Donderdag 28 mei 2009

 

Vanavond laat zijn we na een uur en 40 minuten vliegen in Rome gearriveerd .Voor onze begrippen een korte vlucht: na twee keer met de ogen geknipperd te hebben staan we al weer aan de grond. Het is een voorspoedige reis geweest

 

Tijdens de half uur durende taxirit richting het centrum zit ik al met open mond en vol verbazing te kijken naar de vele schitterende bouwwerken die Rome voor ons in petto heeft. Het is nu al duidelijk dat de geschiedenis letterlijk en figuurlijk van Rome afdruipt.

 

Het hotel is wel even slikken. De rolstoelkamer bevindt zich op de vierde verdieping en via 2 liften en dubbel zoveel branddeuren bereiken we uiteindelijk de kamer. In het hotel is het werkelijk overal passen en meten. Zo kan ik bijvoorbeeld de liften niet betreden zonder dat mijn  voetsteunen eraf gehaald zijn. Maar goed, we zullen ons de komende dagen wel weer redden. De kamer is overigens kneuterig, klein maar wel gezellig. Voor ons doen gaan we laat naar bed, t.w. 1 uur.

Vrijdag 29 mei 2009

 

Na een korte nacht zitten we om 9 uur aan het ontbijt. Met de koffie en de kaart van Rome op tafel, besluiten we om richting het Piazza del Quirinale te lopen daar dit ten opzichte van het hotel nogal nabij moet liggen. Zodoende kunnen we hopelijk een duidelijk beeld krijgen van de afstanden tussen de diverse bezienswaardigheden. We zijn net de hoek om en vallen direct met ons neus in de boter. De Palazzo del Quirinale en de enorme obelisk op het plein ervoor doemen direct op. Het plein geeft een schitterend uitzicht over een deel van Rome met in het  middelpunt de meest schitterende gebouwen w.o. de Sixtijnse kapel. Eveneens wordt echter duidelijk dat het bezoeken van Rome met een rolstoel een aardige kluif kan worden. De stad is op 7 heuvels gebouwd en we dienen dus een eindje om te rijden voor we een enigszins geschikte weg hebben gevonden richting de Trevifontein. Overigens wil ik nog benadrukken dat het hier echt wemelt van de schitterende stukjes architectuur welke af en toe niet eens op de kaart voorkomen. Bij aankomst bij de Trevifontein vallen onze monden weer open. Het bouwwerk is werkelijk schitterend en het is er ook een drukte van belang. Het is werkelijk adembenemend. Fem gooit volgens de traditie met haar rechterhand een muntje over haar linkerschouder in de fontein.

We vervolgen onze weg door de pittoreske straatjes en het is een genot om de vele gebouwen, talloze terrasjes en de kleurrijke winkeltjes te bekijken. Als het tijd is voor een echte Italiaanse espresso, stoppen we bij een terrasje op het Piazza del Pietro. Op het plein bevindt zich de gevel van een tempel in de vorm van een zuilengalerij waarachter zich nu een beursgebouw bevindt. Tegenover de gevel is er in een vitrine een maquette te zien van de originele tempel. Het zal vele eeuwen geleden een indrukwekkend geheel zijn geweest. Femke flirt onderweg op een bankje met Pinokkio en enkele minuten later staan we voor de volgende bezienswaardigheid: het Pantheon. Wie de kaft van “De ontdekking van de hemel” van  Harry Mulish kent, weet wat je te zien krijgt als je in het Pantheon omhoog kijkt. De koepel vormt een perfecte cirkel en de enige lichtbron is een oog bovenin, dat open is. De lichtinval bezorgt ons schitterende uitzichten.

 

Het is inmiddels tegen één uur en de vele terrasjes in de zon hebben een uitnodigende werking op ons. We besluiten dan ook om wat te gaan eten en drinken en aangezien we op dit plekje tegenover het Pantheon prinsheerlijk zitten besluiten we om onze excursietocht voor vandaag af te breken, nog een biertje en een wijntje te nemen om vervolgens gewoon wat te kuieren door de binnenstad. Tijdens onze wandeling komen we echter nog plenty bezienswaardigheden tegen. Zo bezoeken we onder andere nog Piazza della Minerva met Bernini’s marmeren olifant met een obelisk op zijn rug en het beroemde Piazza Navona, een plein vol fonteinen en kunstenaars.

