6/10/04

 

Een bakkie en een ontbijtbroodje in Café Amsterdam op Schiphol, ons vaste pré-vakantiestekje. Nog een half uur en dan gaan we “Around the World”.De vliegtuigen van Singapore Airlines zijn wat ons betreft de beste: ruime beenruimte, on demand tv/video/audio en prima stoelen. Ik (Fem) zie Godsend (heel enge thriller) en een kookprogramma, Hen ziet Troy. Heerlijk vliegtuigvoer. Jammer alleen van de turbulentie tijdens te koffie. En ook nauwelijks echt geslapen dus…

 

7/10/04 Singapore

 

…komen we dus behoorlijk brak bij het Golden Landmark Hotel aan. We hebben een stop-overhotel van / via Singapore Airlines geboekt en je mag best wel stellen dat dat bijzonder goed geregeld is! Snel, duidelijk en prima hotel (op deze wolkenkrabber beslapen we de 16e verdieping we worden overladen met extra voordeeltjes zoals een gratis hop-on-bus  die langs alle toeristische bezienswaardigheden rijdt en boekjes vol met kortingsvouchers. Ze zullen ons echt goed van pas komen vandaag! Na wat thee en koffie en een opknapbeurtje in de hotelkamer, gaan we om 8.30 op verkenning uit. Het is dan nog opvallend stil op straat. We hadden meer drukte verwacht in deze 24-uurs economie. Het komt allemaal zeer langzaam op gang, waarschijnlijk zijn de winkels en horeca tot ’s avonds laat open en start het dus ’s ochtends iets later op. Het hotel blijkt perfect gelegen tussen Arab Street (Arabische wijk met koepeltjesmoskee) en de Wijk Little India. Die laatste wijk gaan we te voet in en is werkelijk erg leuk om te zien. Compleet met Vishnu-tempels, alwaar we de rituelen met grond en belletjes aanraken gadeslaan. Leuk! Geinige oude koopmanshuisjes met mooi kleurig houtwerk.  Ook veel bende gezien hoor. Complete kringloop-meubelshops midden op straat, dat soort praktijken. “Lekker” Indiaas jengelmuziekje op de “achtergrond” (op 10 dus!), helemaal leuk om dit alles te zien en horen. De zon begint dan al behoorlijk op het lijfje in te branden, terwijl het toch pas 9.30 is. We zullen ons leegzweten en niet meer opdrogen vandaag, zal ’s avonds blijken. We pakken de gratis hop-on bus en laten ons bij Boat Quay afzetten, een horeca-promenade langs de Singapore River. Het is echter te vroeg om al gezellig te zijn, en dus zoeken we in een straatje verderop uit waar we in een kleine food-court (hier hawker-stalls genoemd, volgens Lonely Planet) superlekker eten voor een prikkie (aanwijzen wat je lekker lijkt en smullen maar, dit kan wel al om 9.30!).We zijn wat ontregeld door het overslaan van een normaal ontbijt en dus brunchen we met warm eten. Dan pakken we de MRT (snelle en heel duidelijke metro-lijn) richting Harbour Front, waar de lift ons naar 15 hoog brengt en ons op een schitterende wijze over het water naar het eiland Sentosa brengt: Via kabelbaan! Een prachtig uitzicht, op weg naar een heel mooi aangelegd eiland vol toeristische attracties. Met de gratis monorails worden we vervolgens naar Under Water World gebracht. Dat is ook weer heel erg leuk: Door een glazen gang onder de haaien en mega-grote roggen heen lopen. Ook de neon-kwallen en de gebladerde zeepaardjes maken grote indruk. Ondertussen begin ik (Fem) behoorlijk moe te worden. Een nachtrust heb ik immers niet gehad en we zijn alweer een poos op de been. In de monorail terug naar de kabelbaan kukel ik bijna 5 keer uit het treintje doordat ik letterlijk omval van de slaap. De hitte maakt het er natuurlijk ook niet echt beter op. Ondanks mijn slaapaanvallen redden we het heelhuids terug via de kabelbaan naar het vaste land. We drinken koffie in Chinatown en gaan al bus-hoppend naar de botanische tuinen. Mooi bijgehouden, ons iets te mooi en braaf zeg maar, maar de orchideeëntuin is toch wel erg mooi om te zien. Omdat het alweer etenstijd wordt en onze voetjes ons haast niet meer dragen willen gaan we terug naar Little India, alwaar we in een MEGA-foodcourt zalige noodlesoup / laksa / steamboat eten voor maar Sing. $ 4,- (€ 2,-). We sluiten de dag af met het gevoel dat vandaag zeer vermoeiend maar ook zeer geslaagd was!

 

8/10/04

 

We hebben echt meer dan klokje rond geslapen: Om 20.15 (Fem, Hen een kwartier later), trokken we het gister ECHT niet meer en gingen de luikjes dicht tot 9.30 vanochtend! We zullen het wel nodig gehad hebben denken we zo. Maar we zitten wel meteen goed in het ritme, met het tijdverschil (Singapore is plus 6 uur). We hebben alweer trek en dus trekken we erop uit voor brunch in Chinatown met noodles. Hierna lopen we heel Chinatown rond. Blijft leuk, ook al heb je Chinatowns door de hele wereld en hebben we er inmiddels ook al een aantal gezien. Vooral de vage medical shops met gedroogde zeepaardjes en geweien waarvan  de meest vreemde medicijnen worden gemaakt, vinden we altijd wel wat hebben. De geur van gedroogde vis en paddenstoelen komt je in heel Singapore trouwens overal tegemoet, een heel apart luchtje. De architectuur hier is erg afwisselend: zeer aparte wolkenkrabbers in alle mogelijke uiteenlopende vormen, maar dus ook beeldige houten huisjes in alle kleuren. Alles door en naast elkaar. Het is hier overal heel erg schoon (behalve dus in Little India). Je hebt hier ook voor van alles en nog wat fikse boetes: Kauwgom kauwen is bijvoorbeeld verboden (balen, want Fem kauwt haast altijd kauwgom en mist dit nu dus echt). Het doet wel vrij betuttelend aan, al die bordjes overal met wat wel en niet mag (zoals “Pedestrians: Use crossing”), maar het werkt hier duidelijk wel. We checken ook nog even het buurtje tussen Arab Street  en de mega-moskee: Leuk! Tenslotte halen we de backpacks op in het hotel en laten we de transfer-service van Singapore Airlines ons naar de mega-grote Changi-luchthaven rijden, alwaar we heerlijk, en natuurlijk weer voor een prikkie, sushi eten voor we verder vliegen naar Perth.

