Vrijdag 4 juli 2008

 

Weer even een dagboekberichtje, echter deze keer niet uit Haarlem, maar vanuit…Dubai.

 

Ja, we zijn op reis. Alweer. Het heeft drie maanden voorbereiding nodig gehad en op vrijdag jl. zijn we vertrokken. Ik wil op dit moment nog niet in detail treden aangaande de bestemmingen maar het wordt vast en zeker weer een groot avontuur. Ondanks de uitgebreide voorbereidingen begon onze reis helaas in mineur: de bestelde OV-taxi “met gegarandeerde aankomsttijd, een zogenaamde borgrit” komt anderhalf uur te laat en we moeten ons nog haasten om in te checken. Voor de zoveelste keer blijkt dat je zelf alles tot in de puntjes kan plannen maar sommige zaken, zoals bijvoorbeeld het bedrijf Connexxion, laten zich nu eenmaal niet plannen. Ik irriteer me er in toenemende mate aan. Ik begrijp best dat mijn belang niet door iedereen wordt gedeeld maar zo langzamerhand word ik echt hopeloos van het gebrek aan begrip bij deze vervoersmaatschappij. Hoe dan ook, eenmaal op Schiphol aangekomen besluiten we de afgelopen 2 uur snel te vergeten.

 

Een komische noot wordt verzorgd door het assistentieteam. Beide dames zorgen voor veel hilariteit en hebben blijkbaar veel lol in hun werk. De vlucht verloopt voorspoedig en de ontvangst is meer dan uitstekend geregeld. We worden weer als de brandweer door de douane geloodst en een chauffeur van het hotel staat ons al op te wachten. Het hotel ziet er luxe maar toch eenvoudig uit, maar heeft een manco: de geboekte rolstoelkamer bestaat in dit hotel niet. We besluiten om de kamer voor de eerste nacht maar te accepteren want we willen liever even de straat op om een drankje en eventueel een hapje te nuttigen. Problemen lossen we morgen wel op.

 

We vinden aan een drukke straat een gezellig terras en ondanks dat we aangeven dat we alleen wat willen drinken wordt het ons uitgebreid naar de zin gemaakt met een complementaire schaal met allerhande zuur, pepers, olijven enz. We beseffen ons eigenlijk nu pas dat het hier ter plaatse inmiddels al 2 uur ’s ochtends is. De vermoeidheid slaat ook duidelijk toe. Om half drie gaan we naar droomland.

Zaterdag 5 juli 2008

 

Hopelijk wordt het geen gewoonte: we hebben ons verslapen. Maar goed, het is nu eenmaal vakantie en we moeten ons vooral niet haasten, ontbijten kan morgen ook gewoon weer. Eerst maar even de kwestie van de kamer aankaarten. Alternatieven blijken er genoeg (we krijgen een megaluxe appartement aangeboden) maar helaas heeft geen enkele kamer gehandicaptenvoorzieningen of een douche i.p.v. een bad. We zullen het de komende dagen moeten doen met een waslap en weinig douchen maar we overleven het wel.

 

We hebben ons voorgenomen om vandaag de werf te gaan bezoeken en het rustig aan te doen. Ik heb al veel meegemaakt en veel van de wereld gezien maar zelden heb ik een hitte meegemaakt die je zo bij de keel grijpt. Omdat we ons verslapen hebben lopen we eigenlijk op het verkeerde tijdstip buiten (tussen 12 en 3) en we zouden beter moeten weten. De gevoelstemperatuur is nog niet eens het grootste probleem, de woestijnwind echter zorgt ervoor dat je het gevoel krijgt in een heteluchtoven te lopen.

 

De bedrijvigheid op de vele bootjes is leuk om te zien maar niet bijzonder. Op de vlucht voor de hitte lopen we het eerste de beste hotel binnen om te lunchen en wat af te koelen. Als ware ik een maharadja, word ik met stoel en al de treden opgedragen door het vriendelijke hotelpersoneel. En wat wil het toeval: we komen in een Japans restaurant terecht. Blijer kun je ons eigenlijk niet maken. De sashimi en de sushi zijn overheerlijk en we nemen het er goed van. Na de late lunch geven we voor vandaag de pijp aan Maarten en gaan terug naar het hotel. We hebben de komende dagen nog tijd genoeg om allerlei zaken te bezoeken. Overigens kunnen we nu al concluderen dat de mensen hier meer dan behulpzaam zijn.

 

Na deze eerste dag ben ik al heel blij dat ik voor het eerst mijn laptop heb meegenomen. Na het weekje New York heb ik veel tijd en aandacht besteed aan het bijhouden van mijn e-mail, website en hyves en nu we een wat langere periode onderweg zullen zijn is één en ander, waaronder het reisdagboek, wat gemakkelijker bij te houden. Hyves is hier overigens verboden gezien de tekst van de provider: “we apologize the site you are attempting to visit has been blocked due to its content being inconsistent with the religious, cultural, political and moral values of the United Arab Emirates”. Je kunt ook overdrijven natuurlijk…

 

Het geluk lacht ons vanavond wederom toe: het hotel heeft deze week een op de Thaise keuken georiënteerd buffet en we gaan er helemaal op los. Na het eten nemen we op de kamer nog een slaapmutsje en gaan bijtijds te bed.

Zondag 6 juli 2008

 

In tegenstelling tot gisteren hebben we de wekker gezet en zijn zodoende op tijd voor het ontbijt. Aangezien het hotel veel Indiase gasten ontvangt is het ontbijt een mix van Indiaas en Amerikaans. Heel smakelijk kunnen we wel zeggen. We hebben ons voorgenomen om vandaag 2 hoogtepunten van Dubai te gaan bezoeken: Ten eerste hebben wij gereserveerd voor de lunch in het enige officieuze 7 sterren hotel ter wereld, te weten het Burj Al Arab en vervolgens willen we graag een bezoek brengen aan een van de grootste malls ter wereld, te weten Mall of te Emirates.

 

In de loop van de dag krijgen we steeds meer de indruk dat men in Dubai een beetje de weg kwijt is: in de as van het zakelijke district, langs “Sheik Zayed Road” staan zoveel futuristische gebouwen dat men eenvoudig ter plaatse de nieuwe Star Wars film kan opnemen, want het lijkt alsof we op een compleet andere planeet zijn beland. We vergapen ons vervolgens aan het al eerder genoemde 7 sterren hotel. Ferrari’s en Rolls Royces staan voor de deur geparkeerd, een elftal aan personeel staat klaar voor een hartelijk ontvangst, het bladgoud spettert je tegemoet en het zeilvormige gebouw ademt pure luxe. We lunchen in het Al Muntaha Restaurant op de zevenentwintigste verdieping, met uitzicht op de Palm Islands. Het 3 gangen menu is bijzonder rijkelijk en smakelijk maar aan de prijs moet je dan even niet denken…

 

Na de lunch worden we met een taxi naar de Mall of the Emirates gebracht. Ook hier krijgen we een duidelijk voorbeeld van decadentie: welke persoon heeft het in godsnaam bedacht dat men hier bij een buitentemperatuur van meer dan 40 graden, binnen kan skiën en snowboarden in een volledig wintersportdecor? Je moet het zien om te geloven. Men is hier echt doorgeschoten. Het winkelcomplex is overigens enorm en het grootste wat we ooit hebben gezien. Om 6 uur ’s avonds vinden we het wel welletjes, hoewel we nog tot middernacht (op zondag!) door hadden kunnen gaan gezien de openingstijden. Vanwege de drukte in het verkeer doen we er ruim een uur en een kwartier over om terug te komen bij het hotel. Dubai is in zijn geheel ingericht op vervoer met de auto. Voor voetgangers is het niet bijzonder geschikt, laat staan voor rolstoelgebruikers. Wanneer je hier in het bezit bent van een auto met een lengte van minder dan 4 meter zonder 500 PK en een turbo, wordt je vast hard uitgelachen. Lexus, Mercedes en zelfs grommende Lamborghini’s voeren hier de boventoon. Size does matter in Dubai.

