Zondag 6 mei en maandag 7 mei…

 

Het is inmiddels 7 mei en na een reis van dik 24 uur zijn we in Tokio aangekomen middels een tussenlanding in Seattle. Aangezien het tijdsverschil ook nog eens plus 7 uur bedraagt hebben we eigenlijk een dag overgeslagen. De eerste vlucht zijn we bewust wakker gebleven, hebben veel films gekeken en wat wijntjes gedronken zodat we dus de 2e vlucht beetje lui zouden zijn en konden slapen. Na een nogal prijzige taxirit zijn we na aankomst in het hotel vrijwel direct de stad in gegaan aangezien het hotel op loopafstand van het centrum van de drukke wijk Shinjuku ligt. We konden het gewoon niet laten om gelijk even de sfeer te proeven en daarmee bedoelen we uiteraard ook het eten en drinken. Momenteel is het 17.15 en wij zijn even op de kamer aan het bijkomen.

 

Het hotel is modern en uitstekend. De kamer is klein maar oké, pluspunt is dat we een hoog/laag bed hebben. Minpunt is de douche, want dit is geen inloopdouche, maar deze zit in het bad.  Dat wordt dus een washand de komende dagen…

 

Shinjuku is een wijk vol uitgaansgelegenheden, elektronicawinkels (supergroot en schreeuwerig), casino's en veel kleine restaurantjes en bars. Waar je ook kijkt, de vele neonreclames spetteren je tegemoet. Overigens zijn de vele restaurantjes vaak zo klein dat wij er met de rolstoel echt niet binnenkomen. Het is vaak trappetjes op of af. Maar gelukkig zijn er ook wel restaurantjes waar we ons wel binnen kunnen wurmen. Overigens hebben we vanavond in een foodcourt gegeten. Saillant detail: wanneer een restaurant vol zit, gaan de dames en de heren keurig op krukjes buiten zitten wachten tot ze worden binnengeroepen. Het is een schattig gezicht.  

 

Dinsdag 8 mei 2012

 

We hebben vandaag het mooie park Shinjuku Gyoen bezocht. Het is een oase van rust gelegen tussen de hoogbouw van Shinjuku. Midden in het park liggen onder andere een schitterend Japans theehuis en dito Japanse tuin. In de vele vijvers zwemmen koikarpers en schildpadden. Opmerkelijk is dat er grote groepen vrouwen met kinderen zijn en dat de diverse klasjes allemaal hun eigen gekleurde tenues en dito mutsjeshebben. Mannen zijn er nauwelijks te zien.

 

Na ons bezoek aan het park gaan we op zoek naar de Jyokaku-Ji tempel. Dit is geen eenvoudige opgave. De meeste tempels liggen namelijk verscholen in de diverse wijken midden in de stad. Ze vallen gewoonweg niet op. Wanneer we deze echter hebben gevonden zijn we beiden van mening dat het het zoeken waard was. Deze tempel bestaat uit een tuin met diverse graftombes, Japanse beelden en hele mooie bloemen. Wat echter het meest in het oog springt zijn de vele lange Japanse houten latten. Deze houten latten zijn ca. 2 tot 3 meter hoog, tornen hoog boven de graven uit en zijn bewerkt met Japanse tekens.

 

De rest van de dag hebben we ons vermaakt in de vele kleine straatjes van Shinjuku. We hebben heerlijk geluncht in 1 van de vele kleine restaurantjes (waar we overigens een pruttelend inktvispotje hebben gegeten) en later in de middag hebben we samen genoten van een drankje op het terras. Voor vandaag hebben we wel even genoeg gewandeld en gezien. In de avond zijn we wat vroeger gaan eten want eerlijk gezegd begint de vermoeidheid al toe te slaan. Natuurlijk kan ik niet nalaten om te zeggen dat we heerlijk authentiek Japans noodlesoep hebben gegeten.