 

9/10/04 Perth, Australië (plus 8 uur)

 

De halve familie van Hen blijkt ’s nachts op de luchthaven te staan om ons op te halen! We drinken ’s nachts nog wat met zijn allen en gaan dan zo rond drieën naar bed. Het is heel erg leuk om in “the family” te zijn. De 2 meiden van Sandra (nicht van Hennie) en Graeme zijn scheten. Megan, de oudste, is ’s nachts erg druk en barst van het zelfvertrouwen. De jongste, Lauren, is duidelijk nog half in slaap (niet verwonderlijk op dit tijdstip) maar de volgende dag zal blijken dat ze aardig los zal komen gedurende ons verblijf hier. Sandra staat er op dat ze ons een eggs and bacon breakfast maakt, we worden uitermate goed verzorgd! Dan neemt Sandra ons mee (in 1 van hun 7 !!! auto’s) naar Caversham Wildlife Park. Lachen hoor, wel lopen hier gewoon tussen de kangoeroes door! Geinige beesten zijn het, en lief bovendien. Nog veel leuker zijn de koala’s, we mogen in de verblijven als de oppasser mee is. Echt gave beestjes. Ze stinken alleen verschrikkelijk! We mogen ze aaien en zij slapen gewoon door. Dan zien we nog Tasmanian devils, walibies, kookaburra’s quokka’s, van allerlei vogels en als klap op de vuurpijl mogen we samen met een 35 kilo zware wombat op schoot op de foto. Cool! (zou Megan zeggen) Schitterend park. Een regenbui van jewelste, maar als Sandra de plu’s uit de auto haalt houdt het alweer op. De 2 meiden zijn “echte” meiden en liggen dus nog wel eens met elkaar overhoop en het welles-nietes gehalte is vrij hoog. Maar wel lachen hoor: ik (Fem) moet en zal trampoline springen van ze in hun tuin. Dat doen we dan gewoon, daar doen we niet moeilijk over hoor. Het huis is trouwens voor onze “Hollandse” begrippen behoorlijk groot, met een flinke tuin, voornamelijk gevormd door een overdekt terras want als de zon hier schijnt, schijnt ie goed en brand je flink weg! Ook zit er, zoals normaal hier, een zwembad in. Graeme knapt oude mustangs op, en we zijn Hen ’s middags dan ook een uur kwijt als Graeme ze aan Hen laat zien. Het is een guy’s thing, Fem snapt er niets van en ziet niet meer dan een hoop schroot in die werkplaats van Graeme. Om 15.00 gaan we in de tuin aan het bier en wijn en rond vijven beginnen de eersten van de uitgebreide familie binnen te druppelen voor de BBQ. Het zullen er uiteindelijk 24 zijn, en dan schijnt nog niet alles compleet te zijn! We genieten van het samenzijn met deze supergezellige familie. De BBQ is zo’n 10 keer groter dan wat we in Nederland gewend zijn en we laten het ons prima smaken allemaal. Het valt ons op dat de Aussies heel snel eten, voornamelijk veel vlees, en dus zijn wij het langst bezig. Tante Corrie legt uit dat ze hier zo ontzettend vaak BBQ-en, dat ze daar niet uren over doen. Volgens haar genieten wij veel meer van het eten. Genieten doen we zeker. Ook van de wijn. Daar weten ze hier wel raad mee! Een van de 4 zonen van oom Ron excuseerde zich zelfs dat hij zo dronken was, dat hij niet eens meer normaal kon communiceren met ons. Voor Hennie was het wel heel vreemd om al deze (achter-) neven en nichten weer te zien. Ashley bijvoorbeeld is nu een prachtige (net) 18 jarige jongedame en de laatste keer dat Hen haar zag was ze 3 maanden oud! We zullen Laren en Megan vragen ons te helpen een familie-schema te maken met alle namen, want onthouden is er met zoveel wijn niet bij vrezen we…de namen van de 4 zoons van oom Ron kunnen we al niet meer bedenken…Fem haalt bovendien Engels en Nederlands flink door elkaar, het is ook verwarrend want in de familie praat en verstaat de een wel Nederlands en de ander alleen Engels.

 

Om een uur of 24.00 gaan we te bed. Graeme, Sandra en 3 van de 4 zonen van Ron zullen nog lang aan de wijn blijven zitten die nacht. De volgende ochtend vinden we Sandra met al haar kleren nog aan in Laurens bed, nog steeds flink onder de olie! Leuke mensen hoor, jammer dat ze zo ver weg wonen van ons!

 

10/10/04

 

We zitten ’s ochtends keurig te wachten voor het ontbijt, Sandra stond er gister namelijk op dat ze weer een uitgebreid breakfast voor ons zou maken. Maar wat gebeurde, gebeurde: No Sandra! (waar ze wel was is te lezen in de laatste alinea van gisteren, dat wisten wij alleen op dit moment nog niet).