 

We hebben het er de afgelopen uurtjes even lekker van genomen en we twijfelen nog of we uit eten moeten gaan, gezien de rijkelijke lunch. Hoe dan ook, het is weer een geslaagde dag geweest.

Maandag 7 juli 2008

 

Gisteravond hebben we toch nog maar wat roomservice besteld want het eten gaat nu eenmaal door (of was het nou het leven gaat door?). Vandaag is onze laatste hele dag in Dubai en aangezien we tijd over hebben besluiten we te gaan wandelen. Het is echter bijna niet te doen. Om het half uur zijn we verplicht de koelte op te zoeken van een eettentje of een winkelcentrum (waar ik nota bene een wollen muts koop!).

 

De afgelopen dagen is ons meer en meer gebleken hoe groot de contrasten hier zijn. In de straten vind je tal van parfumerieën met etalages voorzien van reclames van uitsluitend westerse fotomodellen terwijl menige vrouw hier in een burka of een nikaab gekleed gaat. In de vele malls grenzen de blingbling winkels met de meest hoerige jurkjes aan winkels die alleen islamitische kleding verkopen. Alcohol is not done in Dubai terwijl je jezelf in het hotel bijkans helemaal klem kan zuipen voor een prikkie. Het komt een beetje vreemd over…

 

We besluiten de dag waar we in Dubai begonnen zijn: in restaurant Al Ashaam en we smullen er weer heerlijk van (de cirkel is rond). Het verbaast ons overigens hoe goedkoop Dubai eigenlijk is of liever gezegd kan zijn qua accommodatie, eten en drinken. Morgen checken we uit en gaan we richting…de Malediven!!!

Dinsdag 8 juli 2008

 

Het credo voor vandaag was “van orde tot chaos”. Waar de dag begon zoals de afgelopen dagen, d.w.z. in een relaxte sfeer, slaat vanaf het moment dat we in het busje stappen naar het vliegveld de wanorde toe. Onze chauffeur is een heetgebakerd baasje en het lijkt wel alsof hij een liter Redbull heeft gedronken. Hij moppert, kankert en toetert zich een baan naar de luchthaven alsof er ieder moment brand kan uitbreken. Bij het inchecken op de luchthaven is het niet anders: het personeel van Emirates is vooral druk bezig met druk te doen, en er wordt totaal niet naar ons geluisterd, terwijl we wel het gevoel krijgen dat ze ons service willen verlenen. Ze doen hun best op hun eigen manier zullen we maar zeggen. Voor we het weten hebben we de verkeerde stoelen, ontstaat er commotie rond de rolstoel en onze medische verklaring, die we nota bene vier dagen voor vertrek nog hebben moeten regelen met de revalidatiearts, wordt niet eens bekeken. We zijn voortdurend in conclaaf met meerdere personen tegelijk en dat komt de communicatie niet ten goede. Gelukkig besluit een manager in te springen en komt alles nog redelijk goed. Tenminste, dat denken we. Het kan n.l. nog gekker: we krijgen een assistent mee en het bal begint van voren af aan. We worden er fijntjes op gewezen dat we volgens de nieuwe regels niet samen mogen winkelen en ik dien volgens dezelfde regels de komende drie uur te vertoeven in een ruimte van 3 bij 4 met alleen een tv en drie oude stoelen. In Alcatraz hadden ze het beter. Gelukkig weet Fem met woord en gebaar het aanwezige personeel te overtuigen. Ik mag dus met proefverlof. Het taxfree winkelen heeft ook een aparte afloop. We hebben namelijk de nodige flessen alcohol ingeslagen en gevraagd of het geoorloofd is om deze zaken in te voeren in de Malediven. Maar eenmaal bij het package station aangekomen kunnen we het hele spul weer terugbrengen. Het is namelijk verboden om alcohol in te voeren. De rest van de dag verloopt gelukkig voorspoedig. Onze vlucht gaat weliswaar via Colombo, Sri Lanka, maar voordat we het weten arriveren we om kwart over 1  ’s nachts in Male. De luchthaven is net zo groot als een sporthal en ze hebben 2 bagagebanden. We zijn dus weer snel buiten. Ook hier worden we keurig opgewacht en ondanks dat ons hotel vijfhonderd meter verwijderd is van de luchthaven, moeten we er met een busje heen. We gieren het uit van het lachen. Het zal een kort nachtje worden, want om 7 uur moeten we ons bed weer uit voor een transfer per boot naar onze definitieve bestemming: Het Kurumba resort.

 

N.b.: het hotel waar we vannacht verblijven (Hulhule Airport Hotel) heeft verreweg de mooiste rolstoelkamer die ik tot op heden ben tegengekomen op mijn reizen. Helaas hebben we er weinig aan, vanwege ons korte verblijf.

Woensdag 9 juli 2008

 

We wanen ons in een paradijs. Eerlijk gezegd begon dat gevoel mij pas in de loop van de dag te dagen aangezien ik vanwege de vroege wake-up call nogal wat zombie-achtige neigingen vertoonde. Fem was moe en ik was kapot. Onze overtocht per boot verliep met horten en stoten (ik ben letterlijk in mijn rolstoel de boot op- en afgedragen), maar nu we ons weer redelijk fit beginnen te voelen beseffen we hoe mooi het hier is. Onze kamer is van alle luxe voorzien hoewel er geen rekening gehouden is met een rolstoel. De badkamer heeft een binnentuin met openluchtdouche, maar douchen kan natuurlijk ook in bad of in de aparte douchecel. De ligging van het appartement is fantastisch: ons “balkon” bevindt zich op een dertig meter van het strand aan een tropische tuin. We hebben zodoende een schitterend uitzicht op de azuurblauwe zee. Aangezien zowel de ingang van het appartement alsmede het “balkon” zijn voorzien van 2 treden, wordt er door het personeel binnen anderhalf uur aan beide zijden een op- en afrit getimmerd en geverfd (!!!), want het moet er natuurlijk wel een beetje leuk uit blijven zien. Het Kurumba Resort is als een van de eerste resorts begin jaren 70 gebouwd en onlangs heeft het een volledige verbouwing ondergaan en dat is zeer goed te zien. Het ziet er werkelijk geweldig uit. Het resort heeft 7 restaurants, waaronder Chinees, Indiaas, Japans, Italiaans, Pizza, een thema-buffetrestaurant en een grillrestaurant aan het water. We kunnen derhalve iedere avond wel ergens terecht.

 

We besteden de rest van de dag aan het heerlijke strand en kiezen ervoor om vandaag het diner te gebruiken in de Ocean Grill. We komen echter niet helemaal droog over: op het moment dat we ons naar buiten begeven barst het noodweer los en tegen de tijd dat Fem de paraplu uit het appartement heeft gehaald, zijn we al doorweekt. Tja, het blijft tenslotte regenseizoen.

