po. Hier ligt een 30 meter lange (blad) gouden Boeddha, nu helemaal in de steigers. In feite zouden we ook nog naar Wat Arun, aan de overkant van de rivier, maar overdaad schaadt heb ik wel eens gehoord (bij Wat Po hebben we ongeveer 100 Boeddha-beelden gezien………..).

Nog wat verder lopend kom je dan bij Chinatown. GAAF!! Echt hutje-mutje-op-een-krukje verkopen ze hier vooral eten,  wierook en bloemenslingers. Iedereen doet er iets (slingers rijgen, á la minuut wokken, of hele bergen chili pepers van steeltjes ontdoen). Heerlijke geuren van kruiden, eten en wierook. Ik durfde de traditionele viskoekjes aan: LOVELY! en alles uit een zakje natuurlijk, zelfs cola! Moest er wel even aan denken om het zakje met links vast te houden en te eten met rechts. Ook de kledingregels hebben we keurig aangehouden: Hen lange broek, ik rok tot over de knietjes en beiden dichte schoenen. Wat we echter nog niet wisten, is dat je bij de tempels ook geen genegenheid mag tonen tegen elkaar (wij zaten natuurlijk allang weer te zoenen….. mag dat? nee dus!). Met één of andere longtailboot, die we privé afhuurden, zijn we door de klongs gevaren. Hier zie je de achterkanten van de van de soms hele dure en vaak hele arme huisjes. Je krijgt een aardig beeld hoe de mensen hier leven. Wat me opvalt is dat, ook al hebben ze een krot van hier tot Tokio, ze proberen het toch heel gezellig te maken met veel planten en tierelantijntjes. Eenmaal weer op de grote rivier dacht onze kapitein dat we op de Duitse autobahn zaten: dat ding ging wel 150 km./u!.

Vervolgens hadden we onze zinnen gezet op het alvast regelen van de tickets voor de nachttrein naar Chang Mai. Van te voren hadden we het idee opgevat om dat op het treinstation te doen (Hua Lampong). Wederom met handen en voeten gebarend de juiste bus te pakken gekregen gingen we voor het vorstelijke bedrag van 8 baht (= 50 ct.) p.p. op weg. Nadat we vlak bij het station waren uitgestapt werden we net voor het station aangehouden door een jongedame die in haar beste Engels (en dat wil je echt niet horen) ons wist te overtuigen dat kleine reisbureautje in te gaan. En dat was het begin van een aflevering van: “the comedy capers”. Nadat alles was geregeld op papier, moest er nog betaald worden. Hoewel ik van te voren had gevraagd of ik met Visa kon betalen bleek dat de “slipsheet” op was. Dus of we even contant wilden betalen? Daar we dat bedrag niet op zak hadden probeerden de Thaise heren ons te leren hoe de acceptatie van Visa in Thailand gebruikelijk is: ze accepteerden wel Visa maar dan liepen ze even mee naar de Visa-pinautomaat ons proberend te overtuigen dat ze het geld al hadden voorgeschoten. Wat de heren niet wisten is dat wij nooit pinnen met Visa (en überhaupt ook de pincode niet weten) omdat dit vreselijk ongunstig is. Stug volhoudend en ons van pinmachine naar pinmachine slepend (en in woord en gebaar duidelijk makend hoe zielig ze wel waren) waren we het op dat moment zat. En wat gebeurde er toen? Het kon allemaal wel! Opeens! Zo maar! Op het station! Alleen was dit een ramp voor ze want nu kregen ze pas hun centjes…… de volgende dag! Gelukkig hebben we voet bij stuk gehouden. Dat hadden we na 2 dagen Bangkok al snel geleerd.

Eenmaal buiten hoosde het. Na een stief kwartiertje wachten waagden we een poging en vonden we weer een bus(de verkeerde dus). Snel overstappend op een andere zaten we in ieder geval even droog.  De busconducteur maakte ons (in zijn beste Engels, ahum) duidelijk waar we eruit moesten voor de skytrain die ons vlak bij het hotel brengt. Rennend door de regen bereikten we deze halte en konden we naar ons hotel. Toen we uitstapten was het (gelukkig) weer droog en kunnen we nu al zeggen (hoewel de dag nog niet om is) dat vandaag een groot succes is geweest.

Helaas waren we een beetje te laat om nog geld te wisselen. Bij het hotel was de koers nu niet echt gunstig. We hadden nog 110 baht, zo’n F. 6,- dus. Jemig, geen avondeten denk je dan….. Mooi niet: voor F 3,- p.p. hebben we gegeten en gedronken, en lekker ook! Dat kan allemaal hier!

15/8/01

Tot 14.00 u. lekker bij de pool gelegen. Als de wind wegvalt heb je die pool echt wel nodig om af te koelen. Met skytrain en expressboot weer de “bekende route” genomen en het koningsplein (Sanam Luang) gezien. Dit zou vol staan maar dat viel allemaal wel mee. Wel wat handlezers. Op zoek naar Kao San Road, shopping voor zilver. Leuk vol straatje met winkeltjes, bars en questhouses. Mooie armband (ook voor Nico) en oorbellen gekocht. Voor weinig. Wat ook opvalt zijn weer de vele karretjes en kraampjes aan de straat waar je gewoon heel goed kunt eten. Dus met even snacken tussendoor” hebben we (vooral Femke) geen moeite. Nu is het tijd om op zoek te gaan naar hetgeen ik heel graag wil zien: het Thai-boksen in het Ratchadamnoen Thaiboxing stadium. We hebben even tijd nodig om het te vinden maar na veel vragen komen we er uiteindelijk. Natuurlijk wordt er weer geprobeerd ons de duurste kaarten aan te smeren, maar wij hebben onze zinnen gezet op de goedkoopste kaartjes (230 baht, de duurste zijn 1000 baht) op de bovenste ring, tussen het gewone, helemaal gek van gokken-de volk. Volgens de kaartverkopers op straat is dat niet mogelijk (uitverkocht) maar eenmaal aan de kassa blijkt het geen probleem. Eenmaal binnen is het rustig maar naarmate de wedstrijden voorbij gaan komen er meer en meer (voornamelijk Thaise) mensen bij. Het is precies zoals ik het me had voorgesteld: driftig gokkende Thaise mannetjes opeengepakt n.b. achter een hekwerk. We worden tot 2 keer toe weggebonjourd, maar de derde keer vinden we het wel mooi en blijven lekker zitten waar we zitten. Na een uur of twee vinden we het wel mooi en lopen we terug naar de Khao San Road. We hebben honger en laten voor ons wat noodles met groente klaarmaken en we kopen er een spiesje met vlees bij (weer zeer smakelijk). Het is hier heel erg druk en we besluiten hier even lekker te terrassen (heel wat biertjes gedronken). Het is schitterend om hier de mensen te bekijken. Tegen 11 uur nemen we, na stevig afdingen, een taxi terug. Flinke rit en maar 100 baht betalen (F. 6,-). Bij het hotel aangekomen besluiten we nog iets te drinken bij een restaurantje aan de overkant (Chili House) en Fem neemt nog wat “Fried Rice”. Tegen half 1 stappen we, weer voldaan, in bed.