 

Afijn, Fem pikt gauw nog een paar fruit-loops van Lauren voor we opgehaald worden door nicht Marion en haar man Peter. Zij nemen ons mee sight-seeing door Perth dat niet zo groot blijkt te zijn als Fem dacht. Ook Hen dacht dat het heel groot was. De laatste keer dat hij hier was was hij immers 7 jaar en dan doet alles natuurlijk groot aan. Ook is er aardig wat criminaliteit vertellen Marion en Peter ons in de auto, waarvan we overigens niets merken, terwijl we dit echt helemaal niet hadden verwacht: Australië staat bij ons bekend als een heel gemoedelijk land. Na de stad gezien te hebben gaan we naar het hoger gelegen Kings Park. Hier hebben we een prachtig uitzicht op Perth (het heeft zelfs een heuse skyline met 6 wolkenkrabbers!) en de Swann River. Na Kings Park worden we al sight-see-end naar Harbour Side gebracht, alwaar we zo’n 100 kilo fish and chips naar binnen proberen te werken. Lovely food! Lovely spot as well! Het blijkt een heel populaire bezigheid hier op zondag, want de place is loaded met hele gezinnen. We hebben zoveel gegeten dat we ’s avonds niets meer eten. Na deze overdadige lunch rijden we langs de kust naar het huis van Peter en Marion. Huis is misschien niet het juiste woord, villa komt meer in de buurt! Tjemigdepemig, wat een mooi huis zeg! En flink groot ook, compleet met pooltafel-kamer, zwembad met designfontein, fengshui-tuinaanleg en een mega-serre (zoiets dan, want het is meer een buitenverblijf zonder ramen maar met BBQ-keuken-tafel en barretje!) Het is er heerlijk toefen in elk geval. Bijzonder smaakvol aangelegd en ingericht. Geen wonder, Peter is aannemer voor een groot bedrijf dat is gespecialiseerd in superdeluxe villa’s. Na wat drankjes en geklets in het buitenverblijf, worden we keurig teruggebracht naar Sandra en Graeme. Wederom een zeer leuke dag! Lauren helpt ons ’s avonds nog om alle familienamen in schema te zetten. Trouwens, Hennie wordt hier trouwens “kleine Hennie” genoemd, wat erg grappig klinkt met hun accent (zoiets als “klaine Hennie”). Dit, omdat ze de vader van Hen (die dus ook Hennie heet) “grote Hennie” noemen. Wat ook weer bijzonder grappig klinkt met hun accent (zoiets als “klote Hennie”, haha, laat ie het maar niet horen!).

 

11/10/04

 

Om een uur of 10 halen oom Chris en tante Corrie ons op. We hebbend dan net weer ons heerlijke omelet-ontbijt van Sandra op. Iedereen verwent ons vreselijk! Oom Chris en tante Corrie nemen ons vandaag mee naar de kust. Hoe truttig het ook klinkt: maar we vinden het heerlijk weer even een hele dag Nederlands te kunnen praten. Corrie en Chris (de oude garde zeg maar) zijn de 2 enigen die nog heel goed Nederlands kennen, gemixt met wat Engelse woorden, dat wel. Ook nicht Marion beheerst het nog goed, maar gebruikt dit thuis nooit want zij is immers de enige thuis.

Na wat sightseeing langs de soms ruige kust, nemen Corrie en Chris ons mee naar Hillary’s, een soort uitgaans- en shoppingcentrum op een pier. We lunchen (met uitzondering van Hennie, want die moest vanochtend van Sandra 2 omeletten eten) en het lukt ons simpelweg weer niet om met ons Aussie-geld te betalen. We worden door de familie compleet verzorgd en in de watten gelegd!

Na de lunch brengen we een bezoekje aan Aqua, een zee-aquarium met weer een prachtige glazen gang zodat je tussen de haaien loopt. Ook de neon-kwallen zijn prachtig om naar te kijken, rustgevend (Fem snapt die Japanners wel, die deze kwallen als huisdieren hebben om tot rust bij te komen). Ook maken we nog een zeehonden-trainingssessie mee. Langs de kust, die pretty rough is af en toe zo met de wind, lopen we terug naar de auto die ons naar het schattige huisje van Corrie en Chris brengt, gelegen in een seniorenhuisjespark. Borrelen en eten, ze zijn er hier goed in, en we doen er natuurlijk met alle liefde weer graag aan mee. Achterneef Brandon zien we hier ook nog even, hij komt zijn oma’s eten lekker opeten. Van zijn moeder Marion hoorden we de meest slechte puberverhalen over hem, bij zijn oma echter gedraagt hij zich als de ideale kleinzoon!

 

12/10/04

 

Vandaag moet Lauren naar een dokters-afspraak in het kinderziekenhuis in verband met een flink fietsongeluk een paar maanden terug. Wij worden door Sandra afgezet bij de Galleria, een grote shoppingmall waar we ons prima vermaken. We beginnen met ontbijt waarna we uitgebreid gaan winkelen. Het is er een en al Roxy, Quicksilver en Billabong dat de klok slaat. Mooi spul hoor. Voor Hen kopen we mooie Puma’s voor de helft van de Nederlandse prijs en een joggingbroek. Voor Lauren en Megan kopen we mooie body-stickers en een lief hangertje aan een ketting. Ze zijn er hartstikke blij mee. Na de mall gaan we naar het reptielencentrum waar we alle inheemse reptielen zien en soms zelfs ook aaien! Hen, Lauren en Megan krijgen zelfs een python om hun nek, Fem vindt aaien genoeg!

Uiteraard gaan we, zodra we terug zijn, aan de wijn in de tuin, het is een fijn leven hier!

Later op de avond hebben we in een hippe bistro nog diner met de hele familie. Gezellig en vreselijk lekker. De mega-grote prawns zijn echt om te smullen! Wat opvalt is dat de ober alleen drank aan tafel doet, en dat je voor het eten zelf in de rij aan de bar moet bestellen en betalen. Het lukt ons, doordat we dit niet doorhadden, dus wederom niet om wat aussiegeld aan de familie te spenderen, want het betaalde eten stond dus al weer binnen een mum op tafel.”Thuis” bij San en Graeme, drinken we nog een drankje voor we uitgeblust naar bed gaan.