Het eten is overheerlijk en de hoeveelheid meer dan riant. Tijdens het diner spreken we af om morgen wat langer uit te slapen en wat later te ontbijten om zodoende de gemiste slaap een beetje in te halen. We gaan vandaag ook bijtijds naar bed.

 

Donderdag 10 juli 2008

 

Fem had zich gisteren verlekkerd al een voorstelling gemaakt van het ontbijtbuffet en ze heeft gelijk gekregen: Mexicaanse wraptortilla met huevos rancheros, allerhande broodjes met beleg, flensjes en wafels met nota bene honing rechtstreeks uit de raat, tikka kipspiesjes, mie met zeevruchten, eieren op elke mogelijke wijze bereid, 3 soorten vers geperst tropisch sap, enz. enz. We laten het ons goed smaken. Na het ontbijt maken we een tochtje rond het eiland en we concluderen dat het van alle gemakken is voorzien. Er is een spa, tennisbanen, sportschool, winkeltjes en een volledige watersportafdeling. We maken van dit alles echter geen gebruik. Luieren en uitrusten is ons motto op dit eiland. Fem zegt ook heel toepasselijk, terwijl we op het hagelwitte strand liggen, “laten we vooral niet vergeten een stukje in het dagboek te schrijven over alles wat we NIET doen”. Ik sluit me daar graag bij aan. We hoeven ons vandaag alleen maar druk te maken over waar we gaan eten (en Fem ook welke van de drie mogelijkheden ze kiest om aan het eind van dag te gaan poedelen).

 

Vrijdag 11 juli 2008

 

Gisteravond hebben we op het laatste moment een voornemen om Indiaas te gaan eten laten varen want nadat Fem het Global Buffet had geïnspecteerd waren we snel over de streep getrokken. Zowel dit buffet als de ontbijtbuffetten zijn eigenlijk schandalig groot. Je zou het moeten zien om het te geloven. Met name het Aziatische gedeelte van vanavond geeft de authentieke smaken meer dan goed weer. Even een kanttekening voor de lezer: inmiddels zal u ongetwijfeld zijn opgevallen dat wij het vaak over eten en drinken hebben. Beide onderwerpen dragen dan ook wezenlijk bij aan de kwaliteit van leven en nemen een belangrijke positie in in ons bestaan. We nemen er de tijd voor en we laten geen enkel moment ombenut om de meest exotische spijzen of wijnen uit te proberen. Zelfs nu ik in een fase ben terecht gekomen dat het eten mij gevoerd moet worden en ik de Chardonnay moet drinken door een rietje, laat ik mij een en ander bijzonder goed smaken.

 

Maar laat ik over gaan tot de orde van de dag. Het is vandaag halfbewolkt (de dag begon zelfs met een kleine regenbui), toch is het vandaag uitermate behaaglijk aan het strand. We ervaren het als een weelde om gewoonweg lekker te lezen, muziek te luisteren of een uiltje (of 2) te knappen terwijl het aangename zeewindje voor een beetje verkoeling zorgt. Af en toe kijken we elkaar aan en vragen onszelf dan af “welke dag is ook weer vandaag?”. En zo hoort vakantie ook te zijn.

 

We zijn tot de conclusie gekomen dat het Kurumba Resort helemaal in balans is met de natuur alhier. Nergens oogt het protserig of buitenproportioneel en het is duidelijk dat men tijdens de laatste verbouwing bijzonder goed heeft nagedacht over de bebouwing en de infrastructuur.

 

Op dit moment is het vijf uur ’s middags en genieten we samen van een wijntje en een biertje

op ons eigen terras. Wat valt er nog meer te wensen?

Zaterdag 12 juli 2008 en zondag 13 juli 2008

 

Vanaf gisterochtend tot vanmiddag 2 uur is het moordend heet geweest. Hoewel het op dit moment half bewolkt is heeft m.n. de verkoelende zeewind het af laten weten. We zijn vanmiddag afwisselend verrast door kleine regenbuitjes terwijl de zon volop schitterde, alsmede een gierende wind onder een aardedonkere hemel.

 

Het strand aan “onze” zijde van het eiland, heeft een lengte van een paar 100 meter en is maximaal zo’n 20 meter breed. Toch zie je er nauwelijks mensen. Het strand wordt overdag door hooguit 20 mensen bezocht. We zetten dan ook de nodige vraagtekens bij de bezetting van het resort. Overigens is het een heerlijk gevoel om zoveel ruimte voor jezelf te hebben. Het is hier heerlijk rustig en het enige tumult wordt veroorzaakt door wat rennende hagedissen, gigantische vleermuizen (ik heb ze zelf nog nooit zo groot gezien) en de klimmende kokosnotenplukkers.

 

Inmiddels is wel gebleken dat we graag geziene gasten zijn: het feit dat we zelf de nodige tijd en aandacht besteden aan de mensen die hier werken wordt duidelijk gewaardeerd en we kunnen wel stellen dat het ons aan niets ontbreekt. We worden in de watten gelegd en men vind het zichtbaar leuk wanneer je hier een praatje met ze maakt. Zo hebben we inmiddels geleerd dat het merendeel van het personeel van buitenlandse origine is en vrijwel het gehele jaar op de Malediven verblijft. De chef van het Teppanyakirestaurant (ja, we hebben ook Japans gegeten) vertelt ons dat hij uit Indonesië komt en op Kurumba buiten zijn salaris, kost en inwoning heeft. Dit geldt voor het overgrote deel van het personeel, tot aan de general manager toe. Onze chef zegt letterlijk: “ik ga het eiland ook niet af want hier op dit eiland kan ik mijn geld niet uitgeven, terwijl in Male de verleiding te groot is om dat wel te doen”. Er valt daar veel te veel te kiezen, voegde hij er nog aan toe.

 

De fijne verstandhouding komt volgens ons voort uit “behandel je naaste zoals jezelf behandeld wilt worden”. Haaks op deze bewering staat het gedrag van m.n. de toeristen uit de voormalige Sovjet Unie. Het zogenaamde “nieuwe geld” gedraagt zich dikwijls lomp, luidruchtig, ontevreden en verwend. Het zijn af en toe net kleine kinderen met een nieuw speeltje. Er is blijkbaar niemand op de gedachte gekomen om ze in combinatie met de nieuw verworven rijkdom wat manieren bij te brengen. We hebben dit al vaker gezien (Eilat en Tenerife). Natuurlijk is er de taalbarrière (men spreekt nauwelijks Engels), maar zelfs een glimlach naar het personeel kan er met moeite af. We zullen er wel nooit aan wennen.

 

We gaan ons opmaken voor een Thais grill-visbuffet en we hebben een plaatsje gereserveerd in de open lucht aan de oceaan. We kunnen bijna niet wachten.

Maandag 14 juli 2008

 

Onze reservering aan het water is letterlijk in het water gevallen: Vanwege de hevige regenval heeft men het buffet in zijn geheel naar binnen verhuisd maar desondanks laten we het ons zeer goed smaken.     

 

Deze ochtend begint wederom grauw. Je kan het bij wijze van spreken voelen aankomen: de bewolking  wordt dikker en donker, de wind steekt op en luttele seconden later begint het te regenen. Een bezoek aan het strand zit er vandaag niet in. We brengen de ochtend door op ons eigen terras en tegen de middag doe ik iets wat nog nooit in mijn leven gedaan heb: ik ga naar bed. De afgelopen dagen heb ik het gevoel gehad dat ik iedere nacht net even tekort heb geslapen en dit lijkt me een uitgelezen kans om wat schade in te halen. Het feit dat ik direct in slaap val, zegt genoeg.