16/8/01

Vanochtend kalmpjes aan uitgecheckt (snel op de kamer
nog even van de misschien voorlopig wel laatste luxe
gebruik gemaakt: Ally Mc. Beal op t.v. en scheren voor
de spiegelwand). Beetje bewolkt dus dan maar ff naar
Siam Shopping Centre. Niet voor de modale Thai,
deze Esprit- en nog veel duurdere merken winkels. We
gaan op zoek naar een terras. Hebben ze hier niet! geen wonder eigenlijk met die smog hier, en de herrie. Opvallend hier is trouwens dat de vrouwen (die met hun iele lijfjes beter omschreven kunnen worden als meisjes) allemaal op plateauzolen lopen, waarschijnlijk om hun lengte te compenseren (bij ons reeds lang uit de mode). En dat ze er zo keurig uitzien, mannen ook hoor. Welgeteld misschien één of twee hoeren gezien. We zijn dan ook niet naar Pat Pong geweest.

Poeh, al 6 dagen verheiratet!

17.40 u. Met onze echte bakpackerslook misstaan we zeer zeker niet op het Hua Lu Angor Station.

Klaar voor de reis naar Chang Mai, zoals vele anderen met ons. Voor F. 2,- (30 baht) p.p. weer uitstekend gegeten op dit treinstation. De trein zelf heeft 1 uur vertraging (ach, wij zijn de N.S. gewend) maar is erg grappig en de moeite waard! Eigen hokje met bed en wastafel en airco en ven. Piesen, poepen en roken doe je aan het einde van de wagon. Na 5 minuutjes rijd je langs de sloppenwijken van Bangkok. Zo ongeveer tegen de trein aangebouwd zijn de van golfplaten in elkaar geflanste krotjes. Heel bizar.

22.30 u. Een “mannetje” komt onze bedden opmaken, keurig netjes! (Boven elkaar).

17/8/01

08.00 u. Geslapen hebben we beiden zeer slecht. De
trein ruist nou ook niet echt geruisloos over het
spoor. Maar goed, we hebben het gehad. Op naar ons
volgende avontuur: Chiang Mai.

Voor we het treinstation uit waren werd ons al ca.
100 x gevraagd of we tuktuk of taxi wilden. Maar
helaas voor de heren: ten eerste gingen we eerst
ontbijten met gebakken rijst en ten tweede heb je
hier goedkope opstaptaxi’s. Als er al mensen
inzitten en jouw adresje ligt op de rit, dan is het maar 8 baht. Anders 10 of 15.

Het Chatree is sober en schoon qua kamers en heeft een leuk zwembad. Eerst maar
lekker een duik nemen en een beetje bij-luieren na die trein nacht. Veel Nederlanders hier. Chiang Mai is 100% anders dan Bangkok, veel gemoedelijker en kleiner. Op de grotere wegen is het echter wel ook zo’n chaos. We zijn gaan lopen in de middag, we hoopten dat de zon wat minder zou zijn. Nou, een heel klein beetje dan. Het zou hier in het noorden zgn. überhaupt wat koeler zijn dan in Centraal Thailand. Poeh, dat valt vies tegen (of het is gewoon toevallig een heel mooie dag). We hebben kraampjes gekeken op de bekende night-market en gegeten op het foodcourt. De koopwaar is veel van hetzelfde. Er zitten wel mooie spullen tussen zoals “perkamenten lampionnen” en wat Chinese kledij. Maar ook al ding je heel stevig af, je betaalt so wie so veel. Alleen dus maar een regenponcho voor Hen gekocht. Noodzakelijk voor de 2-daagse jungle-trek die we zondag gaan doen. De rest van de benodigdheden huren we van N.B.B.S. Verder zijn we vanavond vroeg te bed om de slapeloze nacht in de trein in te halen.

18/8/01

Vanochtend om ong. 7.00 u. opgestaan. We
hebben een wandeling op het programma staan
(uit een boekje over Thailand opgedoken).  In het restaurant van het Chatree
Questhouse drinken we een kopje koffie om ons daarna om een uur of 8 weg te
laten brengen naar het startpunt van de wandeling: de Muang Mai Market aan de Menam Ping Rivier.

Één ding wordt ons al heel snel duidelijk: dit is geen toeristenmarkt en we trekken als enige buitenlanders al snel veel bekijks. Net als Chinatown in Bangkok is het er een komen en gaan van tuktuks met allerlei soorten waar voor de vele kraampjes: van verse vis (levend en wel) tot allerhande groenten, van groente tot fruit, kruiden en nog zo veel meer. Fem koopt een pakje zoete wafels voor ontbijt en genietend en fotograferend banen we ons een weg door de vele straatjes en overdekte halletjes. Zo komen we bij de Warorot Market. Een soortgelijk tafereel, minder druk maar niet minder indrukwekkend. We slaan rechtsaf de Tapae Road in en ontdekken al snel twee mega grote Nagaslangen (al eerder gezien vanuit de taxi) welke de toegang markeren naar een klooster (Wat Saen Fang), nauwelijks zichtbaar vanaf de weg maar heel erg mooi. Waar onze route zou moeten eindigen bij Tapae Gate gaan we nog een stukje verder: we gaan de poort door om nog een aantal Wat-tempels te bezichtigen.  We zien er tientallen maar de twee waarvoor we komen (Wat Chedi Luang en Wat Phra Sing) zijn wel de indrukwekkendste. De eerste is echt een ruïne (verwoest in de zestiende eeuw) maar toch heel anders dan de andere tempels. Wat Phra Sing wordt voor een groot deel gerestaureerd. Alleen het grootste gebouw staat niet in de steigers en is ontzettend mooi. We besluiten hierna maar eens wat te gaan eten. Daar Fem nog vol zit van de wafels neem ik een echte Thaise Noodlesoep die ik zelf lekker pittig maak. Na de soep koopt Fem nog iets zoetigs met kokos, gewikkeld in bananenblad en gaan we terug naar het questhouse om nog lekker bij het zwembad te gaan liggen (het is nu 11.30 u.).

Als we ’s avonds weer trek krijgen, nemen we ons voor om eerst nog even de treintickets voor dinsdag te regelen, om daarna te gaan eten bij “The Gallery”. Chiang Mai is heel rijk aan reisbureautjes, dus lopen we er een paar binnen. Ze kunnen er alles voor je regelen, behalve treintickets. Anders dan in Bangkok….. Toch maar even naar het station hiervoor. Ook hier zijn ze weer niet dol op Visa, of het apparaat is echt blocking?