 

13/10/04

 

San heeft weer een heerlijk ontbijt klaargemaakt, waarna we gaan river-cruisen over de Swann River. Het is een relaxd boottochtje. De huizen langs de oever zijn de grootste bezienswaardigheden. Superdeluxe villa’s af en toe, mooi om te zien. Onderweg vindt op de boot een wijnproeverij plaats, waar we natuurlijk aan mee doen. De lunch op de boot is in de vorm van een buffet en is super. De kids zijn erg moe van al die dagen laat opblijven dat wij er zijn, en vliegen elkaar dus voortdurend in de haren (vooral in de auto). Wij weten weer waarom wij ook alweer geen kinderen hebben! Het afscheid was best een beetje emo. De familie was weer naar de (mini-)luchthaven gekomen en Marion moest huilen (waren we al voor gewaarschuwd). Wij vinden het ook heel jammer dat zo’n groot en leuk deel van de familie zo ver weg woont van ons, maar hebben nu natuurlijk een leuk nieuw deel van onze “Around the World vakantie op het programma staan en vinden het dus niet alleen treurig dat we afscheid moeten nemen. Het waren 5 te gekke dagen maar vinden het ook een prettig idee dat we op eigen houtje verder gaan.

 

14/10/04 Nieuw Zeeland

 

Kapot zijn we (20.00)! We hebben dan ook een uiterst inspannend etmaal achter de rug. Allereerst een vlucht van 6,5 uur waarin we nauwelijks slapen. Vervolgens is er 5 uur tijdverschil ten opzichte van Perth, en komen dus om 6.00 uur aan en moeten de hele dag doortrekken. Op de luchthaven van Auckland duurt het erg lang voordat we naar United Moterhome Depot worden gebracht. Alles is nogal onduidelijk allemaal. Eenmaal daar geloven we onze ogen niet: de camper blijkt een super-schatig huisje op wielen te zijn, gloedjenieuw bovendien, 19 km op de teller. Werkelijk alles zit er in, je kunt het zo gek niet verzinnen: Broodrooster, waterkoker, gasstel, douche, wc-tje, prima bedje, echt heel goed geregeld. Op de zogenaamde holiday parks kies je voor een powered site en dan kun je (als je de stekker in het electriciteitshuisje aanlogt) zelfs magnetronnen! De douche zou met circa 20 minuten voorwarmen heet moeten worden echter we komen er al snel achter dat douchen in de vaste douches van de parken wellicht een beter idee is, want wat er gebeurt gebeurt er,  maar warm wordt die van ons niet! Hennie rijdt via Hamilton (niks an) naar Rototua. Onderweg shoppen we nog voor wat eieren, bacon, kaas, koffie en wijn natuurlijk! Bij Rotorua aangekomen, kloppen we aan bij het Lakeside Thermal Holiday Park, schitterend gelegen aan het nog schitterender Lake Rotorua. Het is overal vreselijk groen en schoon, zeer ruimtelijk (weids) bovendien. Eenmaal geparkeerd op de powersite, gaan we in de zon aan de Chardonnay die we van de camper-verhuurder cadeau hadden gekregen. Het is heerlijk voorjaarsweer, zo’n 22 graden. De zon zal tot heel laat nog schijnen, het is hier dan ook tot heel laat nog licht. Al lopende gaan we (bewust via een flinke omweg) naar het stadje. Het is overal heel rustig met zowel toeristen als met kiwi’s, zoals de locals hier heten, vernoemd naar het nationale symbool de kiwi vogel). Alle keukens zijn hier wel zo’n beetje vertegenwoordigd, maar helaas is de foodcourt vanaf 18.00 gesloten en dus kiezen we een drukbezocht (dus meestal lekker) Chinees restaurantje. We eten er heerlijk en lopen terug via een openbaar park vol met thermale bronnen waar het hete water soms omhoog spuit en er overal de typische zwavellucht hangt. De ene bron is nog groter dan de ander en het is goed dat er nog wat licht is want hier moet je niet per ongeluk in lopen! Terug in de van gaan we vroeg te bed want zoals ik al schreef: we zijn kapot!

 

15/10/04

 

Bacon and eggs in the morning in onze camper. We hebben precies klokje rond geslapen, dat was dus wel eventjes nodig. Het lijkt niet zulk fraai weer: bewolkt en flinke wind. Als we rond elven vertrekken is het toch weer prima weer: zonnig, lekker temperatuurtje ondanks de flinke wind. We rijden zo’n 20 minuten naar Te Wakarewarewa (oftewel Te Waka), een geiser en thermaalbronnen park. Eerst worden we getrakteerd op een Maori zang- en dansopvoering. Grappig om te zien. Dan  zien we een enorme geiser spuiten, behoorlijk lang ook. Verderop in het park zijn nog thermale bronnen, zwavelmeren en mudpools. Overal komt stoom uit de gaten in de grond en het meurt er natuurlijk weer flink naar zwavel. Na dit park rijden we door naar Hells Gate, aan de oostkant van Lake Rotorua. Dit park doet zijn naam eer aan: Het stikt er werkelijk van de kolkende, kokendhete modderpoelen. De een nog bizarder dan de andere. Ook stinkt het hier van de sulfer en zwavel en zien we bovendien een warm-waterval (wat heel bijzonder schijnt te zijn). Wij vinden hem echter niet superspectaculair want hij is “slechts” 40 graden en niet heel groot. Een schitterend park, dat Hells Gate. Dan gaat de reis naar Lake Taupo (mooi!). langs het meer wandelen we wat, drinken een drankje en pakken we wat zon (die flink brandt). Dan eten we lekker en reizen door naar Tongoriro National Park. In het ministadje Whakapapa zetten we de camper neer en relaxen wat.

 

16/10/04

 

Het heeft in Whakapapa Village de ganse nacht gehoosd en dat doet het ´s ochtends nog steeds. De douches op het park warmen ons lekker op, ze zijn perfect schoon en ruim en hebben heel heet water. Prima faciliteiten dus, op zo´n holiday park. De kantoordame waar we bij uitchecken meldt ons dat het hoosweer nog wel even zal aanhouden, en zo ziet het er inderdaad naar uit. Terwijl we dus eigenlijk wilden wandelen in het prachtige Tongoriro National Parc, waar we hebben overnacht, slaan we dit nu maar over. Maybe op de terugweg nog! We gaan naar Wellington rijden. Dit neemt zo´n 3 tot 3,5 uur in beslag en zeker in het begin van de trip is het uitzicht weer eens schitterend mooi. We komen door diverse gehuchten en uiteindelijk in Wellington, een grote stad. Bij de ferry terminal boeken we een boottransfer om 1.30 vannacht ($200). Helaas zit de rest eerder op de dag al vol. In de stad Wellington verdoen we onze tijd met eten, winkeltjes kijken (dat zijn er hier genoeg) en we rusten wat in de camper op een parkeerterrein. Zodirect: Op naar het zuidereiland!