 

Het hazenslaapje werkt verkwikkend, ik voel mij uitgerust en had het blijkbaar nodig. Helaas is het weer nog steeds van hetzelfde laken een pak. Maargoed, we komen de dag wel door met borrelen en kletsen en een ware fotosessie van onszelf op het terras. We hopen dat morgen er beter uit ziet.

 

Ik begin inmiddels onrustig te worden. We zijn hier nu bijna een week en ik hunker naar wat meer leven en bedrijvigheid om mij heen. Het is het gevoel van “tijd om verder te gaan”. We zijn ons dan ook al een ietwat aan het inlezen op de volgende bestemmingen.

 

Dinsdag 15 juli 2008

 

Ook deze ochtend begint mistroostig maar aan het begin van de middag breekt het zonnetje toch flauwtjes door en zoeken we ons vaste plekje aan het strand weer op. Ondanks de bewolking voelen we de zon aardig branden. Vandaag is onze laatste hele dag en we zijn blij dat we dit toch even hebben kunnen meenemen. De dag van morgen zal in het teken staan van inpakken, uitchecken en wachten op de transfer per boot naar de luchthaven en vervolgens op onze vlucht. Met enig geluk kunnen we nog enkele uurtjes genieten van de zon.

 

P.S.: Voordat ik het vergeet, we eten Mexicaans vanavond.

 

Woensdag 16 juli 2008

 

Fem heeft gisteravond de receptionist heel lief aangekeken met als resultaat dat we vandaag de gehele dag nog over ons appartement kunnen beschikken. Aangezien het na een klein buitje prachtig mooi weer is geworden komt dit wel zo goed uit. We hoeven nu niet te haasten en kunnen nog heerlijk lang genieten van de zonnige dag. Onze bagage wordt om half acht opgehaald en na het uitchecken word ik wederom door 4 man sterk de boot in getild. Binnen 10 minuten staan we al op het vliegveld. We zijn allebei vreselijk benieuwd naar onze volgende bestemming…

Donderdag 17 juli 2008

 

Om kwart over 8 vanochtend zijn we geland op de luchthaven van…Kuala Lumpur! Ik heb bij het plannen van onze reis toch maar een stop-over in laten plannen omdat deze stad altijd al een bepaald gevoel van nieuwsgierigheid heeft losgemaakt. Onze nachtvlucht viel overigens best tegen mede vanwege de feit dat we wederom een tussenstop maakten op Sri Lanka en er zoals zo vaak altijd mensen te laat komen voor de vlucht. We hebben dan ook een uur extra voor Jan Joker aan de grond gestaan. Klokkijken blijkt voor sommige mensen best lastig maarja, wat wil je ook, met en een lange wijzer en een korte wijzer.

 

Hoe dan ook, we kunnen gerust stellen dat we vandaag een flinke prestatie hebben geleverd: vanaf 11 uur tot dit moment van schrijven (19.00 uur), zijn we nonstop in de weer geweest en hebben we toch alles kunnen zien wat we in onze agenda hadden staan. Een taxichauffeur heeft ons werkelijk op het beste plekje van de stad afgezet zodat we allerlei plaatsen hebben kunnen bezoeken: Merkada Square (onafhankelijksplein met prachtige Moorse gebouwen en de hoogste vlaggenmast van de wereld), mooie moskeeën, de wijk rondom de Central Market en Chinatown in een art deco-achtige sfeer, een bontgekleurde Hindoetempel en momenteel genieten we van het uitzicht op de Petronas Towers vanuit de Executivelounge op de 10de verdieping van het Citrus Hotel.

 

Kuala Lumpur in een dag is al niet gemakkelijk, maar stoepen van een halve meter hoog, drukrazend verkeer en nauwelijks voetgangersoversteekplaatsen helpen ook niet echt.

 

Het was even aanpoten vandaag.

Vrijdag 18 juli 2008

 

Onze laatste avond in Kuala Lumpur is op zijn zachtst gezegd curieus verlopen. Zoals altijd eten wij in Aziatische landen veelal aan de straat en we trekken daar veel bekijks. Men is niet altijd gewend aan “bleekgezichten” in de diverse restaurants maar sinds onze eerste vakantie naar Thailand zijn wij gewend geraakt aan TL-buizen, Curverkrukjes en slurpende Aziaten. Aan het einde van ons diner worden we benaderd door een dame en een heer op leeftijd en niet voor de eerste keer wordt er gevraagd wat ik precies heb. Fem weet uit te leggen wat mijn aandoening inhoudt en voordat we het weten is het onderwerp “God” weer aangesneden. Het is niet de eerste keer en dat zal ongetwijfeld niet de laatste keer zijn. Alleen al deze vakantie ben ik 2 keer benaderd door mensen die mij op het hart drukken vooral naar India te gaan voor een helende kruidentherapie, de remedie “God” is mij ook al 2 keer aangedragen en als deze “oplossingen” maar voor de helft zouden werken zou ik nu waarschijnlijk als eerste de marathon onder de 2 uur lopen. Hoe dan ook, het eerder genoemde stel neemt uitermate vriendelijk afscheid van ons en we laten het er maar bij. Tot onze grote verbazing blijkt dat we het eten en drinken niet hoeven af te rekenen. Het oudere echtpaar heeft dit al voor ons gedaan. We moeten er eigenlijk een beetje om lachen want ze hebben onze namen opgeschreven onder het mom “we will pray for you”. Uiteindelijk is het dus geworden “we will pay for you”. Het is hoe dan ook een heel erg vriendelijk gebaar.

 

Maar laat ik terugkeren naar vandaag. Momenteel zijn we in Sydney, Australië, maar de dag had wat ons betreft wel wat soepeler mogen verlopen. Tegen zessen vanochtend zijn we opgestaan om onze vlucht van 10 uur te halen. Tot onze grote verbazing was deze een uur vervroegd en moesten we nog haasten om op tijd te zijn. We hebben weliswaar nog een drie kwartier om onze vlucht te halen, het vliegveld van Kuala Lumpur is zo groot dat je deze tijd ook wel nodig hebt. Eenmaal aan boord worden we geconfronteerd met het schrikbeeld van menige luchtreiziger: een baby die 7 uur en 9 minuten huilt op een vlucht van 7 uur en 10 minuten. Wat een drama. Er lijkt geen einde aan te komen en van slapen komt dus weinig.

 

Na de landing wil het ook allemaal niet zo vlotten. Het lijkt eeuwig te duren voordat we van boord mogen, de assistentie is meer bezig met ouwehoeren dan dat we een meter vooruit komen en tot overmaat van ramp komt mijn eigen rolstoel gehavend van de band. De luchthaven van Sydney is een chaos bij wat we tot nu toe hebben meegemaakt. De assistentie laat niet toe dat we even rustig de rolstoel nakijken, want de volgende “patiënt”staat alweer te wachten. Morgen dan maar, het ding rijdt in elk geval. Buiten wacht een volgende verassing: er wordt wel even een “taxi”geregeld voor het lieve sommetje van bijna 70 dollar. Daar trappen wij dus even niet in. We nemen wel een gewone metertaxi. Sommige van deze taxi’s hebben een speciaal rolstoelplatform en zodoende hoef ik mijn stoel niet uit. Het enige minpuntje is dat deze chauffeur ronduit onbeschoft is en Fem alle bagage zelf in laat laden. Meer dan het absoluut noodzakelijke is deze man niet van plan te doen. Het ritje is overigens wel een stuk goedkoper dan hetgeen ons in eerste instantie werd aangeboden t.w. 32 dollar.