Stevige tippel gemaakt en uiteindelijk aangekomen bij The Gallery. Een zeventiende eeuws teakhouten huis (antiek) met een restaurant (Thais) en een galerij deel vól met mooie en grappige snuisterijen. Het eten is wederom heerlijk (beiden een rode-curry gerecht) alleen haal je hier in Thailand wel snel de prijzen uit zijn verband! Op straat en in een foodcourt eet je heerlijk voor ong. 25 baht (F. 1,50) en dan vind je 70 baht voor een hoofdgerecht in een restaurant al snel duur, terwijl dat dus maar F. 4,- is, waar je heerlijk van eet….  Af en toe dus even de knop om!

Alles ingepakt voor de check-out en op tijd naar bed (Fallen was op het lokale net, nagesynchoniseerd in het Thai, niet om aan te horen!) i.v.m. de jungle-trek van morgen en overmorgen.

19/8/01

Uitgecheckt en om 8.15 u. opgehaald voor de 2-daagse jungletrek. Het lijkt erop dat we met zijn tweeën een privé tour krijgen in een variant van de rode pick-ups. Echter….. 15 minuten van het hotel rijdt onze pick-up een gloedjenieuwe Mercedes aan de zijkant in de prak! Niemand is gewond maar al snel wordt duidelijk dat de tour als gepland niet door kan gaan. Na 1000 x “Xluse me” en “sorry” en “maybe you can go with other peoper tomorrow”, gaan we uiteindelijk weer terug naar het hotel en het VIENG bureau, waar we opperen dat we de 1-daagse tour morgen doen omdat we nu eenmaal niet willen dat onze treinreis in gevaar komt. No risk! Vieng probeert nog wat zodat ze minder geld terug hoeven te geven, maar we leggen uit dat deze tour en vakantie precies gepland is en dat tijd ons grootste verlies is. Als tegemoetkoming krijgen we een “Kantoke” diner aangeboden (traditioneel Thais eten  en dansen, we worden om 19.00 u. opgehaald, hopelijk heeft deze chauffeur wél zijn rijbewijs… het schijnt n.l. dat ze hier regelmatig zonder rijden!!).

Omdat we onze tijd toch zo nuttig mogelijk willen besteden (en ook moeten wil je alles zien en doen) gaan we, nadat we onze rugzakken weer op dezelfde kamer 206 hebben teruggezet, op pad naar Wat Phra Sing, alwaar bij voldoende mensen pick-ups naar “Wat Phra tat Doi Suthep” gaan. Nadat we met een aardige Engelse jongen en de pick-up chauf een prijs zijn overeengekomen, gingen we de stad uit en bergopwaarts. Behoorlijk bergopwaarts wel te verstaan! Op een uitzichtpunt op vier-vijfde van de berg kun je Chiang Mai heel mooi overzien. Eenmaal bij de “wat” aangekomen klimmen we de 300 treden op (het schijnt dat als je dit 3 x doet zonder onderbrekingen, je verzekerd kunt zijn van een zorgeloos bestaan, wij hijgen al na 1 x!), die aan beide zijden omgeven wordt door 2 prachtige ge-mozaïekte naga-slangen. Boven huren we een mooie sarong en bekijken we de tempel. Hij is heel mooi en hangt vol met klokkenspelen (waar op staat: “don’t touch” maar waar niemand zich iets van aantrekt, dus dat geeft een mooi kabaal!) en een mega-gong en mega-trommel. Op de terugweg worden we weer langs zilverfabriek en lakwerk fabriek gebracht, maar we geven te kennen dat we daar geen trek in hebben. Duidelijk zijn helpt hier wel. In de oude stadskern genieten we in één of ander aftands restaurantje van een fantastische curry-noodle soep, waarna we al het zweet van ons af plonsen in het zwembad.

Overigens, die stadskern waar ik het net over had, is heel grappig omgeven door de stadswallen (waar nog enkele stukken van overeind staan) en water, die een heel precies vierkant vormen. Op de Doi Suthep berg echter zagen we dat Chiang Mai heel veel uitgestrekter is dan dit vierkantje. De stad staat echt volgebouwd met “Wat’s” (tempels), je struikelt er haast over zodat we Chiang Mai omgedoopt hebben tot “watjesstad”.

Tegen vijven gaan we naar onze kamer om ons wat op te knappen in afwachting van ons door Vieng-travel aangeboden “Kantokediner”. Om 7 uur worden we opgehaald om te dineren terwijl we kunnen genieten van een show bestaande uit Thaise muziek en dans. Het moet gezegd: het eten is heerlijk en zeker niet te weinig (= onbeperkt!) en hoewel één en ander zeer zeker is opgezet uit commercieel oogpunt is het zeer de moeite waard (op de drankjes na). Tijdens het eten wordt het eerste deel van de voorstelling opgevoerd: heel mooie diverse soorten Thaise dansen en als afsluiting een “messenartieste”. Na het meer dan riante diner, bestaande uit 6 á 7 verschillende Thaise gerechten met 2 soorten rijst (o.a. “sticky rice”) wordt ons verzocht buiten plaats te nemen om een demonstratie te krijgen van originele “Hilltribe dansen/rituelen”. Aan het einde van deze zit begint de vermoeidheid al parten te spelen en gaan we met de bus wederom naar het hotel, waar we onze bloemenkransen (gekregen bij het diner) afdoen en ons klaarmaken om te bed te gaan. Ik kijk nog wat American Football (sport is hier so wie so bijna 24 uur per dag) maar tegen twaalven gaat ook bij mij, letterlijk, het licht uit. Fem is dan al in diepe slaap.