 

17/10/04

 

Inmiddels zitten we heerlijk in het zonnetje aan de chardonnay (Ja, alweer ja!). We zijn in  Motueka, het dorp dat nabij de ingang van Abel Tasman National Park ligt. De ferry was oké, al is het wel een behoorlijke slag voor je ritme: Om 17.00 gaan liggen rusten in je camper (en maar 2uurtjes echt slapen tot 24.00) en dan om 1.00 uur inchecken (dus weer klaarwakker in de vrij frisse wind). Dan 3 uurtjes trachten te pitten op de boot, en dan 2 uur rijden naar Nelson. Zeeziek zijn we niet geweest, wel wat brak dus van de gebroken nacht. Om 4.30 kwamen we aan in Picton (pikkedonker natuurlijk!) en via een bijzonder bochtige weggetjes kwamen we 2 uur later aan in het doodstille dorp Nelson (nogal logisch, om 6.30 zondag ’s ochtends). Na wat ontbijt gaan we richting strand. Het schijnsel van de zon voelt ongelooflijk lekker, na zo’n nacht is een kop koffie in dit zonnetje echt een weelde! Na een paar drankjes bij the beach cafe leggen we ons lakentje op het strand om onze oogjes even heerlijk te sluiten terwijl onze huid echt razendsnel kleurt. De zonnesterkte hier komt dicht in de buurt bij die in Florida, smeren dus! Omdat je in deze zon nu eenmaal niet de hele dag kunt liggen bakken, rijden we richting Motueka. Onderweg stoppen we bij een winery, alwaar we 4 wijnen mogen proeven (leuk joh!) en uiteraard een 2002 Chardonnay van de vriendelijke wijnboer en zijn vrouw kopen. Zo’n koelkast zit natuurlijk niet voor niets in de camper hé?! Leuke vent ook, runt de boel hier samen met zijn vrouw en is lekker aan het vertellen daarover. Hij geeft ons de tip om te gaan lunchen in het 10 minuten verderop gelegen minidorpje Mapua, bij de Smokehouse. Daar roken ze alle vis en mosselen zelf. Dit blijkt een prima tip want het restaurantje is pittoresk gelegen aan de Tasman Bay, nabij een kleine werf, en het eten is er heerlijk. Na de lunch rijden we nog een kwartiertje verder voor we aankomen bij Fearon Bush Holiday Park. Lachen! Hen en ik legen hier voor het eerst de toilet-cassette in de daarvoor bestemde dump. Terwijl die leegloopt is het net of je bij je hond staat te kijken terwijl die “moet”. We noemen dit ritueel vanaf nu dan ook “even de cassette uitlaten”.

Heerlijke eerste dag op het Zuidereiland gehad!

 

18/10/04

 

Vanaf het Holiday Park is het zo’n 20 minuten rijden naar 1 van de 4 ingangen van het Abel Tasman National Park. Dit is een schitterend park met wandelingen langs kustmoeras, mooie baaien en door de dichtbeboste bush. We lopen 3 uur lang en genieten van de natuur (die zelfs lekker ruikt!), sommige stukjes echter zijn wat saai. Of wij zijn verwend, dat kan ook. Overigens hebben we wel meest van de tijd schitterend uitzicht op de baaien en in de verte, de sneeuwtoppen van de vele bergen hier. Het weer is zozo: weinig zon maar ook niet echt koud. Omdat 3 uur lopen echt absoluut maximaal is, vertrekken we daarna in de richting van Westport (aan de westkust).Onderweg stoppen we nog bij Lake Rotoroa (niet te verwarren met Roturoa). Hier is het echt onbeschrijflijk mooi! Uiteindelijk in Westport aangekomen (na een lange maar wederom schitterende reis wat betreft omgeving: dwars door de dikbeboste bergen), gaan we heerlijk uit eten in een mooie baai bij Bayhouse restaurant. Heerlijk gegeten, op een schitterende plek, na een nog schitterender dag!

 

19/10/04

 

Zal je net zien: Heb je een prachtbos blonde krullen, die je toevallig vandaag toch echt moet wassen, zit je op een holiday park met munt-douches (max. 5 minuten heet water)! Balen dus, voor Fem. Dit is dus het verschil tussen een top-10-holiday park en een gewone…Morgen beter dan maar.

Vandaag weer heel mooie dingen gezien: ongeveer 4 kilometer van waar we slapen zit Cape Foulwind (de schitterende  plek waar we gisteravond hebben gegeten), en waar we nu naar terug gaan om de wilde zeehondenkolonie te zien. Te gek! Wel 30 of zoiets, als het niet meer is, op de rotsen voor de kust. Wat een leuke beesten zijn dat zeg, het is heel leuk om ze te bekijken. Na deze mooie ervaring rijden we door naar Punaikiki, wederom aan de schitterend ruige westkust. Hier ligt aan landkant het National Park Pararoa en aan de kustkant de Pancake Rocks. We lopen de speciale walkway, die ons langs diverse mooie uitzichtpunten brengt, langs deze heel aparte rotsformaties. Door erosie van allerlei natuurelementen zijn hier rotsen gevormd die lijken op dunne laagjes (pannenkoeken?).Zeer indrukwekkend. De wilde zee bonkt ertegenaan, wat een prachtig gezicht is. We picknicken voor lunch met onze meegebrachte mie-soep op dit bijzondere plekje, voor we verder rijden naar Greymouth, voor een pitstop met koffie, tanken en e-mail. Dit is nodig omdat we via Arthur’s pass, van de westkust in één keer door willen rijden naar de oostkust. Een tocht van zo’n 3,5 uur, zonder noemenswaardige dingen onderweg. De rit blijkt wederom adembenemend mooie uitzichten  (op de Nieuw-Zeelandse Alpen) op te leveren. We zijn het er wel over eens dat  NZ echt een bijzonder mooi land is. Overigens zien we hier zoveel schapen als we in ons hele leventje bij elkaar nog niet gezien hadden. Ook wat koeien en eland-soortigen. Geen, of nauwelijks, industrie. ’t Is duidelijk waar ze hier van leven: landbouw, veeteelt en wat toerisme. Trouwens, NZ moet ook wel een heel veilig en vreedzaam land zijn, want politie of rottigheid zie je hier echt niet. In Woodsend aangekomen (aan de Oostkust), gaan we eten bij het enige restaurant hier, en dan de camper in.