 

Aangezien het al met al een vermoeiende dag is geweest, vinden we het tijd om in één van de vele straatjes een restaurantje op te zoeken waar we kunnen uitrusten, borrelen en een uurtje later lekker een pizza eten. Zelf zit ik er wel door en langzaam zoeken we de weg terug naar ons hotel. Het is voor Fem nog een zware dobber want wie omlaag gaat, moet ook weer omhoog. Maar uiteindelijk redden we het weer. De komende dagen zullen we proberen om gebruik te maken van de Hop-on-hop-off-bus welke geschikt lijkt te zijn voor rolstoelgebruikers.

 

Het is inmiddels 10 voor 9 en ik denk dat we vanavond vroeg gaan slapen.

Zaterdag  30 mei 2009

 

Het is vandaag een roerig dagje geweest. Fem heeft de afgelopen nacht goed geslapen maar  voor mij is deze nogal dramatisch verlopen. Ik heb geen oog dicht gedaan. Eveneens is vanmorgen duidelijk geworden dat de badkamer niet aan de eisen van een rolstoelkamer voldoet. Ik moet me in allerlei bochten wringen om überhaupt in de douche terecht te komen en wanneer ik er onder vandaan kom, zit ik al helemaal stuk en de dag moet nog beginnen…

 

Het voornemen om een Hop-on-hop-off-bus te nemen valt voor een deel ook nog eens in het water. De kaartjesverkoopster maakt ons duidelijk dat er voor ons vandaag maar 1 hop-on-hop-off in zit want vanaf 1 uur ’s middags rijden de bussen niet meer. Reden: in het centrum vindt een demonstratie plaats tegen de G8. Het is sowieso een turbulent weekend in Rome want buiten deze demonstratie vindt er vanwege Pinksteren een pauselijke mis plaats en op dezelfde dag eindigt in Rome de Ronde van Italië (wielrennen) met een tijdrit door het centrum. We besluiten om ons af te laten zetten op het Sint Pieters Plein en wanneer we de massale stroom  aan mensen zien zijn we blij dat we dit niet voor morgen op de agenda hebben staan want je kunt nu al over de hoofden lopen. Van buiten af oogt het plein en de Basiliek van Sint Pieter kleiner dan ik had verwacht. Eenmaal binnen piep ik wel anders, zeker wanneer we in de loop van de dag nog het Vaticaan en de Sixtijnse kapel bezoeken. Het gehele complex is enorm. Overigens ervaren wij het als een luxe dat we met de rolstoel overal mogen doorlopen, nergens hoeven te wachten en men constant alternatieve routes aanbiedt. Tja…wat valt er nog allemaal te zeggen…het Sint Pieters Plein imponeert alleen al door de door Bernini ontworpen zuilengalerijen. Het interieur van de basiliek is een aaneenschakeling van pracht en praal, geschilderde afbeeldingen, uit marmer gehouwde beelden en een werkelijk schitterende koepel.

Na een drankje op het terras gaan we richting Vaticaanstad. En ook hier worden we met behulp van het personeel keurig door het complex geloodst. Alles maakt hier indruk. De gebouwen van het Vaticaan, de eromheen liggende tuinen, de beschilderde gangen, de vele exposities maar vooral het handwerk van Leonardo da Vinci in de Sixtijnse Kapel. Wekunnen wel blijven kijken,  iedere keer vallen er wel nieuwe details op. Je kan jezelf afvragen hoeveel tijd hierin heeft gezeten. Werkelijk fenomenaal. Omdat we vandaag een trage start hadden is het alweer ver in de namiddag wanneer we na een drankje besluiten om een taxi te nemen naar het Plaza di Pietra nabij het Pantheon. We willen graag weer in dit buurtje wat gaan eten voordat we richting het hotel gaan. De chauffeur van de taxi scheurt al tierend en vloekend door de straatjes van het centrum maar eerlijk gezegd weet hij wel waar hij mee bezig is. Ik verwacht dan ook dat het nieuwe Formule 1 seizoen tenminste 1 debutant zal kennen.