 

Tenslotte een paar feitjes. Het is momenteel overdag 22 graden maar deze warmte is een beetje een drukkende warmte. Verder loopt een groot deel van de Japanse bevolking uiteraard met een neuskapje op terwijl een ander deel alles onder hoest en proest. Bij gebrek aan fietspaden wordt er gewoon op de stoep gefietst en op straat mag er nergens worden gerookt maar in de restaurants daarentegen weer wel. De op het kantoor werkende Japanse mannen lijken allemaal op elkaar. Het is schijnbaar mode om een zwart pak te dragen met een wit overhemd en een zwarte stropdas. En vergeet de laptoptas niet. En ook loopt iedereen hier met de telefoon in de hand. Gekkenhuis…

Woensdag 9 mei 2012

 

Nadat we ons tegoed hebben gedaan aan het overigens heerlijke ontbijtbuffet zijn we deze ochtend naar het Yoyogipark gelopen. Midden in deze bosrijke omgeving staat de Meiji Jingu schrijn. De schrijn alsmede de tempel zien er schitterend uit. Het overgrote deel is voor toeristen toegankelijk maar het meest heilige deel is afgeschermd en alleen van buitenaf te bezichtigen. In de afgeschermde schrijn loopt men in authentieke Japanse kleding en terwijl we proberen een blik op te vangen van wat zich daar af speelt, zijn we plots getuige van een typisch Japanse bruiloft. Ook deze stoet is gehuld in Japanse kledij en het tafereel mag absoluut niet worden gefotografeerd. Het geheel wordt afgesloten met een aantal trommelslagen. De voor toeristen toegankelijke binnenplaats wordt gekenmerkt door 2 reusachtige bomen waarvan er 1 wordt omgeven door een muur met houten bidprentjes. Je kunt hier op een houten bidprentje een persoonlijke boodschap achterlaten en deze vervolgens aan de muur hangen.

 

Na ons bezoek aan het park zijn we terug gelopen naar het centrum van Shinjuku om aldaar nog even wat te drinken en ons te oriënteren op waar en wat we gaan eten. Voor de vele restaurantjes en winkels staan alweer vele jongens en meisjes met een bord om hun nek te schreeuwen dat je vooral bij hen naar binnen moet gaan. Het is een kakofonie van geluid. Wij hebben deze avond onze zinnen gezet op het eten van yakatorispiesjes en we laten ons verleiden om met de lift een vrij modern restaurant binnen te gaan. Qua sfeer komen we echter bedrogen uit. De lift brengt ons naar een kelder en ondanks dat we duidelijk hebben gevraagd of het restaurant toegankelijk is voor de rolstoel, blijkt dat we tot op de centimeter  moeten passen en meten. De yakatori blijken overigens doodgewone droge spiesjes te zijn zonder enig spoortje van marinade of saus. Dus bijbestellen doen we dan ook niet. Ik ben allang blij wanneer ik weer op straat sta. Voor de lol zijn we nog even een van de vele “casino’s” binnen gegaan. Men speelt hier met duizenden kleine metalen balletjes op een soort gokmachine. Wat de bedoeling precies is weten we nu nog steeds niet want vanwege de keiharde muziek, de herrie van de gokmachines en de sigarettenrook staan we al heel snel weer buiten. Voor vandaag is het wel weer genoeg geweest.

Donderdag 10 mei 2012

 

We hebben vanochtend de stoute schoenen aangetrokken en hebben ons naar het station begeven om een dagje de metro te nemen. En al snel heb ik spijt van het feit dat ik op de havo het vak wiskunde heb laten vallen. Wat een abracadabra, we komen er bijna niet uit. Met wat hulp krijgen we het systeem echter door en zijn we onderweg naar onze eerste  bestemming: de Tsukiji vismarkt. Het is  hier een heksenketel waar je buiten verse vis en schaaldieren, levend en wel, echt alles kunt krijgen: ingeblikte en gedroogde vormen van vis en schaaldieren, zeewieren, allerhande gedroogde en gefermenteerde kiemen en peulvruchten, paddenstoelen, sushi-kookhulpmiddelen, etc. Overal mogen we proeven en ikzelf heb dit ook gedaan maar ik durf echt niet te vragen wat het allemaal is. Voor hetzelfde geld kauw ik op een stierenbal! Aan de straat slurpen mensen verse noodles naar binnen of zetten hun tanden in een vislolly. Zeer leuk om te zien.