 

20/10/04

 

Vandaag zijn we op het strand van Woodsend begonnen, 100 meter vanaf de camping. Hen wandelt en Fem ligt heerlijk even in het zonnetje. Je merkt hier dat de zon echt met de minuut sterker wordt ‘s ochtends. Liggend in de zon (beetje uit de wind) in bikini is het zomers, staand uit de zon in het zachte windje moet je echt wel een vest aan. Maar…de zon schijnt en doet zijn best en dat is heerlijk. Na de beach picknicken we wat en ondernemen dan de 2 uur durende reis naar Kaikoura. Dat van die prachtige uitzichten onderweg noemen we maar niet meer hoor, het is hier voortdurend prachtig mooi! Kaikoura is wel een schattig dorp: 1 main street met allerlei winkeltjes, restaurantjes en een supermarktje speciaal ingericht op backpackers. We zitten er ’s middags heerlijk op het zonnige terras (aan de chardonnay en lokaal gebrouwen bier) en we genieten van de sterke zon. Soort wintersportidee, want het uitzicht biedt ons besneeuwde bergtoppen, terwijl de zon toch echt flink sterk is! Na wat boodschapjes doen we het terrasritueel nog eens over bij de camper op het uiterst luxe holiday park: In de stralende zon, wat wijn, olijfjes, borrelen en genieten dus! ’s Avonds eten we heerlijk seafood bij de Olive Branch, en dan weer de camper in. Heerlijk relaxend dagje!

 

21/10/04

 

We vangen de dag weer aan met het uiterst zonnige terras van de Craypot. Het is schitterend weer, we treffen het weer vreselijk. Hen zegt: Hier even voorbakken, en dan op Fiji zodirect nog even afbakken. Daar begint het inderdaad op te lijken. Na de koffie checken we in bij de WhaleWatch. We gaan met een supergrote catamaran (voor 48 personen) een heel stuk de kust uit, waar in zee een mega-canyon ligt. Van 200 meter gaat het daar dan plots naar 1 kilometer diepte. Juist door deze canyon zit het er vol plankton: HET voer voor o.a. walvissen (spermwhales, oftewel potvissen). En ja hoor, Fem is natuurlijk hartstikke zeeziek, de golven zijn dan ook niet misselijk (Fem wel…). Fem ziet echter wel,  net als Hen (die wel alle keren buiten kijkt), maar liefst 6 walvissen. Te gek, zulke onwijs gave grote beesten, die dan toch zo onwijs gracieus naar beneden duiken en hun mooie staart tonen. Van vrij dichtbij ook wel hoor. Een prachtige ervaring! Na deze bootexcursie rijden we 2 uur door naar Blenheim. Hier eten we zalig sushi (en nemen ook nog mee voor de lunch van morgen), in het uitgestorven stadje, voor we met wat chardonnay de camper induiken. Bijzondere dag: Met de walvissen op stap!

 

22/10/04

 

Vanaf Kaikoura zijn we vanochtend binnendoor naar de Marlborough Sounds gereden. Schitterende tocht gemaakt langs deze schiereilanden, dik bebost en vol mooie baaien. Bij één van deze baaien stoppen we bij een heel mooi hotel (The Portage) voor koffie en thee. Dat is nodig ook: want van al die onwijze bochten in  de wegen hier moet je af en toe wel even bijkomen op vaste grond. Het valt ons op hoe vreselijk weinig exploitatie we onderweg tegenkomen. Wel wat prachtige huizen met nog prachtiger uitzicht op de zee. Verder op pad, voor de lunch, stoppen we bij de baai Te Mahia. Op de bootpier lunchen we superdeluxe met onze meegebrachte sushi. De zon komt dan net weer een beetje door, na een poos weggeweest te zijn, maar door de wind is het toch best wel fris. Het trekt ’s middags wel helemaal open en dus stoppen we nog voor een tussendoor-drankje bij de (wederom prachtige) Momorangi baai. We reizen daarna door naar Picton, waar we nog wat namiddagzon pikken op een terrasje. We eten heerlijk en nemen allebei een stuk van circa 1 kilo cheesecake chocolat/vanilia mee de camper in. Mooie streek gezien vandaag: De Marlborough Sounds.

 

23/10/04

 

Vandaag was eigenlijk een dag die we over hadden, voor we morgen weer naar het Noordereiland terugvaren. Dat kwam omdat we in Greymouth (eigenlijk per abuis) via internet voor de 21e de whalewatch in Kaikoura geboekt hadden. Omdat we in eerste instantie voor een dolfijntocht Akaroa (stuk zuidelijker, nabij Christchurch) in gedachten hadden, en hiervoor dus de 21e ingepland hadden zodat we op ons gemak terug naar Picton konden voor de geboekte ferry op de 24e. We startten met een heel uitgebreid Engels ontbijt (eerder brunch eigenlijk) in Highstreet. Dan verkennen we het iets verder gelegen Waikama Bay (waar ook de haven voor kleinere bootjes ligt), en zien de interislander ferry de haven van Picton binnenvaren vanaf een mooi uitzichtpunt: Karaka Point. Ook mooie uitzichtpunten die we bezoeken zijn  Victoria’s Domain en een heel eind de Picton Sound op. Hier kunnen we zelfs in de verte het Noordereiland zien liggen: Giga-gaaf gezicht! Helaas kan er hier in de omgeving door ons niet gewandeld worden omdat het erg veel bergop, bergaf  en trapjes is hier… In de kroeg drinken en eten we wat , voor we in de camper aan de 2e etappe beginnen van ons kilostuk cheesecake (dat ding komt echt niet op!).