 

Ons hotel bevindt zich midden in Chinatown en lijkt een beetje op een kruising tussen een bunker en een jeugdherberg maar heeft wel een schitterende rolstoelbadkamer. Deze is van een dermate grootte dat Fem mij voor de lol een aantal rondjes rondrijdt. We krijgen er de slappe lach van maar het is wel goed geregeld.

 

We hebben inmiddels weer heerlijk gegeten en bij de slijter wat lekkers gekocht voor op de kamer. We gaan zo te bed, morgen belooft weer een drukke dag te worden.

Zaterdag 19 juli 2008

 

En de dag werd nog drukker dan verwacht…

 

Wij hebben altijd wat bijzonders. Uitgerekend dit weekend valt de World Youth Day 2008 samen met n.b. een bezoek van de paus. We verzinnen dit echt niet. Tachtig % van de straten is afgezet en Sydney ontvangt dit weekend een half miljoen mensen extra vanuit de hele wereld.

 

Met een speciale rolstoeltaxi bereiken we via allerlei omwegen de Opera House. We kunnen hier bijna over de hoofden lopen maar de drukte heeft wel iets bijzonders. Onder een stralende zon (20 graden in de winter!) hebben we een wandeling gemaakt langs de Circular Quay, Harbour Bridge, de Passenger Terminal, de Opera House en door de Royal Botanical Gardens. Het is allemaal even indrukwekkend als spectaculair. We zijn echter m.n. onder de indruk van de Royal Botanical Gardens. Deze tuin (hoewel je van een tuin nauwelijks meer kan spreken) bevat meer dan 7500 planten- en bomensoorten,  de meest schitterende vogels en honderden krijsende….vleermuizen! We gebruiken hier de lunch (we hebben de left-overs meegenomen van het Aziatische restaurant), drinken lekker koffie en thee en genieten van het prachtige uitzicht. Het is hier echt bijzonder indrukwekkend. Fem zegt terecht  “ik zou hier wel kunnen wonen”. Wat mij betreft heeft ze gelijk. Het klimaat is bijzonder aangenaam, de bevolking behulpzaam en vriendelijk en aan de Quay vinden we schitterende terrassen met even schitterende uitzichten op de Harbour Bridge en de Opera House. Sydney heeft een onvergetelijke indruk achtergelaten. In de namiddag lopen we de 4 kilometer terug naar ons hotel door het bruisende winkel- en horecacentrum. Er is meer dan genoeg leven op straat en dat bevalt ons wel.

 

Een goed gesprek met de paus zit er voor ons niet in. We hebben ook wel betere dingen te doen. Morgenochtend gaat weer vroeg de wekker. Na een aantal bijzonder drukke dagen zijn we weer toe aan een weekje rust.

 

Zondag 20 juli 2008

 

“Je kunt geen dagen aan het leven toevoegen, maar wel leven aan de dagen”. Begin januari heb ik dit tot mijn motto gebombardeerd voor 2008. Maar op dit moment dien ik hierbij toch een kleine kanttekening te plaatsen: op het moment van schrijven leven we namelijk op 19 juli 2008. We hebben een dag “gepikt”. Momenteel bevinden we ons op Tahiti en i.v.m. het passeren van tijdszones is het hier 19 juli ’s avonds i.p.v. 20 juli. Toch een dag aan mijn leven toegevoegd dus.

 

Vanochtend (voor de goede orde, het was nog 20 juli) zijn we half zes opgestaan om ons naar de luchthaven te laten brengen. De vlucht naar Tahiti had weliswaar vertraging, de vlucht zelf was korter dan verwacht en we hebben tijd ingelopen. Op de luchthaven van Tahiti is alles soepel verlopen, meer dan een paspoortcontrole was het niet. Men spreekt hier Frans en aangezien ik de taal goed versta en redelijk spreek, of liever gezegd sprak, werd ik bij het eerste “oui” dat ik gaf, overladen door een Franse spraakwaterval waar ik even geen antwoord op had. Om in het Nederlands te articuleren valt me al zwaar genoeg, laat staan in het Frans.

 

Binnen een half uur zijn we in ons resort. Onze kamer is niet echt aangepast maar wel groot en heeft een redelijk geschikte badkamer. I.v.m. het tijdstip (het is nu half elf ’s avonds) gaan we maar naar bed. Bij daglicht gaan we ons wel oriënteren.

Zondag 20 juli 2008

 

Hé, het is alweer zondag! Zo’n week wil ik thuis ook wel: een weekend met 1 zaterdag en 2 zondagen. Maar alle gekheid op een stokje, aangezien de dag bewolkt begint besluiten we na het ontbijt de omgeving maar eens te verkennen. Tahiti is in vergelijking tot de Malediven een stuk levendiger en er bevinden zich buiten het resort allerlei winkeltjes, restaurantjes enz. enz.. Vanwege de zondag is bijna alles gesloten maar we doen alvast een aantal leuke ideeën op m.b.t. uit eten gaan en inkopen doen. De zon breekt langzaam door en we hebben een plaatsje gezocht op het gazon net boven het strand. De temperatuur is bijzonder aangenaam, het is hier niet te heet. De rest van de middag brengen we in luiheid door, af en toe een blik werpend op de kolossale golven. Een imponerende aanblik, dat moet gezegd.

 

Het wordt tijd om ons op te gaan knappen.

Maandag 21 juli, dinsdag 22 juli en woensdag 23 juli 2008

 

De afgelopen dagen hadden we ieder wel apart kunnen omschrijven maar om nou bij herhaling te schrijven hoe heerlijk wij op het gazon zitten bij een aangename temperatuur van 30 graden met een verkoelende zeewind wordt ook zo´n cliché. We hebben het er aardig van genomen en komen langzaam weer tot rust na de hectische dagen van Kuala Lumpur en Sydney. Hoewel we het naar onze zin hebben valt er wel degelijk e.e.a. op te merken m.b.t. het “Le Meridien”. Ons is namelijk gebleken dat het resort de 5 sterren kwalificatie gewoon niet verdient. Ten eerste is er het feit dat onze kamer zich naast een serviceroom bevindt: vrijwel alles dat ook maar een beetje te maken heeft met het personeel van het resort, komt langs onze kamer en ons terras dus de privacy schiet er nog al eens bij in. Ten tweede hebben hier gisteren opnamen plaats gevonden (voor het Tahitiaanse Rad van Fortuin) en de voorbereidingen hiervoor alsmede de logistiek verliepen via dezelfde serviceroom. Op de koop toe werden de opnamen gestart om 9 uur ’s ochtends zodat wij letterlijk door discodreunen het bed uit werden getrild. Het is echt te belachelijk voor woorden. We hebben ons ontbijt moeten gebruiken terwijl er non-stop zangers, zangeressen, danseressen en allerhande tv-lui met hoofdtelefoon ons terras passeren. Diegenen die het ontbijt hebben gebruikt in het restaurant zullen ook niet blij zijn geweest. Dit was echt te gek voor woorden, tenminste, dat dachten we. Het kan n.l. nog gekker: vanochtend ontdekte Fem dat een deel van haar badkleding gewoonweg is gejat van het terras, nadat we het daar te drogen hadden gehangen. We zijn er echt een beetje confuus van. Als om een uur of 10 ook nog eens een grasmaaier begint te brullen zijn we het eigenlijk een beetje zat. We hebben de diefstal gemeld bij de receptie en men is op zoek naar een passende oplossing. We zijn benieuwd.