 

Vervolgens zijn we met de metro naar Asakusa geweest. In Asakusa bevindt zich de schitterende Senso-ji  tempel en in de aanloop van deze tempel is een groot half overdekt winkelcentrum aanwezig. En dat komt even mooi uit want wanneer we het metrostation verlaten begint het pijpenstelen te regenen. De bui is echter van korte duur en na een klein uur betreden we het indrukwekkende tempelcomplex. De Japanners zelf bidden hier en gooien muntstukken in een wensput. Het middelpunt bestaat uit een gouden altaar. De geur van wierook overheerst…

 

Na ons bezoek aan deze tempel wil ik zelf eigenlijk nog naar de Tokyo Tower. Dit is een replica van de Eiffeltoren in Parijs alleen deze variant is in vreselijke opzichtige kleuren beschilderd. De trein en metro verbinding is echter dermate gecompliceerd dat we maar afwijken van ons plan. We nemen de metro naar Ometesando. Dit moet zogenaamd een hele hippe straat zijn. Persoonlijk vind ik het niks want het enige wat je hier vindt is Gucci, Armani, Fendi etc. Wanneer we echter op een plattegrond kijken zien we dat we al redelijk in de buurt zijn van ons hotel en derhalve besluiten we om de terugreis te aanvaarden. Maar er rest ons nog een verassing: plotseling staan we aan de ingang van Takashita-street. En dit hippe winkelstraatje beantwoordt wel aan onze wensen. Er zijn hier heel veel jongelui, hippe winkeltjes en overal brult muziek uit luidsprekers. De verkoopsters proberen er met de megafoon nog bovenuit te komen. Toch leuk om dit even meegepikt te hebben.

 

Wanneer we ons hotel bereiken is de duisternis al ingevallen en we besluiten dan ook direct om te gaan eten op de 9e verdieping in het foodcourt van het station. Authentiek Japans en het was overheerlijk.

 

Vrijdag 11 mei 2012

 

Aangezien we vandaag afreizen naar onze volgende bestemming doen we het rustig aan. We wandelen door bekende en onbekende straatjes en belanden zowaar in een erotisch gedeelte van Tokio. Ik noem het nog net niet een hoerenbuurt, maar de vele posters en uithangborden maken duidelijk dat er hier ’s avonds niet alleen kan worden genoten van eten en drinken. In de loop van de middag stappen we voor ons hotel in een taxi die ons naar de luchthaven zal brengen. Gelukkig rijden we over de Rainbowbridge en nemen we afscheid met een schitterend uitzicht op de skyline en Tokyo Tower. Weergaloos…

 

Ik vond Tokio indrukwekkend en vooral gestructureerd. Zelfs een beetje overgeorganiseerd. Overal vind je instructies. Wat mag wel of niet en hoe voer je het uit? Voor de bevolking hier werkt het. Nergens een peuk of een propje op straat. Nergens dringen, allemaal keurig twee aan twee in de rij. Op het perron. Zelfs bij McDonald´s. Allemaal tegelijk oversteken, niemand loopt door rood. Het verkeer is massaal aanwezig, niemand toetert. En waar vind je elders een toilet voorzien van een toetsenbord om na de behoefte je billen van achter en onder te sproeien en vervolgens te föhnen? En oh ja, er is zelfs een knop aanwezig om ´herrie´ te maken wanneer je zelf een nogal gehorige stoelgang hebt, zeg maar…

 

“weer vrijdag” 11 mei 2012

 