20/8/01

De wekker gaat weer vroeg vandaag. Wat een 2-daagse trek
had moeten worden wordt dus een 1-daagse tour. We gaan
lekker samen ontbijten en worden iets later dan gepland
opgehaald (8.15 u. i.p.v. 8.00 u.). Nadat we verschillende
hotels zijn afgereden om andere deelnemers op te halen,
begint onze trip naar de olifantenshow )ca. 45 min. rijden
ten noorden van Chiang Mai. Eenmaal aangekomen worden we
direct in de eerste show gestort. Het optreden van de
olifanten die diverse werkzaamheden doen is heel leuk om te
zien, maar al snel verzand één en ander in dansende en
voetballende olifanten en zelf vind ik dit geen vermaak)
maar zo om me heen te horen vinden sommige mensen dit leuk. Veel leuker is de tweede show, die eigenlijk geen show is. De olifanten gaan lekker badderen in de rivier en duidelijk is te zien dat ze hier heel veel plezier in hebben, zeker als je naar het kleinste olifantje kijkt. Vervolgens worden we in de gelegenheid gesteld om zelf mee te rijden en dit is een hele aparte ervaring, zeker ook gezien het landschap waarin we vertoeven: het is groen, groen en nog eens groen. Jungle wordt afgewisseld met rijstvelden en halfwilde olifantjes. Echt de moeite waard. Na een wandeling van ong. 3 kwartier worden we afgezet bij een Lisu-dorp (één van de vele hill-tribe volken in dit gebied). Hoewel leuk opgezet toch weer té toeristisch en we kopen dan ook niets. We worden met os en wagen naar de lunch vervoerd (geen pretje voor mensen met een slechte rug). Lunch is Thais in buffetvorm en (wen er nu maar aan) voortreffelijk. Deze excursie is trouwens, in tegenstelling tot de eerder geplande 2-daagse, geen privé tour. Dit vinden we zeker niet erg want dan lult de gids die geen Engels kent tenminste niet de hele tijd alleen tegen ons aan! (Deze gids, Ms. Krab kan trouwens wel behoorlijk Engels).  We toeren met 3 Japanners, 3 Dubai-ers en 2 UK-ers (aardig meisje en man, zij is haar vriend nagereisd die in Bangkok 9 maanden lesgeeft, hij is hier voor zaken). Na de lunch gaan we naar een extra ingelaste “snakeshow”, omdat de “Dubai-peoper” daar al kaartjes voor hadden (?). Heel toeristisch wederom maar best grappig om te zien. De commentator blèrde continu: “you be carefull” door “the final countdown” heen…  Als laatste bezochten we een orchideeën kwekerij en vlinder farm. Ms. Krab legde kort uit hoe de orchidee gekweekt wordt waarna we mochten rondkijken tussen de echt schitterende soorten. Om de vlindertuin hebben we erg gelachen. We zagen er n.l. maar 3!! De rest was zeker met koffiepauze of zo. Wat ik trouwens het meest enge vond van deze trip sla ik hierin over: Na easy-going bamboe-raften (door schitterend natuurgebied) joeg een “vogelspin look-a-like” ons echt de stuipen op het lijf! (en er liep een dunne versie over mijn voet!).

21/8/01

Zijn trouwens gisteravond weer wezen eten in de foodcourt “Galare” waarna we daar heel lang zijn blijven zitten om naar al die lelijke mensen te kijken (en dat kan daar heel goed met dat T.L. licht). Weer voerden ze er een show op van traditioneel Thaise dansen en klederdracht. Opeens viel ons de toch wel regelmatig verschijnende travo”s en homo’s en ingehuurde hoeren op. Haast voor het eerst, maar niet vreemd want rondom de night-bazaar liggen de hoerenbars. Het daadwerkelijke homo-paradijs ligt een heel stuk verderop. In het magazine: “What’s on in Chiang Mai” wordt hiervoor druk geadverteerd: “Torpedoclub”, “Man-male massage” en “Sparoma”. We houden het wel bij de foodcourt.

Vanochtend na het ontbijt uitgecheckt bij Chatree en op zoek gegaan naar die ene “niet-louche en ranzig uitziende” massagesalon. We vonden er één, maar wat we wilden (een half uur neck and back) kon ineens weer niet, behalve als we er een kwartier bijnamen (á 100 baht, terwijl wij die van 150 baht wilden). De Thai zijn wel mensen die graag zoveel mogelijk aan je verdienen, want overal zit wat achter! (bij velen althans). Terug in het hotel zagen we een advertentie van een soortgelijk massagecentrum, teven opleiding. Wij weer op pad, met de riksja dit keer (heel comfortabel en je ziet een hoop!). Bij aankomst oogt één en ander in ieder geval professioneel. We hebben hier in ieder geval te maken met een echte massagesalon (de meeste salons bestaan ook nog een keer uit een reisbureau en internetcafé). Samen worden we naar een “tweepersoonskamer” gedirigeerd en al snel krijgt de lach de overhand: we moeten een soort van Hare Krishna-achtige wikkelbroek aan en Femke krijgt nog een vaag hemdje aan. Maar, het moet gezegd, het uur wat volgt is dan ook helemaal fantastisch. Er wordt ons verzocht op onze rug te gaan liggen en op uiteenlopende manieren worden we vanaf de voeten tot onder het middel gekneed, opgerekt, gestretcht, en hoor ik in ieder geval allerlei vreemde spiergroepen en ligamenten losspringen. De dames schromen ook niet hun benen, borst en sterke armen te gebruiken om ons in de juiste positie te krijgen. Af en toe had ik het idee dat is ergens wat zou afscheuren. vervolgens waren rug en nek aan de beurt. Af en toe tegen de pijngrens aan werd het hele zaakje losgegooid (maar heerlijk was het wel!!!). Als laatste kwamen we terecht met het hoofd in de schoot van de dames (nog steeds op onze rug liggend dus!!!) en kwamen zowel nek en zelfs hoofd aan de beurt. Nog even moesten we recht overeind gaan zitten om rug en nek het laatste behandelingetje te laten ondergaan en klaar waren we. Voor eenieder die dit ooit leest: met schrijven over Thaise massage doen we dit fenomeen alsmede de dames tekort!!! Krijg je ooit de kans: zeker doen! We voelden ons als herboren.

Voldaan aanvaardden we de wandeling terug naar het hotel. Fem eet nog wat rijst met “crisped pork” onderweg. We liggen nu nog even bij het zwembad. Als voorbode van de reis met de nachttrein naar Bangkok. Het enige dat ik vandaag nog kan wensen is dat ik in de trein beter slaap.

Next stop: Khao San Road, Bangkok!!

Bijtijds kleden we ons aan en wandelen omstreeks 16.30 u. naar de weg om daar een opstap-taxi te nemen. De chauffeur vraagt 60 baht (te veel) vanwege het spitsuur, maar hij moet het met 40 baht doen. We zijn inderdaad door de drukte een half uur onderweg. Bij het station slaan we nog wat drinken en chips in voor in de trein waarna we nog wat tijd nemen om wat te eten (lekkere noodle-soep!). Om 17.45 u. stappen we aan boord van de trein en stipt om 18.00 u. verlaat deze het station. Doordat het nog een uurtje licht is kunnen we nog wat naar buiten kijken maar we hebben besloten lekker vroeg naar bed te gaan. We moeten tenslotte (wat ik begrijp van de “beddenopmaker” om 6.20 u. weer op! We nemen nog snel even wat boekjes door en dan: welterusten!!!

22/8/01

6.00 u. Eerder dan gepland worden we wakker gemaakt. Gelukkig kan ik constateren dat ik in ieder geval beter heb geslapen dan op de heenreis, ondanks een Thaise SMS-bitch die constant in de weer was met haar mobieltje in het slaapvertrek naast ons. Fem heeft er schijnbaar iets meer last van gehad dan ik. Nadat we uitgestapt zijn (precies op rijd gearriveerd) gaan we na een “bakkie” op zoek naar een bus. Even vragen levert succes op en “off we go”. Na een half uurtje komen we in de buurt van Khao San Road. Wel nog even zoeken maar snel gevonden. Even snel vinden we een Questhouse (heel primitief maar in ieder geval schoon dit “Chart Quest House”) dus hier moeten we het maar een nachtje mee doen.