De k.t-herrie van het grasapparaat gaat vrijwel de hele dag door.

 

We hebben de afgelopen dagen meer dan genoeg tijd gehad om het “Le Meridien” te vergelijken met het “Kurumba” op de Malediven en zijn tot de conclusie gekomen dat het “Kurumba” i.v.t. het resort waar we ons nu bevinden dik 2 sterren meer verdient. Persoonlijk denk ik dat het “Le Meridien” vele hoogtijdagen heeft gekend maar door de jaren heen is blijven steken en probeert te teren op de dagen van weleer. Dit is verreweg de duurste accommodatie die we hebben geboekt en we krijgen er bitter weinig voor terug. De prijzen zijn exorbitant hoog (ontbijtje 35 euro, internet bijna 10 euro per uur) en zodoende hebben wij ons heil gezocht in de supermarkt waar we ons eigen lekkere ontbijtje kunnen samenstellen (paté, Franse kaasjes, baguette en voor ’s middags een flesje wijn). Dineren doen we in de gezellige restaurantjes net buiten het resort en we hebben inmiddels genoten van heerlijke pizza’s en de Chinese keuken. Het “Le Meridien” komt op mij over als vergane glorie. Toegegeven: het zwembad en de tuin zijn prachtig, het gazon aan de zee uitnodigend, maar vooral het exterieur had jaren geleden al een vette facelift moeten ondergaan. Het zit hem vooral in kleine zaken als een lik verf, een pot lak, de bestrating repareren, de vuilnis weghalen en eens de boel goed schoonmaken want het terras was te vies om aan te pakken. En uiteraard een beetje rust creëren voor je gasten.

 

Tenslotte willen we wel een dikke pluim uitdelen aan het restaurant “Le Carre”: Dit restaurant verdient o.b.v. de inrichting binnen, alsmede het aan het water gelegen terras, de bediening en het uitstekende eten, wel 5 sterren. N.b.: wij waren hier voor de eendenborst, lamsrack, coquilles, wijn en een kaasplank bijna hetzelfde bedrag kwijt als het ontbijt op de eerste dag!

 

We staan op het punt om ons aan te gaan kleden en ons te melden bij de receptie. Nogmaals: we zijn benieuwd.

Donderdag 24 juli 2008

 

Vanmorgen hebben wij eindelijk een gesprek gehad met Tatiana, de chef van de Frontoffice. Natuurlijk zijn er de gebruikelijke excuses maar wat ons betreft mag er best wat tegenover staan. We krijgen in ieder geval onze huidige kamer tot aan het einde van ons verblijf, zonder kosten, aangeboden. Een andere kamer vinden we zelf geen optie en op de koop toe zijn er geen “speciale” kamers meer aanwezig. We eisen overigens wel een schriftelijke verklaring m.b.t. de diefstal om het e.e.a. evt. thuis te kunnen verhalen. We moeten het incident maar snel vergeten.

 

Vandaag is een bloedhete dag. Alleen rond het middaguur steekt er een briesje op, maar eigenlijk kan het windje onze verhitte lichamen niet verkoelen. Het zweet breekt ons uit en zelfs ik zit aan een flesje water. Dat wil wel wat zeggen…

 

In de loop van de avond begeven we ons weer richting “Le Cigalon”, een Italiaans restaurantje wat inmiddels onze vaste plek is geworden. We genieten van ons laatste avondmaal. Morgen is alweer de laatste dag.

 

Vrijdag 25 juli 2008

 

We hebben het kaasplankje en het stokbrood van gisteravond in laten pakken en we gebruiken het vandaag als luxe ontbijt. Kliekjes dus, maar dan wel heel luxe.

 

Eigenlijk wilden we de “ellende” van de afgelopen dagen vergeten maar ook vandaag is het weer bal: de elektronische sleutel van de kamer werkte niet en na het middaguur kunnen we onze kamer dus gewoon niet in. Bovendien blijkt de eindafrekening nogal wat vage posten te bevatten waarvan men zelf niet weet waar deze uit voort komen. We laten het er maar bij. We hebben een heerlijke week gehad en laten ons plezier niet nogmaals vergallen.

 

Valt er verder nog wat te zeggen over Tahiti? Wel zeker: Het klimaat is heerlijk, de mensen vriendelijk (ze eten hun bordje wel goed leeg hier), je wordt er vrolijk van het aangename gefluit van de beo’s, vinkachtigen en mini-duifjes en we worden haast bang van de insecten die hier vliegen. Sommigen zijn bijna zo groot als een helikopter en hebben benen die langer zijn dan die van Fem. We moeten er niet aan denken hierdoor gestoken te worden.

 

Tahiti is een heerlijke bestemming maar we hebben blijkbaar pech gehad met de accommodatie. Volgende keer beter.

Zaterdag 26 juli 2008

 

Ik heb wel eens betere tijden gekend in het vliegtuig: tijdens het boarden van onze vlucht naar Los Angeles krijg ik last van mijn darmen en als je dan 8 uur moet blijven zitten…het is geen pretje. Op de koop toe kan ik de slaap niet vatten en kom derhalve bijna gebroken aan in L.A. om 9 uur ’s ochtends. De transfer laat even op zich wachten maar uiteindelijk arriveren we in het Radisson Airport Hotel. We besluiten geen tijd te verliezen, kleden ons snel om en voor we het weten zitten we in een taxi naar Venice Beach (overigens nadat de bellboy Dwayne ons eerst listig in een Escalade probeert te krijgen à 35 dollar).

 

Venice Beach: vier jaar geleden waren wij hier ook al en we worden op precies hetzelfde punt afgezet. Er is weinig veranderd. Nog steeds is het een bonte mengelmoes van kunstverkopers, handlezers, straatartiesten en hippies die je van alles proberen aan te smeren. We lunchen eveneens op hetzelfde terras waarbij we een uitstekend uitzicht hebben op de bonte stoet die aan ons voorbij trekt. Onder de brandende zon maken we nog een lange wandeling en kijken onze ogen uit.

 

Om een uur of vijf is het plots helemaal over met mij. Ik val in slaap op het terras. Het is voor vandaag voorlopig mooi geweest en eenmaal terug in het hotel hoef ik het bed maar te raken en ik ben weg. Om 8 uur ’s avonds word ik wakker en nadat Fem ook uit haar slaapje is ontwaakt besluiten we nog wat te eten in het hotel (we hebben overigens een perfecte rolstoelkamer).

 

Morgen begint de laatste etappe van onze reis. Persoonlijk hoop ik dat ik me dan wat beter voel.

Zondag 27 juli 2008

 

Van twee koppen thee word ik niet blij. Achter Fem bevindt zich een ontbijtbuffet en ik zit er verlekkerd naar te kijken. Maar bij kijken blijft het. Gezien mijn darmprobleem van gister durf ik het met de volgende vluchten niet aan om nu uitgebreid te ontbijten. Tegen deze dag heb ik het meest opgezien: eerst vliegen we naar Houston (3 uur), waarna we binnen 1 uur onze aansluitende vlucht moeten halen naar Zuid-Amerika (10 uur). Achteraf gezien is mijn vrees ongegrond geweest. De 3 uur naar Houston was sowieso "appeltje eitje", en de daarop volgende 10 uur hebben we beiden voor een groot deel geslapen. We voelen ons dus relatief fit op het moment dat we ons hotel bereiken. Het is nu maandag 28 juli, 10 uur ´s ochtends.