We zijn vanochtend om half acht geland in Honolulu, Hawaii. Vanwege het feit dat we een tijdzone gepasseerd zijn is het voor ons wederom vrijdag 11 mei. De route door de douane etc. is vlotjes verlopen. Men is hier wel relaxed en we zijn uitstekend geholpen door het aanwezige personeel. Na een korte taxirit staan we om kwart over negen op de 14e etage van het Sheraton Princess Kaiulani voldaan te kijken naar het schitterende Waikiki Beach. Het hotel is weliswaar iets gedateerd, de ligging maakt alles in één klap goed. We zitten vrijwel aan zee en midden in alle vertier zoals restaurantjes, barretjes, luxe winkels etc.. Bovendien is er op loopafstand een International Market Place waar het heerlijk flaneren is tussen allerhande kraampjes en tot onze grote blijheid ontdekken we hier ook een foodcourt. Aan leuke plekjes om te eten hebben we dus weer geen gebrek.

 

We hebben het vandaag heel rustig aan gedaan. De vlucht vanuit Tokio was weliswaar niet zo lang maar we hebben allebei te kort geslapen om ons geheel fit te voelen. Een lekker wit wijntje in de loop van de middag hakt er dan ook gelijk in. Nadat we bij een Grieks restaurantje in de foodcourt heerlijk hebben gegeten, houden we het al snel voor gezien. Voor vandaag is de koek op. We hopen op betere bedden dan in Tokio…

Zaterdag 12 mei 2012

 

Een heerlijke dag, ik kan niet anders zeggen. We hebben allebei heerlijk geslapen, daarna met een kopje koffie en een bakkie thee zitten bijkomen op het balkon met uitzicht over de oceaan en aansluitend hebben we ons buikje rond gegeten in een heel aangenaam Hawaiiaans café t.w Cheeseburger in Paradise.  Nadat we een aantal boodschappen hebben gedaan zijn we heerlijk aan het strand gaan zitten. Aan het strand van Waikiki is een aantal gazons aangelegd waar ik met mijn rolstoel makkelijk overheen kan rijden. Het is 25 graden en er waait een pittig zeewindje. Wel zo aangenaam want gisteren hebben we even bij het zwembad gezeten en dat was mij al snel te warm. Het strand van Waikiki is niet zo zeer een heel mooi strand. Het is meer het sfeertje wat er hangt dat het zo leuk maakt. Bedrijvigheid alom, veel jonge mensen, hoge golven en ontelbare surfers in het water. Echt heerlijk om te zien. Vanmiddag hebben we nog even aan het zwembad gezeten en inmiddels zijn we fris en fruitig gedoucht en wel. Ik denk persoonlijk dat wij maar weer eens wat moeten gaan eten en ik denk dat Fem het met mee eens is (Fem knikt ja).

 

Zondag 13 mei 2012

 

Gisterenavond hebben we bij een Italiaans restaurant eerst even genoten van een wijntje en wat antipasti alvorens we ons naar het foodcourt hebben begeven om daar “echt” te gaan eten. Heerlijk zo’n anderhalve week waarin niets moet en alles mag. Het enige dat stress oplevert is dat we iedere dag weer een keuze moeten maken uit de vele restaurantjes en of we nog een extra wijntje nemen tijdens het happy hour. Je dient hier trouwens altijd een legitimatiebewijs te tonen wanneer je alcohol bestelt en er is een maximum van een glas p.p. per keer. Apart…

 

Vandaag is het Moederdag. En is dat is goed te zien ook. Het is de hele dag al iets drukker dan de afgelopen dagen en vooral in de avond kan je bijna over de hoofden lopen. De restaurants zijn afgeladen en waar je ook kijkt zorgen straatartiesten voor het nodige vermaak. Overigens vind je door heel Waikiki alom kleine podia waar de lokale bevolking de authentieke hula-dansen vertoont met uiteraard bijpassende folkloristische muziek. Bij de meeste grote hotels zijn ook nog eens fakkels aangestoken en men heeft de omgeving met veel kleine lichtjes gedecoreerd. Dit alles bij elkaar zorgt voor een heerlijk sfeertje. Het is goed toeven op Hawaii. Volledigheidshalve: Fem en ik hebben vanavond in een echt visrestaurant gedineerd en zowel de coquilles als de Ahi-tonijn waren overheerlijk.