Reeds na 10 minuten hebben we het programma voor morgen qua tijd al iets omgegooid: i.p.v. om 13.30 u. naar Kanchanaburi te vertrekken (v.a. Thonburry Station, aankomst 16.31 u.) besluiten we nogmaals vroeg uit de veren te gaan op donderdag en de trein te nemen van 7.35 u., aankomst 11.10 u. Zo “winnen” we eigenlijk een dag en er is nog zoveel te zien. Daar het nu nog vroeg is gaan we de route naar het station even verkennen om te zorgen dat we op tijd zijn morgen: lopend naar de rivier (Chao Phaya), per expressboot oversteken en we zijn er al. Lijkt een fluitje van een cent, we moeten er alleen even vroeg voor op. Terug aan de Khao San zijde kuieren we wat rond, gaan we lekker wat eten (Fish Meat Balls, very spicy voor Fem en Tom Ka Kai, rijst met een soort van kokossoep met kip voor mij) en daarna lekker op een terrasje om wat te drinken en (dit) te schrijven. Gezapig dagje dus, maar in Bangkok hebben we al zoveel gezien dat dit gewoon even een dagje is om te rusten, douchen e.d. voor de volgende stap: Kanchanaburi!

’s Middags verzint Hen ineens dat hij zijn haar wel wat korter wil.  Geen probleem hier, zoals al eerder geschreven: het stikt hier van de massage/kapsalons/beautysalons (waar je ook kunt eten en internetten!). We zoeken er één uit waar ze alleen haar en make-up doen. Hen gaat er keurig gekapt de deur uit, voor 100 baht zit het heel goed! (Aan mijn haar laat ik ze echter niet komen hoe graag ze ook zouden willen.) Na nog wat geshopt te hebben bij de vele kraampjes op Khao San Road, en weer wat gegeten te hebben bij de beste restaurants van Thailand: de gaarkeukens!, gaan we vroeg te bed. Hen kijkt beneden in de bar nog wat film en dan gaat ook voor hem het licht uit. Lakens over ons hoofd trekken kan hier niet, ze ontbreken simpelweg (net als de zwanenhals onder de gootsteen, de w.c.-bril, de stortbak en de handdoeken). Maar voor 1 nacht is het te doen.

23/8/01

Met een speciaal busje worden we vanaf het oude Thonburry Railway Station naar de nieuwe gebracht langs de zeer drukke markt hier (het stinkt hier erg! Het lekkerste dat we ruiken is vis….). Het nieuwe station is nauwelijks een verbetering ten opzichte van het oude, behalve dan dat deze sporen niet zijn volgebouwd met marktkraampjes! Tijdens de 3 uur durende treinrit worden we langs tientallen dorpen gebracht. Vele zijn vernoemd naar de “Wat” die er staat. Vaak stappen hier mensen in met “saté”, “rijst in zakjes” “hapjes in bananenblad” frisdrank en zelfs met thee! We zitten 3de klas (beter is er niet) en dat betekent: alle deuren en ramen open. Best te doen, al zijn we toch blij als we er zijn. Met een riksja worden we naar het Sam’s Place gebracht. Fantastisch!! Niet luxe maar schoon en alles is er. We wonen op een “boathouse”. Het moment dat we dit schrijven zitten we op de veranda vóór ons huisje met als enig geluid de vogels  en insecten en water, heel soms, ver weg, wat van een “disco-vlot”. Het uitzicht is ook te gek: rivier en bos en in de verte de bekende “brug over de rivier Kwai”. We nemen nog een slokje op deze te gekke “quest-boat-house”.

Maar even terug naar de ochtend. Nadat we bij Sam’s Place hebben ingecheckt gaan we aan de wandel en het is een fikse tippel naar de beroemde “Bridge on the River Kwai” (eerst nog even Tom Yam gegeten natuurlijk). Eenmaal aangekomen maakt het een enorme indruk op me, zoals de verfilming (niet hier opgenomen maar op Sri Lanka) dat ook al deed. Alles is hier zeer keurig onderhouden en de brug ziet er dan ook perfect uit. We maken een wandeling over de brug naar de overzijde en vragen daar waar de begraafplaats is: andere kant dus! Maakt niets uit. Er is genoeg te zien en we brengen, nadat we de brug weer zijn overgestoken, een bezoek aan het Jeath Museum, een museum gewijd aan de “Kwai-periode”, alsmede de vele oorlogen tussen Birma en Thailand. Hierna rusten we even wat uit (met een zakje chips) en laten we ons met een riksja naar de erebegraafplaats brengen (was toch verder weg dan wij dachten). Hoewel wij zelf zo’n periode niet hebben meegemaakt, blijft het voor mij indrukwekkend: grafzerk na grafzerk (alles uitstekend onderhouden met bloemen en planten), allerlei namen, verschillende nationaliteiten (ook veel Nederlanders) en de vele boodschappen van hun nabestaanden. Je kunt ook nauwelijks bevatten wat hier is gebeurd: een brug bouwen in 17 maanden , waarna deze 21 maanden dienst doet omdat hij platgegooid wordt ten koste van bijna 100.000 doden in n.b. een periode dat deze oorlog met Japan bijna voorbij was. Hoe dan ook, zeer indrukwekkend!

Na ons bezoek aldaar kopen we wat te drinken en gaan we terug naar Sam’s Place, lekker aan het water zitten. En jongens, hier schieten woorden tekort: na alle drukte van Bangkok en in iets mindere mate Chiang Mai, is het fantastisch om hier aan het water te zitten. Het uitzicht is fantastisch (alleen maar riet, water en bergen) terwijl de Kwai rustig langs kabbelt. Hier en daar hoor je nog een beetje muziek, voor de rest lijkt het wel of Fem een New Age cd heeft opgezet (vogeltjes, kabbelend water). Qua luxe doet dit optrekje natuurlijk onder voor het Rembrandt Hotel maar gevoelsmatig zeg ik: tot nu toe numero uno!!! (En nu ga ik verder met mijn pilsje.)

Oh, nog 1 dingetje: er staat hier een heerlijk briesje, hetgeen de temperatuur zeer aanvaardbaar maakt!! En nu dan toch mijn pilsje (en dat voor 250 baht per nacht = F. 15,-!

24/8/01

Op de giga-kakkerlakken in de badkamer na, is de nacht goed verlopen. Goed geslapen dus. Gisteravond eens niet bij tl-licht gegeten, een welkome afwisseling. Het eten was wederom heel goed. We maken ons al prima verstaanbaar in het Thais; “nam pla prik” is zo’n kreet die je d’r uit gooit als je “spicy curry” nog niet spicy genoeg is. Ze begrijpen ons.