 

Maandag 28 juli 2008

 

We zijn in Buenos Aires, Argentinië! De stad van de tango, parilla´s (grillrestaurants) en dwaze moeders.

 

Het lijkt een beetje de rode draad te worden van onze vakantie want wederom is er geen kamer met rolstoelvoorzieningen beschikbaar voor ons. Eerlijk gezegd zal het me worst wezen, aangezien we al zover gekomen zijn. Ik moet echter wel benadrukken dat ik het achteraf gezien zonde vind van de tijd die ik er heb ingestoken de afgelopen maanden. Maargoed, we zullen ons wel redden, we zijn inmiddels aardig creatief (maar het kan een beetje gaan ruiken na een week niet douchen…).

 

Zoals gebruikelijk gaan we direct op pad om de omgeving te verkennen. De locatie van het Ibis hotel is overigens wel uniek: midden in de drukte van het Plaza Congreso. De eerste indrukken vallen een beetje tegen. Wellicht is het te vroeg om conclusies te trekken, maar op het eerste oog vinden we het maar een vies zooitje. De gebouwen aan en rondom het plein ogen in feite schitterend maar zijn totaal ten prooi gevallen aan de uitlaatgassen van het verkeer. Het kan ook niet bepaald gezond zijn om hier te leven. Onze eerste wandeling heeft wel duidelijk gemaakt dat het leven hier alles behalve duur is. Je kunt eten en drinken voor werkelijk een prikkie, kleding en schoenen zijn echt heel erg goedkoop en een goede fles wijn kost hier een fractie van de Nederlandse prijzen. We twijfelen op dit moment echter of we niet te lang hebben ingepland, de tijd zal het uitwijzen.

 

Na een middagdutje zijn we weer een beetje opgeknapt maar we besluiten het niet te laat te maken vanavond dus we eten in de buurt een laat avondmaal (een salade, voor beiden supertortelini´s, een halve liter bier, een halve liter wijn en brood voor in totaal 14 euro inclusief tip… ). Daarna gaan we naar bed.

 

Dinsdag 29 juli 2008

 

We maken vandaag een vroege start. Fem heeft de wekker gezet en na het ontbijt wandelen we over de Avenida de Mayo richting het Plaza de Mayo. Ik moet bekennen dat de wandeling indruk maakt. De geschiedenis druipt werkelijk van de gebouwen af, overweldigt ons bijna. Fem vergaapt zich aan de prachtige architectuur van de gebouwen, veelal in jugendstil. In dit gedeelte van de stad wordt e.e.a. ook iets beter onderhouden. We kuieren langs historische gebouwen en door drukke winkelstraten. We gebruiken de lunch in een typisch Argentijns volksrestaurant: Op iedere vierkante meter een tafel, schel licht, lopende bandwerk en een drukte van belang. Maar het moet gezegd, het eten is weer heerlijk. Het valt ons trouwens op dat er veel Italiaanse eetgelegenheden zijn.

 

Na de lunch houden we het wandelen even voor gezien.

 

Economisch gezien is hier nogal wat aan de hand. Een hoop zwervers, bedelende kindjes in restaurants, grafiti en aanplakbiljetten voor een minimumloon van 1500 pesos (300 euro!), een demonstratie voor werkverschaffing etc.. We hebben genoeg gezien in anderhalve dag.

 

De romantiek van Buenos Aires heb ik tot nu toe nog niet gezien. Thuis heb ik meerdere keren verhalen moeten aanhoren over muziek op straat, de tango op iedere hoek en verliefde koppels op zonovergoten pleintjes. Tot op heden hebben we het moeten doen met scheurende auto’s, blaffende honden en notenverkopers.

 

Wordt vervolgd….

Woensdag 30 juli 2008

 

Na een avond sushi hebben we het ons vanochtend gemakkelijk gemaakt. We hebben de wekker niet gezet, uitgebreid gepoedeld en tegen het middaguur gaan we pas op weg. We besluiten om een paar empanada´s te gaan eten als zijnde brunch maar vrijwel direct lopen we wederom tegen een betoging aan. Het moet gezegd, onder begeleiding van het nodige vuurwerk komt e.e.a. toch een beetje angstaanjagend over. Gelukkig kunnen we net voor de menigte ons restaurantje binnen lopen.

 

Op onze agenda staat vandaag een bezoek aan de wijk Recoletta. Deze wijk staat bekend om zijn Franse invloeden en het indrukwekkende kerkhof. Wanneer we de wijk binnen lopen blijken de straten inderdaad schoon, de gebouwen beter onderhouden en de winkels zijn aanmerkelijk chicer. Het eerder genoemde kerkhof is in zijn geheel een bizarre verschijning: Op een lichte helling staan straatsgewijs gigantische tombes en mausolea van marmer, veelal met doorzichtige deuren waardoor je de lijkkisten gestapeld kunt zien liggen. Wanneer je hier wordt bijgezet is het voor een periode van vijf jaar waarna het graf zelf wordt geruimd en een plaquette met de naam van de overledene aanwezig blijft. De vele straten en steegjes laten een onwerkelijke indruk achter.

 

We vervolgen onze tocht oostwaards door de Franse wijk en kunnen de meest schitterende gebouwen aanschouwen waarvan een groot deel ambassades betreft.

 

Na een wandeling van bijna 4 uur is het wel weer mooi geweest. Zoals de afgelopen dagen vervoegen we ons bij een café op het plein, genaamd Napoles, om wat te drinken en ons dagboek bij te werken. Aangezien we tot op heden nog niet in een authentiek grillrestaurant hebben gegeten  hebben we het idee opgevat om ons naar een van de beste “Parilla’s” te laten brengen. Bij aankomst in de oude havenwijk blijkt het bewuste restaurant nog gesloten en kiezen we voor een ander. Dat blijkt geen slechte keus. We hebben ruim 3 uur zitten tafelen en genoten van overheerlijk vlees en een geweldige fles Chardonnay in een zeer charmante binnentuin. Voor het geld hoef je het niet te laten: inclusief 2 taxiritten heeft het ons vijftig euro gekost. We kunnen er nog steeds niet over uit hoe goedkoop het leven hier is. Aangezien ik mijn “babybeaf”van 5 en een half ons niet op kan en er nog meer dan genoeg patat over is laten we een doggiebag maken en bij het hotel geven we dit aan een van de vele daklozen. Haar blik van waardering zegt genoeg…

 

Donderdag 31 juli 2008

 

Na het ontbijtje in het hotel begeven we ons richting de havens. Er is hier een gemoderniseerde omgeving ontstaan daar men de ruim honderd jaar oude pakhuizen heeft opgeknapt en er diverse horecaondernemingen in heeft ondergebracht. De promenade is echter om de 5 meter voorzien van kinderhoofdjes en ik hobbel alle kanten uit. Overigens ziet het geheel er bij 13 graden en een bewolkte hemel er een beetje troosteloos uit. In de buurt gebruiken we de lunch maar wederom kunnen we het gewoon niet op en laten we het maar weer inpakken. Het valt ons op dat er tijdens de lunch veel zaken wordt gedaan en telkens weer zitten we met verbazing te kijken naar wat de mensen hier naar binnen werken. Toch zien we relatief weinig dikke mensen. Voor het eerst bekruipt me het gevoel wel lang genoeg vakantie te hebben gehad. Buenos Aires heeft te weinig aantrekkingskracht en magie om er een hele week door te brengen.