 

Maandag 14 mei 2012

 

Vanochtend was duidelijk te merken dat het een begin van een nieuwe week is. Het is aanmerkelijk rustiger op straat en ook op het strand kan je merken dat veel locals weer aan het werk zijn gegaan. Zelf hebben wij de dagelijkse routine weer opgepakt. Een kopje koffie en thee op het balkon, lekker ontbijten en dan naar ons favoriete plekje aan het strand. Vandaag stond er iets meer wind en derhalve is het beter uit te houden in de zon. In de loop van de middag verschijnt er ietwat bewolking maar eerlijk gezegd vinden we dat wel aangenaam. Dit is trouwens normale bewolking. Laaghangende bewolking kan in deze regio ook door de vulkanen worden veroorzaakt. Hopelijk houden deze zich de komende tijd rustig.

Dinsdag 15 mei 2012

 

Ik ben vandaag in de loop van  de middag niet lekker geworden. Nu zullen veel van jullie denken “jij bent toch altijd niet helemaal fris?”. Maar ik denk dat ik door de combinatie van warm eten, de warmte en teveel koude drank, mijn darmen iets heb aangedaan. Het resultaat is dat we al heel vroeg bij het zwembad zitten en na een paar uurtjes ben ik wel weer het mannetje.

 

Even tussendoor wil ik het volgende benadrukken: ik heb al eerder gezegd dat het Sheraton Hotel ietwat gedateerd aandoet. De service is echter uitstekend. We hebben bij het inchecken een kaartje ontvangen en dit kaartje kost verplicht $ 18,-. Dit kaartje zorgt ervoor dat je op de kamer via een ethernetkabel snel kunt internetten en b.v . ook een uur per dag interlokaal kunt bellen. Bovendien is men op het strand aanwezig om vers fruit uit te delen alsmede flesjes koud water. Ikzelf ben hoe dan ook heel erg tevreden met het hotel. We hadden de afgelopen week te maken met een verstopt toilet en binnen no-time wordt het probleem verholpen en de ravage opgeruimd. Fem belt om half 10 ’s avonds voor thee en het werd direct gebracht. ’s Middags bij het zwembad worden koude handdoekjes uitgedeeld. Dat soort dingen. Ik hou er van.

 

Na het eten zijn we vanavond nog even de kroeg in gedoken, te weten: Jimmy’s Buffet at Beachcomber. Ik heb er een heerlijke moijito gedronken en Fem heeft een foto van me genomen waarop ik natuurlijk weer voor joker sta. Bedankt Fem! Jij komt nog wel een keer aan de beurt! Overigens heeft deze avond nog een verassing voor ons in petto gehad. Aan het strand wordt namelijk wordt namelijk nogal wat vuurwerk ontstoken. En hoewel we beiden de reden hiervoor niet kennen, is het werkelijk schitterend om te zien.

Woensdag 16 mei  2012

 

Er leek vandaag van alles aan de hand te zijn. Bij het verlaten van het hotel stuiten we op een demonstratie van het personeel van het Hyatt hotel en wanneer we ons favoriete plekje aan het strand bereiken signaleren we her en der veel politieaanwezigheid. De gehele dag horen we sirenes en we vragen we ons dan ook af of er iets aan de hand is. Nou moet ik zeggen, en ik denk dat ik voor beiden spreek, dat de hulpverleners op Hawaii nogal graag gehoord willen worden. Je kan bij wijze van spreken even struikelen en de brandweer rukt al uit. En maar trekken aan die toeter. Leuk hoor, boys with toys. Uit het avondnieuws blijkt echter dat het vandaag wel een serieuze zaak betrof. Een marinier schijnt zich vol te hebben laten lopen en heeft in beschonken toestand een deel van Waikiki Beach klaarblijkelijk op zijn kop gezet. De politie heeft er volgens het nieuws een dagtaak aan gehad.