 

24/10/04

 

Wij zijn (helaas, gezien het weer) alweer terug op het Noordereiland. De ferry gaat het eerste deel een flink stuk door die schitterende Marlborough Sounds. Mooie uitzichten dus! Daarna wordt het saai en voelt Fem de golven. We ontbijten heerlijk met meatpie op de boot, een veel voorkomend gerecht waaraan je kunt zien dat het Engels is geweest hier. Een ander groot voorbeeld hiervan is de fish and chips. Aangekomen (terug) in Wellington regent het pijpenstelen. We reizen 3 ½ uur naar Ohakune, één van de meerder dorpen die ingang biedt aan het Tongoriro National Park (dat op de heenweg verregend was). We hopen op beter, droog weer morgen, zodat we wat kunnen wandelen hier. We eten weer eens heerlijk in een zeer populaire bar/restaurant, waar ook veel lokalo’s komen eten. Het valt ons trouwens de hele vakantie al op dat de mensen hier allemaal vreselijk veel kinderen hebben. Zo’n 3 stuks is het gemiddelde. Ze zullen wel veel naar de kerk gaan denken we. Die zie je dan ook veel hier, kerken. Ohakune is een grappig dorp. Bestaande uit 2 delen aan 1 straat waarvan slechts 1 deel ook in de zomer open is. Het is een ski-plek bij uitstek, wat goed te zien is hier, en een leuk sfeertje met zich meebrengt. Morgen mooi weer?

 

25/10/04

 

Yeah! Het is droog met hier en daar zelfs een zonnetje. We rijden daarom om te beginnen 17 km de Mount Ruhapenu op waar we een heus skiparadijs ontdekken. Verder is er echter niets, dus gaan we beneden een wandeling doen in Tongoriro National Park. Prachtig stuk! Wat ons in alle nationale parken is opgevallen, is dat je werkelijk schitterende flora ziet maar, op een paar vogeltjes na dan, nauwelijks fauna. Al het interessante voor wat betreft beesten zit hier in de zee zullen we maar zeggen. Tongoriro is echt schitterend mooi: wederom dik bebost, met vele wildstromende beken  door de bush heen. Hongerig van de wandeling lunchen we in de camper met noodlesoep. Daarna gaat de reis richting Waitomo. Onderweg zien we zeer veel heel mooie race-auto’s. Blijkbaar doen ze hier in NZ op Labour Day aan een speciale race op de normale wegen. De mainstreet van het dorpje Te Kuiti blijkt één grote pitstop en/of de uitvalsbasis voor de race. Geinig om te zien! Bij Waitomo aangekomen checken we in en genieten met een drankje van de namiddagzon. Eten kan hier maar bij 2 eetgelegenheden. Wij kiezen voor de uitstekende pizza  (hotel-) cafe-bar. Zalig dagje weer!

 

26/10/04

 

Onze laatste volle dag in Kiwiland begon voor ons (na een nacht vol loeiende en luid gillende koeien naast ons in de wei) regenachtig. We rijden naar Waitomo Caves, te beginnen de Glowwormcaves. Hierin zien we, na een korte wandeling door de grot, vanuit een bootje de lichtgevende larven van de gloeivlieg. Deze zitten allemaal op het plafond van de grot en het is een schitterend gezicht, net een sterrenhemel. Hierna rijden we naar de 2 ½ km verder  gelegen  Aranuigrot. Hierin kunnen we al wandelend de vele stalactieten en stalagmieten zien. Heel mooi allemaal. We vervolgen onze (terug-)reis naar Raglan. Een  surfersstadje aan de westkust van het Noordereiland. Na een drankje in de hoofdstraat botst een onoplettende dame tegen onze camper op, terwijl ze met de auto achteruit een parkeerhaven komt. Op de laatste dag, zul je net zien. In de wieldop zit een buts, dus vullen we de verzekeringspapieren in. Gelukkig erkent ze schuld en hebben we bovendien getuigen die mede het schadeformulier ondertekenen. Zij blijken toevallig onze buren op de camping. Als dan eindelijk vandaag het zonnetje doorbreekt, gaat de chardonnay op tafel en de voetjes omhoog. Laatste paar zonne-uurtjes in NZ??

 

27/10/04

 

Wauw! We zitten gewoon op Fiji zeg! Fem heeft nu, 21.53 uur, al 6 fiji-muggenbulten. Het is zo’n 25 graden en het zal vannacht niet kouder worden dan 20 graden. Je voelt het direct zodra je het vliegtuig verlaat: lekker plakkerig. Wat we ook direct opmerken is het bandje dat met gitaarmuziek een welkomstserenade brengt. Erg melig want het klinkt allemaal heel erg zoetsappig.

De pick-up van het hotel brengt ons naar Beach Side Resort in Nadi op Viti Levu, het grootste eiland van de Fiji groep, en tevens de stad waar de luchthaven is gevestigd waar we vanuit Auckland landden.

De vlucht verliep trouwens prima, drie uur voelt prettig kort aan in vergelijking tot de (meestal) vrij lange vluchten die we gewend zijn.

Bij het resort aangekomen drinken we wat bij de “Pool” waarna we ons gaan opfrissen in het appartement.

Leuk: de verlichting op het resort bestaat uit brandende fakkels. Fiji kan al niet meer stuk voor ons. We gaan lekker 3 dagen NIKS  doen!

 

28/10/04

 

Wauw, wauw en nog eens wauw!!! Matamanoa is afgrijselijk paradijselijk!

Na de bootreis vanaf Denerau harbour worden we het laatste stuk overgezet in een wat kleinere boot. Allemaal heel comfi.