 

Op de Plaza de Mayo zijn we getuige van de wekelijkse mars van de dwaze moeders. Velen herdenken op deze manier de slachtoffers en vermisten van het dictatoriale Argentinië van de jaren ’70. Heel indrukwekkend…

 

Het wandelen voor vandaag zit er weer op en momenteel zitten we weer in Napoles. Vanavond gaan we dineren tijdens een tangovoorstelling. We zijn benieuwd!  

Vrijdag 1 augustus 2008

 

We hebben gisterenavond kunnen genieten van een authentiek stukje Argentinië. Eerder deze week hadden we ons oog laten vallen op een trendy restaurant om aldaar van een tangoavond te genieten maar op een van onze wandelingen hebben we een veel leukere locatie ontdekt. In deze honderdentien jaar oude biljartzaal annex restaurant annex tangodansschool krijgen we tijdens het diner een heuse show voorgeschoteld: onder de bezielende leiding van een uitstekende zangeres komt aan ons een mix voorbij van zang, dans, gitaar- en bandoneonmuziek. Het is opwindend om te zien hoe 2 dansparen de meest mooie en ongelooflijk moeilijke tango- en andere folkloristische danssoorten uitvoeren. Tegen het einde van de avond wordt Fem natuurlijk weer als eerste de vloer opgesleurd om het te proberen. Applaus volgt. Men is ook onderweg naar mij maar niet iedereen is op de hoogte van mijn mobiliteit. De zangeres weet echter subtiel de poging te voorkomen. We hadden deze avond voor geen goud willen missen.

                  

Vandaag is een vreemde dag geweest. We hebben gedurende de middag getracht de tickets om te boeken. We zijn eigenlijk wel uitgekeken op Buenos Aires en indien mogelijk willen we eerder naar huis. Via een reisbureau “drie hoog achter” lukt het niet en we worden doorverwezen naar het hoofdkantoor van de KLM. Bij aankomst wordt een foto van ons gemaakt, de paspoorten ingescand en we moeten een speciaal pasje dragen. Poeh poeh…dat allemaal voor een ticket? Helaas lukt het hier ook niet om de vluchten te vervroegen. Het probleem zit hem in het feit dat alle vluchten vol zitten en ons wereldticket schijnbaar lastig om te boeken is. We moeten er maar het beste van maken deze laatste paar dagen.

 

Nu het einde van de reis nadert merk ik dat ik moeite heb met herstellen na een vermoeiende dag. Een nachtje slaap voldoet niet meer en ik lijk iedere dag sneller moe te worden. Het is ook niet zo gek, we zijn al 4 weken onderweg. Ook Fem d’r lijf geeft duidelijk aan dat het wel een beetje klaar is met al dat rolstoelgeduw en gesjor. Echter als zij goed slaapt en een hete douche op d’r spieren zet, dan gaat het wel weer een daggie.

 

We eten vandaag vroeg en gaan ook vroeg naar bed.

Zondag 3 augustus 2008

 

Uitgerekend op onze laatste dag van de vakantie lijkt Buenos Aires nog even de spot met ons te willen drijven: voor het eerst is het deze week stralend weer en wanneer we in het zonnetje lopen is het heerlijk, hoewel het aan de frisse kant blijft. Zondag in Buenos Aires lijkt wel een autoloze zondag. Het is een wereld van verschil met de doordeweekse dagen.

 

Wederom brengen we een bezoek aan de wijk San Telmo, deze keer overdag. Er is hier wekelijks een vlooienmarkt en het moet gezegd: het is een echte. Waar we ook kijken, werkelijk overal staan kraampjes, voornamelijk met tweedehands spullen en antiek. En of de duvel ermee speeltop iedere hoek van de straat horen we muziek en we zien mensen de tango-dansen. Het blijft alleen jammer dat het maar 1 keer in de week is (en dat de bestrating hier overal bestaat uit die kleine k.t-kinderhoofdjes).

 

De afgelopen dagen hebben we pas kunnen zien hoe leuk Buenos Aires kan zijn. Hoewel de weekenden dus best bruisend lijken te zijn beantwoordt Buenos Aires m.i. niet helemaal aan de verwachtingen. Wellicht is het hier anders als het zomer is.

 

Vanavond eten we in de nabijheid van het hotel want het gehobbel ben ik nu wel meer dan zat. Op dit moment genieten Fem en ik van een bel wijn terwijl we ons afvragen “waar is de goudvis gebleven?”. We zijn overigens blij dat Argentinië een echt wijnland is en er overal betaalbaar heerlijke wijnen te krijgen zijn. 

                                                          

Om met een komische noot af te sluiten: iedere middag ligt er een kaartje op ons bed met de tekst “laten we samen werken aan het milieu” (het betreft hier het wassen van de lakens). Erg grappig, voor een stad waar je door de uitlaatgassen zonder sonar nauwelijks de weg kunt vinden.

 

Maandag 4 augustus 2008

 

Het wekkertje gaat vroeg vanochtend. We vliegen pas om 12 uur via Madrid terug naar Nederland maar i.v.m. het verkrijgen van goede plaatsen melden we ons echter vroeg. Eenmaal aan boord blijkt dat Air Europa niet echt een aanwinst is voor het Skyteam van de KLM: tijdens de bijna 12 uur durende vlucht krijgen we een pasta voorgeschoteld die rechtstreeks lijkt te komen van de gipsafdeling van het AMC, enkele uren later krijgen we een broodje waar je letterlijk iemand mee kan doodgooien, en vlak voor aankomst in Madrid worden we nogmaals getrakteerd op nog 2 bakstenen met ham en kaas. We hebben eveneens weer te maken met 2 huilbaby’s en zo langzamerhand worden we er echt helemaal niet goed van.

 

Na de lange vlucht worden we nogmaals geconfronteerd met een verrassing: het toestel bevindt zich niet aan een slurf en er is geen lift voorhanden. Ik word met een vliegtuigrolstoel door 3 man de trap afgedragen en vooral mijn nek vindt dat geen leuk idee. Vervolgens worden we een dik uur van hot naar her gereden en het lijkt wel of hier louter verstandelijk gehandicapten zijn. Overal staat duidelijk aangegeven waar we heen moeten, maar het drietal assistenten blijft keer op keer steken in oeverloos gelul. We worden er dood- en doodmoe van. Het is net of we op pad zijn met drie blinde blindengeleidehonden. En voor de goede orde: eigenlijk is het een schande dat men op een internationale luchthaven geen woord Engels spreekt.

 

Na een uur vinden we het wel welletjes. We geven aan dat we ons eigen weg wel weten te vinden en even blijft men volharden in “uno momento, uno momento”. Maar we zijn de “momentos” wel zat nu en trekken ons lekker terug op een terrasje. Nog een vlucht te gaan, de kortste van deze vakantie...

…en deze was natuurlijk een peulenschil i.v.t. de andere vluchten. Bovendien krijgen we een plek in de businessclass dus we eten er wederom bijzonder goed van.

 

Inmiddels zijn we thuis nadat we op Schiphol een Connexxionbusje hadden gebeld. We hebben een schitterende maand achter de rug en achteraf gezien is het me lichamelijk meegevallen. Hopelijk krijgen we de komende dagen niet al te veel last van de drukte van de afgelopen periode of de jetlag.

 

Tenslotte: we hebben voor onszelf van deze reis een top 3 samengesteld. We zijn het er over eens dat Sydney met stip op 1 staat. Gevolgd door de Malediven en als goede 3e de laatste 2 dagen in Buenos Aires. Op naar het volgende avontuur…