 

Wij hebben het weer uitstekend naar onze zin gehad. Het is vandaag wel heel erg warm geweest, t.w. 30 graden, en de wind speelde vandaag voor het eerst geen rol. Dat was dus zweten geblazen. ´s Avonds hebben we na het diner in de foodcourt wat andere straatjes uitgecheckt en op deze manier verleggen we langzaam onze grenzen.

Donderdag 17 mei 2012

 

We zijn vandaag naar Pearl Harbour geweest. En hoewel ik mij de afgelopen jaren flink heb ingelezen op de aanval op deze haven alsmede het Japans - Amerikaanse conflict in zijn geheel ben ik op dit moment diep onder de indruk. Wij hebben ten eerste een bezoek gebracht aan het USS Arizona Memorial. De USS Arizona is het slagschip dat bij de aanval op Pearl Harbour tot zinken is gebracht vanwege het feit dat een afgeworpen bom van de Japanners direct het munitiemagazijn raakte. Hierbij kwamen meer dan 2000 mariniers om en men heeft het slagschip als graftombe op de bodem van de haven laten liggen en hier een monument overheen gebouwd. Vooral in de volle zon zijn de resten van het slagschip heel goed zichtbaar. Aan de achterzijde van dit monument zijn alle namen van de overledenen in een muur gegraveerd. Ik werd er heel even stil van.

 

Vervolgens hebben we een bezoek gebracht aan de USS Missouri. Dit slagschip heeft een grote rol gespeeld bij de overgave van Japan na de bombardementen op Hiroshima en Nagasaki. Een plaquette markeert de plek waar de vele handtekeningen zijn gezet om de overgave te bekrachtigen. Heel apart. Het lijkt net of je deel uit maakt van dit stuk geschiedenis. We hebben overigens vandaag op dit complex nog een aantal musea bezocht en een aantal films gezien met betrekking tot de Japanse aanval. Ik kan niet genoeg benadrukken dat het op mij grote indruk heeft gemaakt.

Vrijdag 18 mei 2012

 

We hebben vandaag onze dagelijkse routine weer lekker opgepakt. Het is nog steeds heerlijk aan het strand al lijkt de temperatuur op te lopen en de wind af te nemen. Op het heetste tijdstip van de dag is het dan ook niet meer te houden. Hopelijk wakkert de wind vanaf morgen weer aan.

 

We hebben vanavond een echtpaar uit San Francisco ontmoet. Wanneer wij hen vertellen dat wij er aanstaande maandag heen zullen vliegen, reageren ze heel erg enthousiast. Ze zijn de laatste 25 jaar niet op vakantie geweest en wanneer wij hen vertellen waar wij de afgelopen jaren zijn geweest loopt bij beiden de bloeddruk nogal op. We worden dan ook praktisch direct uitgenodigd om hen te bellen of te mailen nadat we zijn gearriveerd. Het is goed bedoeld, maar we houden vooralsnog even een slag om de arm. Voor je het weet zit je met deze mensen aldaar aan tafel en daar hebben we allebei geen zin in. Overigens heeft Roger wel aangeboden om ons een aantal plaatsen te laten zien met behulp van zijn pick-up truck. We zullen na aankomst wel beslissen of we daar op ingaan. Het was hoe dan ook een hele gezellige avond.