 

Eigenlijk tegen beter weten in besluiten we terug te lopen naar het hotel. En aangezien ons hotel zich op een heuvel bevindt, is het voor Femke eigenlijk een beetje teveel van het goede. Op de koop toe constateren wij bij de receptie van het hotel dat de rolstoel een lekke band heeft. Nou moet ik zeggen, mijn stoel heeft het lang volgehouden maar het zat er een keer aan te komen. Aangezien het morgen eerste Pinksterdag is, zal er van een reparatie waarschijnlijk weinig terecht komen. Maar ja, morgen weer een dag.

Zondag 31 mei 2009

 

Ik voel me gelukkig een stuk fitter dan gister. Fem heeft ook goed geslapen. Eerst maar eens checken bij de receptie of ze wat voor ons kunnen doen met betrekking tot het lekke bandje. Na een hoop “prego” zegt men toe er aan te gaan werken maar eigenlijk hebben we beiden het gevoel dat het niet in orde komt. We hadden gisterenavond al besloten om ons met een taxi naar het Colosseum te laten brengen maar wanneer ik eenmaal in de taxi zit, wordt ons te kennen gegeven dat men niet verder kan rijden dan het Piazza di Venezia. Dit i.v.m. het parcours van de tijdrit. Deze begint namelijk vlakbij de Piazza di Venezia en eindigt bij het Colosseum. We laten ons toch maar bij de Piazza afzetten en het is er al een drukte van belang. Omdat het trottoir hier wel redelijk is, kunnen we ondanks het lekke bandje toch redelijk de weg vinden richting het Colosseum. We kunnen zelfs nog gebruik maken van de weg tussen start en finish van het wielerparcours, waarvan het middelste gedeelte uit asfalt bestaat, redelijk zeldzaam in Rome. Een saillant detail is overigens dat ondanks de aanwezigheid van duizenden recreatieve en prof wielrenners, het niet lukt om iemand te vinden met een passend pompje om het lekke bandje letterlijk eventueel nieuw leven in te blazen.

Eenmaal bij het Colosseum aangekomen ben ik wel even sprakeloos. Niet alleen het Colosseum zelf is indrukwekkend, ook het nabij liggende Palentijn (waar wij helaas niet in kunnen met de rolstoel) alsmede de triomfbogen en de talloze ruines ademen zoveel geschiedenis uit dat het bijna niet te bevatten is. Na een kleine wandeling naar het Circo Massimo besluiten we om het Colosseum te bezoeken. Net als gisteren wordt het ons bijzonder gemakkelijk gemaakt want vrijwel direct worden we langs de mensenmassa geloodst en hoeven we geen entreegeld te betalen. Het uitzicht op de arenavloer en de catacomben vanaf de benedenverdieping is al prachtig maar nadat we met de lift op de bovenste etage komen, krijgen we pas een goed beeld van de grootte van deze arena. Wat heeft zich hier allemaal afgespeeld in dik 2000 jaar tijd? Op het moment dat we het Colosseum verlaten trekt de reclamekaravaan van de Giro net voorbij en het is heel vermakelijk om te zien hoe volwassen mensen elkaar bijna omgooien voor een petje, een wielrentasje of een pakje olijven welke uit de talloze auto’s en bussen worden gegooid.  Maar het moet gezegd: het is een groot spektakel en ik ben blij dat ik er een glimp van kan opvangen. De tijdrit is inmiddels begonnen en wanneer we terug proberen te lopen richting het Piazza di Venezia mogen we tot onze verbazing het wegdeel gebruiken waar ook de wielrenners gebruik van maken. Dit is wel even heel mooi meegenomen. Ik zie een groot aantal bekende wielrenners zoals Lance Armstrong, Gilberto Simoni, Levi Leipheimer en de inmiddels gestopte Mario Cippolini. We kunnen tot vlakbij het startpodium komen en doen dan gewoon alsof ons neus bloedt. Pas na een half uurtje worden we weg gedirigeerd en vinden we het wel een mooie tijd om wat te gaan eten en drinken aan de rand van het parcours. Ik kan zodoende af en toe nog een glimp opvangen van de voorbijkomende renners. Het is ontzettend leuk om dit een keer mee te maken. We zijn dit weekend toch al verwend met beroemdheden want Mart Smeets zat bij ons in het vliegtuig en bij het parcours zien wij hem weer, vanaf een terrasje heb ik Silvio Berlusconi zien telefoneren in zijn auto en nu dus al die bekende wielrenners. Ik heb het wel vaker gezegd: Wij hebben altijd wat als we op vakantie gaan!