De ticket- en voucher balie was alleen wat chaotisch georganiseerd, zal wel typisch Fiji zijn: de no worries-sfeer is bijzonder aanwezig. En dan de aankomst op Matamanoa (in een nog kleiner bootje met glazen bodem zodat je vast een snorkel-voorproefje krijgt): helemaal te gek! De big smile is niet van ons gezicht af te krijgen! Het is hier supermooi, superdeluxe, en dan onze beach-front-bure! Supergroot en luxe, met terras aan de zee met stoelen, ligbedden en natuurlijk een hangmat. Het kan allemaal niet op! We worden trouwens ontvangen door een luidkeels Bula (=hallo), een schelpenketting om ons nek en een lekkere cocktail. (ik schreef al: het kan allemaal niet op!)

Uiteraard doen we snel onze zwemspullen aan en gaan gestrekt op de heerlijk ligbedden tussen de prachtige zee (met heel veel verschillende kleurstellingen) en het zwembad. Er staat een lekker windje zodat het in de zon prima uit te houden is. Na de lunch doen we hetzelfde: niks! Na het avondeten trouwens ook! (Oh ja, de zonsondergang was wonderful!

 

29/10/04

 

We hebben heerlijk geslapen want de bedden zijn prima en de fan doet het ook heel goed en we zijn natuurlijk kapot van het relaxen!

We starten de dag met een strandwandeling. Je kunt niet het hele strand rond i.v.m. rotsen aan de kust maar toch best een stuk: 1/5 van de omtrek, misschien ¼. Hongerig van het wandelen eten we een megagroot en lekker ontbijt. Daarna gaan we maar weer eens gestrekt op ons vertrouwde plekje in de zon. We snorkelen nog wat (mooi!) en doen daarna weer heerlijk niks. Het mooie is dat je hier van alles kunt doen op (en onder) het water: snorkelen, kanoën (mini)zeilen en (tegen betaling denk ik) vissen op zee en duiken. Goed geregeld allemaal.

De zonsondergang bewonderen we weer vanaf ons eigen terras, schitterende kleuren als een Dali-schilderij! Lekker wijntje en voor Hen whisky erbij en we voelen ons ultiem relaxed.

Het diner is ook heerlijk: prawnkebab vooraf en een heerlijke lamscurry met van alles erbij als hoofdgerecht.

Moe van het relaxen gaan we na het eten haast direct naar bed. Het is hier zalig!

 

30/10/04

 

Laatste dag op Fiji, snif….

Na onze laatste zonne-uurtjes gaat de reis terug op de cruise van South Sea Cruises. De shuttle-bus die klaar staat op Denerau brengt ons naar de zeer drukke en chaotische airport van Nadi. We eten er heerlijk (voor een fast-food restaurant uitstekend en cheap) voor we de 10 uur durende vlucht naar L.A. beginnen.

Die zal trouwens prima verlopen. Na een laat souper slapen we allebei heel goed en zullen de volgende dag heel uitgerust in L.A. aankomen.

 

31/10/04

 

Buiten de uitgebreide en strikte douane- en immigratiepapieren die absoluut foutloos ingevuld moeten worden (met vragen als: ben je van plan om je bij een criminele organisatie aan te gaan sluiten?......), moet je tegenwoordig ook je linker- en rechter vingerafdruk achterlaten

en word je op de foto gezet. Beetje doorgeslagen allemaal maar ja, we zijn het dan ook wel een beetje zat om telkens al die kaarten in te vullen en lang bij de immigratie balie te moeten wachten. Nog even……..

Het is zonnig weer in L.A., 20 graden C. en we zijn toch nog wel vrij snel bij het Howard Johnson Hotel vlak bij de luchthaven. We winnen wat advies in bij de receptie over wat de beste manier is om in elk geval de 2 dingen te zien die boven aan ons lijstje staan: Walk of Fame en Venice Beach. We boeken een excursie voor de avond “L.A. by night” bij V.I.P. tours. Die zal echt heel goed uitpakken. Ondanks dat L.A. echt MEGA-groot is (14 miljoen inwoners!) en de afstandenecht super zijn, zien we toch op een heel leuke manier wat hoogtepunten. We beginnen bij het uitgaans-gebied (town-walk) bij Universal Studio’s. De lichtreclames zijn overweldigend (leuk!), het is bovendien zaterdagavond en Halloween dus is het leuk druk en zijn velen verkleed en de (vreemdsoortige) shops en vele restaurants allemaal leuk versierd. Overal komen er auto’s en hulken uit de gevels boven de shops en bioscopen. Echt heel erg leuk, we zouden er uren kunnen slenteren en ons vermaken met het heerlijke eten (wij eten Mexicaans: smullen!) en de straatartiesten hier (van muzikanten tot vuurvreters en acrobaten). Helaas moeten we na een dik uur weer door. De grappige tourleider brengt ons de Beverly Hills Mountain op vanwaar het uitzicht op deze lichtstad schitterend is. Overdag zagen we al het “Hollywood” bord in de bergen staan. Daarna worden we gedropt bij de Walk of Fame en de Chinese Theatre waar de handen en voeten van vele sterren in cementen plakkaten vereeuwigd zijn. Een zeer druk en levendig stukje Hollywood, ook weer vol straatartiesten en b.v. Elvis en Marilyn Monroe waarmee ik op de foto ga. Hier is overigens ook het theater gevestigd waar de Oscars worden uitgereikt.

Hierna wandelen we nog wat rond op het zeer luxe en dure Rodeo Drive en worden dan weer naar het hotel teruggebracht. Onderweg vertelt de tourleider nog van alles over wat we tegenkomen en over het leventje tussen de sterren in Hollywood. Dat was dus echt een hele leuke trip!

In het hotel relaxen we nog wat,  na een heel fijne dag in L.A.

 

En de volgende dag…zit het er op. We sluiten deze ongelofelijke reis op Venice Beach met een ontbijt. Vanmiddag vliegen we terug…het was onvergetelijk!!!