Zaterdag 19 mei en zondag 20 mei 2012

 

De afgelopen 2 dagen is het aan het strand een drukte van belang geweest. Wanneer we op zaterdagochtend na het ontbijt, kijkend naar de CL finale, ons favoriete plekje willen innemen, blijkt er een evenement plaats te vinden t.w. Billabong XXL. Dit evenement is er op gericht om voornamelijk jonge kinderen te laten deelnemen aan surfwedstrijden en hen door middel van een aantal oefeningen diploma´s te laten behalen. Ik vind het een erg leuk gezicht m.n. omdat hele families allemaal een eigen partytent op het strand hebben opgezet inclusief tafels, stoelen en niet te vergeten overgrote videocamera´s om de prestaties van het kroost vast te leggen. In de loop van de middag wordt het hele tentenpark weer afgebroken waarna de exodus begint. Zondagochtend volgt het zelfde tafereel. Ik hoor links en rechts dat het de dag van de finale is en ik zie dan ook links van mij een smurf met een trofee lopen. Blijkbaar heeft hij goed zijn best gedaan. Wij hebben het idee dat jongens en meisjes hier met hun surfplank aan hun kont worden geboren. Ik vind het trouwens ook heel erg knap hoe behendig deze jonge jongens en meisjes op die leeftijd al zijn.

 

Er was vandaag nog een ander evenement. Vanaf 10 uur in de ochtend rijden duizenden motorfietsen over de boulevard van Waikiki Beach. Het gebrul van de motoren is overdonderend en het geluid houdt vele uren aan. Waar ze vandaan komen en waar ze naartoe gaan, ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat we blij zijn dat ze voorbij zijn.

 

Morgen is onze laatste dag op Hawaii. Morgenavond vliegen we naar San Francisco.

Maandag 21 mei 2012

 

We zijn het grootste deel van de dag niet meer in de volle zon geweest. Eigenlijk hebben we alleen gewandeld en een kijkje genomen in het nieuwe Sheraton Waikiki Beach. Dit ziet er wel even heel anders uit dan ons hotel. Aan de zee, tropisch zwembad, infinity-pool etc. Het zal dan ook uiteraard iets meer kosten dan ons huidige hotel. Hawaii was fantastisch, we hebben 10 dagen lekker kunnen uitrusten en ons niet bijzonder hoeven inspannen. San Francisco wacht op ons…

Dinsdag 22 mei 2012

 

Aangezien we vanochtend om 6.15 uur zijn geland en we om half 8 al in ons hotel in het Fisherman’s Wharf zijn gearriveerd, besluiten we om maar direct op pad te gaan. Het is hier 17 graden en er waait een koele bries. Ondanks dat het nog heel vroeg is en de meeste winkeltjes en restaurantjes nog gesloten zijn, is wel direct duidelijk dat de Wharf een verrukkelijk plekje is . Aan de baai zijn er ruim 40 pieren waarvan Pier 39 de meest bekende is. Het is hier een wirwar van kleine winkeltjes, restaurantjes, wijnbarretjes en er is hier zelfs een kleine markt aanwezig waar men de gehele dag vers fruit verkoopt. Aan het einde van de pier wacht ons nog een verassing: in het water liggen vlonders met daarop honderden slapende zeeleeuwen. Wanneer er 1 wakker wordt en ietsjes teveel beweegt barst het gebrul los en alle zeeleeuwen rollen over elkaar tot ze het ideale plekje weer hebben. Je kunt er echt uren naar blijven kijken. Aan het begin van de pier bevindt zich de Wipe Out, een restaurantje dat volledig is aangekleed in “zeestijl” met surfplanken, reddingsboeien, bijbehorende attributen enz. We eten hier een heel lekkere breakfast burrito en genieten van het felle ochtendzonnetje. Wanneer we onze buikjes vol hebben, vervolgen we onze weg om bij pier 35 te constateren dat we hier kaartjes kunnen halen voor een boottocht naar Alcatraz. Ook een grote wens van mij! I.v.m. de drukte besluiten we voor donderdag tickets te kopen. Vandaag zit het al vol. En morgen bijna.

 

In de loop van de middag raken we vermoeid. Bijtijds gaan we naar de kamer vanwege gebrek aan slaap. Maar eerst scoren we nog een heerlijke pizza om deze op de kamer te nuttigen.