Vandaag hadden wij onze zinnen gezet op het reizen met de ideale bus naar NP.Erawan. Op het busstation even vriendelijk vragen en je zit zó bij de juiste bus.  We mochten er in en 5 minuten later er weer uit.  “Change bus” zegt de chauf…. Nou, mooi niet dus, gewoon een uur wachten op de volgende blijkt bij navraag. Bij te weinig animo gaat het tropenrooster in voor de chaufs. Dan maar een relatief dure pickup taxi gecharterd. Wel heel snel! We gaan terug wel met de bus.

Na een stukje het park ingelopen te zijn, zie je het einde van de Erawan waterval. Je weggooiwater flessen moet je inleveren, maar dankzij de tip van die ene Engelse jongen bij Doi Suthep kan ik hem meenemen omdat ik hem in onze handdoek rol.

Het traject dat we lopen/klimmen/glibberen is opgebouwd uit 7 stappen en voert je stroomopwaarts. Naarmate je hoger komt lijkt het spoor soms bijster! Na even zoeken vind je dan wel weer iets dat ooit ergens op een paadje heeft geleken. Het is een echt fantastische tocht, dwars door de jungle, beslist niet voor mietjes! Dit is het Thailand waar we (mede) voor gekomen zijn. De waterval is beautyful met zijn vele terrassen vol turkoisblauw water (en soms héél grote karpers). De jungle is fascinerend met zijn rare gekronkelde lianen en immense boomwortels die je houvast geven bij het klauteren. Vlinders zo groot als vogels laten zich (als je stil blijft staan) in al hun pracht liefjes bewonderen. En ze zijn er in groten getale! Lachend denken we terug aan de vlindertuin van de excusie waar we er wel 3 zagen!!

Eenmaal bovenaan gekomen bij het beginpunt van de watervallen (stap 7 = 2200 meter!) probeer ik nog zover te komen als mogelijk, maar hier brengt het totaal gebrek aan wandelpaden te veel risico’s met zich mee op mijn nu geheel kletsnatte “Nike Jerusalem” . Ik klauter weer voorzichtig terug om me bij Fem te voegen, kleed me uit en neem een frisse duik in één van de vele “bassins” van de watervallen die er qua kleur en uiterlijk zo mooi uitzien dat je je bijna in een film waant. Het water in het bassin is koud terwijl ik, als ik onder de waterval sta, het water als meer lauw ervaar. Zal wel iets met de bodem te maken hebben of met de zon. Al zwemmend komen de vissen dichterbij en deze karper-achtigen “sabbelen” dan ook af en toe aan je lichaam hetgeen alleen wat kietelt. Langzamerhand zijn we er weer aan toe om aan de afdaling te beginnen en begrijpelijkerwijs gaat naar beneden sneller dan omhoog. Eenmaal beneden hebben we gelukkig nog even tijd om “Tom Yam” te eten en wat te drinken voor we, net op tijd, de bus te pakken hebben. In de bus vallen we allebei in slaap na het overbruggen van een niveauverschil van ong. 1500 meter. De reis terug duurt iets meer dan een uur dus we hebben de tijd. Inmiddels zitten we weer voor onze kamer op de rivier “De Kwai” nadat we uit de bus waren gestapt bij het “Cemetary”. Even wat boodschapjes gedaan (water, pennen, sigaretten, bier) en dan even een paar uurtjes rust. We zien wel weer wat vanavond ons brengt en dat is de tendens van onze vakantie tot nu toe: vrijwel niets plannen maar “go with the flow”.

 

25/8/01

Vanochtend naar het treinstation gewandeld om onze tickets te regelen naar ons eindstation deze vakantie: Koh Samui. Bij het station aangekomen blijkt de “ticket-man” er niet te zijn. Maar geen zorgen, ze laten de omroepinstallatie even flink tekeergaan en binnen 5 minuten komt de ticket-meneer binnenzetten.  Via Nakhon Pathon moeten we reizen en om 14.30 u. moeten we terugkomen om de tickets van Kanchanabury naar Nakhon Pathon te kopen, ook kunnen we dan alvast een kaartje kopen voor de ferry van Surat Thani naar bounty-eiland. Eerst maar eens pinnen.

(De 1st class slaaptrein tickets zijn in elk geval gekocht!) Onderweg ontbijten we nog bij een gaarkeuken. Net als de Thai nemen we rijst, kousenbandcurry, gekruid gehakt en gekruide omelet. Da’s weer eens wat anders dan broodje pindakaas. Het pinnen gaat heel simpel.

Stukje wandelen en wat drinken en dan is het zover: we stappen op de vertraagde trein naar Nakhon Pathon. In dit kippenhok aangekomen (1 uur en 3 kwartier later) lopen we even de drukte in om datgene te bekijken waar dit stadje bekend om staat: de grootste chedi (=omgekeerd ijshoorntje/tempel) van Thailand. Niet echt indrukwekkend…… de drukte hier maakt meer indruk, vooral het soort mensen valt ons hier op: dikker, lelijker, slonziger en viezer dan de Thai die we tot nu toe zagen! We eten wederom Tom Yam op het mierenhoop kruispunt voor het station. Hier hebben we ons suf gelachen (tezamen met het overige volk op het station) om een volwassen vrouw die compleet door het lint ging van woede tegenover de kindertjes die er drinken verkochten. Het “waarom” was ons een raadsel, maar ze wist van geen ophouden en het was 1ste klas volksvermaak.

Openbaar vervoer is in Thailand goed geregeld (zo zeggen al onze boekjes). Is zeker waar, ware het niet dat ze van tijdschema’s weinig kaas hebben gegeten. Dit is zo ongeveer de 4de trein (uit 5) die vertraging heeft. We stappen 30 minuten te laat aan boord en besluiten vrij vroeg te gaan slapen vanwege het tijdstip dat we weer op moeten (ong. 4.00 u.). Fem wordt nog vroeger wakker (3.30 u.) en ikzelf om 4.00 u. Daar de trein onderweg nog meer vertraging heeft opgelopen, zelfs meer dan 1 uur en we al aangekleed zijn, knappen we nog een uiltje.