We hebben vanavond in een van de kleine straatjes in de omgeving van het Pantheon een iets luxer restaurantje uitgezocht en we moeten eerlijk bekennen dat het eten overheerlijk is. We doen ons tegoed aan bruchetta, een schaal met antipasti en als hoofdgerecht heeft Fem polpetti (gehaktballetjes) in wijn-uiensaus en ik een heerlijke lasagne met paddenstoelen en buffelmozzarella onder het genot van een heerlijke fles wijn. Na het diner nemen wij een taxi terug naar het hotel. Ondanks een lekke band hebben we er wederom een succesvolle dag van gemaakt.

Maandag 1 juni 2009

 

Wanneer we wakker worden en Fem de gordijnen openslaat constateren wij helaas dat het miezert. We gebruiken het ontbijt om 9 uur en we hebben  de kaart van Rome en het boekje meegenomen om een plan voor vandaag te maken. We hopen beiden dat het weer nog een beetje opklaart want hoewel we bijna alles hebben gezien wat we op de rol hadden staan, zou het jammer zijn wanneer we de laatste dag binnen door moeten brengen. Na het ontbijt is het echter gestopt met miezeren en inmiddels hoost het. Nadat we een uurtje al werkende aan het dagboek in de lobby hebben doorgebracht, klaart het weer een beetje op en besluiten we de gok maar te wagen en naar buiten te gaan. Een taxi brengt ons naar het Piazza Spagna waar de beroemde Spaanse trappen zijn gesitueerd. We vinden het weinig indrukwekkend en besluiten door te lopen naar het Piazza di Popolo. Dit plein met zijn obelisk en de vele beeldhouwwerken w.o. sommige in Egyptische stijl, ziet er indrukwekkend uit. Wanneer we dezelfde weg teruglopen doen we ons tegoed aan een espresso en een chocolade-ijsje waarna we onze weg vervolgen over de Via del Corso richting het Piazza di Venetia. De Via del Corso is de winkelstraat van Rome. Merken zoals Prada, Gucci, Armani, Cartier etc. voeren hier de boventoon en de omgeving lijkt dan ook voornamelijk te bestaan uit mensen met heel veel tassen, volgeladen met aankopen. Als laatste bezichtigen we het gedenkteken voor Marcus Aurelius, één van de keizers van Rome, bekend van de bioscoophit “Gladiator”.

 

Na een aantal spatjes regen breekt nu langzamerhand het zonnetje toch nog door en we besluiten om toch nog maar uitgebreid te lunchen voordat we richting de luchthaven gaan.  Het eten is wederom verrukkelijk en relatief goedkoop. Het is ons overigens de afgelopen dagen opgevallen dat een verblijf in Rome niet persé duur hoeft te zijn. Je kunt bijvoorbeeld vanaf  5 euro al eten, al voor 10 euro een set-menu bestellen en ook een rit met een taxi blijft veelal onder de 10 euro. Ook de vele musea en bezienswaardigheden zijn veelal gratis.

Na de lunch (het is inmiddels al half 5) bellen we nog even naar huis en bereikt ons het droevige nieuws dat mijn oma is overleden. Het is even slikken maar gezien haar lichamelijke en geestelijke gesteldheid na een herseninfarct, had ik eigenlijk al een voorgevoel dat ze tijdens dit weekend zou komen te overlijden. We hebben dan ook allebei een gevoel van berusting. Het is beter zo. Om 6 uur laten we ons met een taxi naar het hotel brengen, we laden de bagage in en gaan richting de luchthaven. Het lange weekend Rome zit er op en het is voor ons beiden een onvergetelijke ervaring geweest. Een aanrader, ik kan niet anders zeggen!

 

PS: Na deze reis ben ik ervan overtuigd dat de paus ons aan het stalken is. Vorig jaar tijdens ons bezoek aan Sydney was hij er ook al en nu we in Rome zijn is hij er weer! Dat kan geen toeval meer zijn…