26/801

Wanneer we arriveren begint het eerste “smetje” op onze vakantie: 95% van de Thaise bevolking is werkelijk weergaloos. Altijd vriendelijk en immer die gulle lach. De overige 5% heeft over het algemeen te maken met het massa toerisme en we zullen het weten ook. Bij het treinkaartje eveneens een kaart gekocht om in Surat Thani een bus te kunnen nemen naar de ferry en met de ferry door te kunnen reizen naar Koh Samui; eenmaal uit de trein wordt je de speelbal van één of ander vaag reisbureautje/café van wie dit ticket afkomstig is. Wij ons best doen om qua tijd alles zo goed mogelijk te plannen, bij aankomst in Surat Thani word je ongeveer 5 keer van het kastje naar de muur gestuurd. 6 Uur ’s ochtends sta je daar. Er wordt gezegd: “bus goes 6.30h.”. 6.30 wordt 7.00. Vervolgens 7.30 en uiteindelijk iets later dan 8.00 uur. Enkel en alleen om de bussen zo vol mogelijk te stouwen en zoveel mogelijk centjes te verdienen. Mag voor ons best maar het resultaat is dat we 2 uur later dan gepland Koh Samui bereiken, zeker zonde van onze tijd. Laten we nog even achterwege dat er bij deze mensen ook geen glimlachje af kan, Thailand kan in de toekomst hopelijk zonder deze 5%. Gewoon een naar volkje. Goed, genoeg geklaagd.

De veerboot ging snel en het is mooi weer. Anderhalf uur gingen heel snel voorbij. En Koh Samui: Bounty Eiland bij uitstek. Eenmaal uit de mierenhoop bij de haven, genieten we van een ritje per taxi naar onze plaats van bestemming: Charlie’s Huts. Ik moet zeggen dat dit voor mij een droomlocatie is: op het strand, tussen de palmen, schitterend weer, alleen weer heel primitief (bed, douche in een hutje, that’s it). Fem moet nog even wennen maar na een nachtje zien we wel weer. Het strand is gewoon mega!! Helemaal perfect en fantastisch weer!! 3 maal raden wat we tot vanavond gaan doen……….  Juist, met een lekker biertje erbij!!

LEKKER HOOR!!

’s Avonds even door het straatje hier gelopen. Totaal ander Thailand dan we hadden meegemaakt de afgelopen 2 weken. Van de traditionele Thaise cultuur is hier zeer weinig te bespeuren. Dit is een normale badplaats met hoeren- en travo-bars en voor Thaise begrippen “dure” restaurants. Ze zien er stuk voor stuk mooi uit, alleen goed Thais eten is hier moeilijk te vinden en je betaalt 5 x meer. We eten bij één van deze gelegenheden en lopen daarna snel de drukte weer in. Op zich is deze bedrijvigheid wel even leuk. Het lijkt een klein beetje op een nachtmarkt. Hen koopt een leuke broek. Als je écht een stuk doorloopt kom je ineens bij een heel ander soort markt: die waar de echte Thai inkopen doen! Leuk om te zien en hier kun je ook een stuk beter eten waarschijnlijk. We doen nog even een drankje bij “Tropical Murpheys” en gaan dan naar onze hut. Alwaar we de klamboe over ons bedje spreiden en dwars door het piepen en kraken van de ventilator heen gaan slapen.

 

27/8/01

Een stuk beter geslapen dan ik verwacht had! De klamboe geeft me, buiten bescherming tegen ongedierte, ook een heel “beschermd en veilig gevoel” (net Always!). Even de ventilator die zoveel herrie maakt omgeruild tegen een nieuwe en betaald voor vanavond en vannacht. Heel gewoon hier: je betaalt per nacht. Lekker simpel. Nu blijkt aan de overkant van Charlie’s Huts toch een echt Thais (gaarkeuken?) restaurantje te zitten (Ninja’s Crepes) waar we gaan ontbijten. Hen met Tom Ka en ik met rijst en kip-omelet. Ik heb even nog geen zin in al die ingewikkelde smaakjes. We vlijen ons maar weer op het strand neer om te luieren en te bruinen.

’s Avonds ook weer bij Ninja’s gegeten. Heerlijk! Vooral de fish-cakes vallen bij ons erg in de smaak. Ik weet nu hoe ik ze thuis moet maken! (Heel anders dan ik deed in elk geval)

We lopen nog wat over het straatje hier, maar ik houd het niet lang vol. Luieren maakt moe! Bovendien heb ik teveel zon gehad vandaag. Ik ben verbrand en licht in mijn hoofd. Ik lees nog wat op bed (veilig en wel want op het terras voor onze hut zit continu een bewaker) terwijl Hen nog even wat gaat lopen de andere kant op. Hier zijn helemaal veel hoerententen. Het verbaast ons beiden hoeveel mannen hier gebruik van maken; hoe haal je het bovendien in je hoofd om zo’n kind de dag erna nog op sleeptouw te nemen en de hele dag eten en drinken te geven, chagrijnig als ze zijn? Wat zijn er een hoop domme mannen!

28/8/01

Gisteravond nog even een “pint” gedronken bij een Ierse pub (Tropical Murphy’s) en vast geprobeerd tickets te bemachtigen voor een vlucht van Samui naar Bangkok a.s. zaterdag. Vanwege de drukte wordt ons verzocht vanmorgen terug te komen. We staan om 8.30 u. op en moeten duidelijk allebei nog wakker worden: eerst koffie dus!! We gaan weer naar Ninja’s Crepes (lekker voor de deur en heel goed eten) en nemen samen een potje koffie. Fem neemt een baquette met gesmolten kaas, uien, tomaat etc. Ik eet het kontje op want ik heb nog niet zo’n trek. Hierna gaan we nogmaals proberen tickets te regelen en dit lukt nu wel. (We vliegen iets vroeger dan gedacht en het betalen met Visa is weer een avontuur op zich: ouderwetse manier met veel geschrijf en 5-voudige verificatie). We hebben besloten vandaag maar even uit de zon te blijven want gisteren is het te hard gegaan. Ik heb in ieder geval flink billen en benen verbrand. We zitten nu lekker in de schaduw op het terras en gelukkigerwijs is het momenteel ook niet zo zonnig. Het is 11.15 u. De rest van de dag hebben we eigenlijk lekker geluierd. Het is licht bewolkt en we hebben nauwelijks iets meer gedaan dan op het terras zitten en een beetje volleybal kijken (ik heb tot op heden nog niet meegedaan maar het is evengoed een aanvaardbaar niveau). Tussen de middag heerlijk gegeten bij “Mon’s Hollywood`. Fem had heel erg veel zin in “Patat met” en zelf heb ik een soort van garnalen rijst gegeten met o.a. “on the side”  sweet pork, gesneden kouseband, ei, uien, ananas en natuurlijk chilipepers (nam pla prik van gemaakt). Ik heb geopperd een heel lekker verse vis te gaan eten en we doen dit dan ook al de zelfde avond. Fem neemt Tiger Prawns en ik neem een combinatie van prawns, inktvis, mosselen. clams en een soort van fishfillet (waarschijnlijk snapper). Heerlijk gegeten. Niet goedkoop maar we hebben ons vooraf bij diverse gelegenheden georiënteerd en qua prijs/kwaliteitsverhouding was dit voor ons gevoel het beste. Je betaalt de vis hier over het algemeen per gram en als je even aan het rekenen slaat ben je al gauw een klauw geld kwijt. Even slikken als je de gaarkeukens nog in je achterhoofd hebt zitten. Het eten is nogmaals beregoed maar we krijgen een discussie over “het laatste hapje”. Nog even over gehad maar toch bijtijds naar bed.

 

29/8/01

Ik word om 8.00 u. wakker en ga nog een uurtje doorslapen. Om 9.00 u. vind ik het welletjes en maak Fempie wakker.

 Voor zover ik geslapen had dan. Vraag me niet hoe het kan maar ik ben vannacht behoorlijk gestoken en mijn verkoudheid heeft doorgezet. Ik voel me ziekies en moe. Na het ontbijt maar even verder slapen op het strand dan maar (ligt voor mijn rug beter dan dat harde bed). Het is half zonnig en ik dut heerlijk weg. Totdat……… ik spetjes voel. Hen zegt dat we maar even op het overdekte terras moeten gaan zitten. Ik kijk naar links en zie een pikzwarte lucht. Het begint te regenen en niet zo zielig ook! Als het hier hoost dan hoost het ook goed!

Wat op Koh  Samui ook opvalt zijn de andere normen en waarden die de Thai er hier op na houden.

Gewend aan vrij ordinaire badgasten en hun hoeren zijn ze hier een stuk vrijer qua opvatting vergeleken met het vasteland. Werden we in Nakom Pathon nog door een hele klas schoolmeisjes toegejoeld en gezwaaid omdat we elkaar een degelijk kusje gaven, hier kijken ze volgens mij nog niet eens vreemd op als je op het strand ligt te wippen…..

Het is nu iets over vijven en hoewel ik nu op het strand zit is het nog steeds niet droog. het miezert maar je kan er rustig in blijven zitten; er is alleen geen zonnetje. Terwijl Fem even is gaan slapen (ze is lichtelijk ziekjes) heb ik net een massale vechtpartij tussen honden gezien. Er zitten er “normaal” zo’n 6 á 7 rond ons hutje maar natuurlijk zit er altijd wel een vreemde hufter in de buurt. Wat ik gezien heb duurde ong. 5 minuten maar het leek wel een uur te duren. Uiteraard was er letterlijk 1 “gebeten hond”. De hufter nam hem goed te grazen (tot vreselijk bloedens aan toe) en met twee Duitse meisjes heb ik vreselijk mijn best gedaan om de “gebeten hond” los te krijgen. Tegen de tijd dat we dit voor elkaar hadden, en dat lukte pas na een keer of drie, was het beest er ook niet aan toe: poten tot bloedens toe stuk, wonden aan kop en nek en zwaar mank lopend hebben de twee meisjes het beestje opgetild. Een aantal Thaise meisjes hielden de hufter uiteindelijk met een stuk hout van twee meter in toom. En uiteraard werd ik in mijn pogingen om ze uit elkaar te trekken nog gebeten ook. Gelukkig is er niets kapot (kan je nog even een tetanusinjectie gaan halen ook). Het meest beangstigende was dat er binnen no-time ca. 30 honden om ons heen stonden dus er braken ook kleinere vechtpartijen uit (gelukkig liepen deze over het algemeen met een sisser af). Ik ben absoluut niet bang voor honden maar ik heb tijdens dit “worstelen” wel een keer of tien om me heen gekeken of ik niet gebeten zou worden. Ik heb er wel twee een gigantische schop gegeven en dat bleek in ieder geval afdoende. Ik hoop dat het slachtoffer het goed maakt en dat ik hem/haar snel weer zie. We hebben ’s avonds heerlijk Indiaas gegeten bij Ali Baba. Heerlijk “tafeltje” genomen met van alles wat, echt voortreffelijk. Fem is vrij vroeg gaan slapen. Zelf ben ik nog een uurtjes gaan “hoerenlopen” (zou Fem zeggen).

30/8/01

Vanochtend zag de zon er gelukkig weer veelbelovend uit! Lekker het strand op. En dan is het hier soms toch ineens heel raar weer. Een buitje van 5 minuten en dan is het weer prima toeven.

Wij zitten hier bij Charlie’s Huts trouwens op het beste stuk van de baai. Zijn eergisteren een heel stuk links de baai ingelopen, maar ondanks dat er toch een aantal duur lijkende resorts zitten, wordt het strand alsmaar smaller, viezer, drukker en vol jetski’s. De zee is soms te vies om in te pootje baden. Gezellig is bovendien anders! Nee, wij zitten absoluut bij het mooiste en leukste stuk strand(ondanks de Duitsers!).

We hebben toch een heerlijke, redelijk zonnige dag gehad en weer wat kleur opgedaan. We hebben besloten dat we de enige excursie die we eventueel zouden doen, laten schieten vanwege het wisselvallige weer. Het kan hier binnen 5 minuten dichttrekken, stortregenen en weer bloedheet zijn met windkracht 12. Het is nu fantastisch: heel flauw bewolkt en zeer goed uit te houden. In de volle zon hou ik het niet eens uit (en dat wil wat zeggen). We zijn nog eventjes gevlucht voor een bui maar na een aantal minuten konden we het strand al weer op. ’s Avonds eten we weer bij Ninja’s Crepes en het lijkt me zo langzamerhand bijna onnodig om te zeggen hoe het eten was. We hebben nog even gekuierd maar voornamelijk om even geld te pinnen. We drinken nog wat bij Murphy’s (en ik zie hoe Real Madrid verliest van Valencia). Femmie gaat vroeg naar bed, zelf haal ik nog een hamburger en een klein flesje Mehkong whisky en beiden smaken zeer goed. Om ong. 12.00 u. ga ik naar bed.

P.S. Met het hondje gaat het goed! 

 

31/8/01

Vanochtend werden we later wakker dan normaal (ong. 10 uur) en in mijn geval is de whisky de oorzaak (heb ook flink wat tijd nodig om wakker te worden maar Ninja’s koffie en een frisse duik maken veel goed). Het is schitterend weer maar wel erg heet. Met Fem gaat het gelukkig iets beter. Het is onze laatste volle dag. We hebben heerlijk van het zonnetje genoten en zijn ook de andere kant de baai ingelopen. Hier is het wel mooi en schoon maar nou niet overdreven gezellig (volleybal of zo). ’s Avonds hebben we heerlijk uitgebreid gegeten: BBQ buffet bij Chez Ahdy (= lelijke Zwitser). Van de bbq mocht je zoveel baracuda, squid, mosselen, Urab (jumjum!) en vlees eten als je wilde. Errrrug geslaagd! Nog wat geshopt en Hen is lekker geslaagd (broek en shirts).

1/9/01

Tjemig, je zal vandaag toch maar weer terug naar huis moeten…. Nadat we ontbeten, gezwommen en uitgecheckt hebben, vleien we onszelf op het terras neer. Hen in de zon en ik in de schaduw. We zijn heel benieuwd hoe dat met zo’n binnenlandse vlucht gaat (giga-rugzak op schoot of zo?).