22/6/04

 

We zijn inmiddels in Bonaire aanbeland.  Best verrassend als je van te voren denkt een tussenstop in Aruba te zullen hebben.

Het is ons om het even.  Eigenlijk vind ik het zelf lekker omdat ik dan nog een extra land aan mijn lijstje kan toevoegen.  Op Aruba was ik immers al geweest in een ver verleden (met een verre kennis…)  De vlucht A’dam – Bonaire verliep prima. Naast ons zit een Zweedse soloreizigster waar we geen last van hebben want ze is erg verlegen en heel stil. Op Bonaire mochten we uit het vliegtuig, de bedoeling was voor 1 uur maar het werden er 2 i.v.m. een lekke leiding die gerepareerd moest worden. Hen kon mooi in de transitruimte Italië uitgeschakeld zien worden voor het E.K.

Tijdens de transit valt het ons op hoe weinig Nederlanders er meereizen. Peruanen, Zweden, Denen en Italianen en een verdwaalde Fransman, dat is wat we om ons heen zien. Ik verbaas me er over, dacht dat Peru wel populair was onder de Nederlanders. Het zal wel aan het voorseizoen liggen.

 

Het is nu 15 uur later dan het moment van opstijgen in A’dam: we zijn in Lima! 9,5 uur naar Bonaire, 2 uur stop en dan nog 3,5 uur door naar Lima. Pfff, zeker vermoeiend omdat het voor ons gevoel nu diep in de nacht is (het is hier in “onze” zomer 7 uur vroeger). Eenmaal geland gaat alles heel vlot. De stempeldozen van de Immigration stempelen gretig, de douane werkt met het stoplichtmodel maar ondanks dat ik rood sein kreeg was mijnn tas zó door de scan. Even pinnen, wel opletten want als je vergeet een minitoetsje met “soles” in te toetsen krijg je dollars! We hebben al in één seconde onze transfer in de peiling die ons in 20 minuten naar hostal Mami Panchita brengt. De rit is niet erg boeiend: Lima is druk en grauw en zoals we al van te voren hadden gelezen hangt overal een miezerige motregenachtige nevelsluier. over de stad. Het is ook niet warm (overdag zou het 20 graden C. zijn). Er is veel volk op de straat te zien, evenals veel politie en bij het hostal ook particuliere bewaking. Het hostal is van een Nederlander die ons hartelijk verwelkomt.

 

23/6/04

 

Na het ontbijt spreekt de hostal eigenaar de rest van de reis nog even met ons door. Hij is van Raijmi Travel, het lokale bureau hier dat alles voor S.N.P. geboekt heeft. Met zijn tips in ons achterhoofd vertrekken we rond 9.30 u. naar het oude centrum. De taxi’s zijn goedkoop en dus een goed vervoermiddel. Allereerst verkennen we de markt in de wijk van ons hostal (San Miquel). Hij is zeer nauw en de dooie kippen komen er op ons af. Leuk om gezien te hebben maar niet om lang te blijven. We laten ons afzetten bij één van de grote pleinen: Plaza San Martin, en lopen naar de Plaza Major. De straten zijn vol toeterende auto’s en smog. De gebouwen op de pleinen (en in sommige straten) zijn echter zeer mooi! Oud koloniaal, mooi bijgehouden, veel bewaking (m.n. bij regeringsgebouwen), we zijn blij dat we door de grauwigheid van deze megagrote stad heen kunnen prikken. We lunchen vlakbij Plaza Major. De Peruanen eten veel, heel veel. Wij krijgen het in ieder geval niet op. Specialiteiten hier zijn o.a. kiptamales (soort mais-pap pastei) lômo saftida (rund+ei+tomaat) en ceviche (rauwe vis in limoen). We laten het ons voor een prikkie zeer goed smaken. Later die dag lopen we nog naar de Chinese wijk, het busstation voor kaartjes voor morgen naar Nazca in de wijk Barranco. Dit is de wat luxere buurt van Lima aan de villa’s met prachtig houtsnijwerk en geschilderd glas te zien. In Barranca bezoeken we de “brug de zuchten”. Op zich gewoon een houten brug over een vallei, maar het plekje is leuk: een mooi uitzichtpunt over zee en leuke barretjes/restaurants. In de namiddag komen we er nog terug voor een aperitiefje. Tussendoor zijn we ook nog op microbus avontuur geweest naar het vissersdorp Chorillos. De microbus is erg goedkoop maar stopt niet waar jij er uit wilt blijkt ons…..Ze roepen soms wel wat in één of ander Spaans dialect maar je moet altijd een takke-end terug lopen omdat je alweer veel te ver bent. Chorillos zelf stelt ook niet veel voor, beneden is een haventje, maar wij staan helemaal boven da’s best een eind weg. Van korte duur dus, deze trip naar Chorillos. Terug in Barranco zien we in een restaurantje de tv aanstaan met E.K. We dachten oranje shorts te zien, het is echter Duitsland-Tsjechië. We kijken de wedstrijd tijdens thee en koffie. De uitslag is gunstig en tussendoor zien we dat Makaay 3-0 scoort. Jubelstemming dus! We internetten nog wat en e-mailen naar het thuisfront en eten heerlijk (maar uiteraard kregen we weer veel te veel, zelfs voor ons!) naast de brug der zuchten. We zijn aan het instorten en Hen heeft blaren op zijn poezelige voetjes (we hebben ook flink gelopen!) dus gaan we vroeg ons mandje in (21.00 u!)

 

24/6/04

 

Op tijd uitgecheckt, een taxi werd voor ons geregeld door het hotel want de reis gaat vandaag naar: Pisco. We gaan met de “gewone” bus (Economico). Die zit best oké, hij rammelt een beetje, dat wel en hij stopt heel vaak om mensen of verkopers in te laten stappen. Het mooie was ook dat we keurig op tijd vertrokken van het busstation terrein, om vervolgens bij de uitgang een uur lang met draaiende motor te blijven staan tot de bus enigszins vol raakte. De buskaartjes gingen in de uitverkoop: een kaartje kostte nu nog maar 5 soles i.p.v. 8! schreeuwden de chauffeur en z’n hulpje. De reis duurde zo’n 4,5 uur en was best te doen. In Pisco schijnt de zon: een verademing na de nevelsluier over Lima. Het temperatuurtje is ook een stuk aangenamer, al koelt het in de namiddag wel flink af. Tijdens de reis is trouwens niets te zien dan kale, glooiende, lege zandheuvels. Er groeit niets op, 2 hutjes waar mensen wonen, dat is alles. Het doet haast surrealistisch aan, zeker de eerste helft van de reis want toen hing de nevel er nog overheen. Pisco is klein en naambordjes van straten ontbreken. We lopen wat; ons doel is de Plaza de Armas, het hoofdplein met een mooie kathedraal. We vinden hem niet en nemen dus een soort van tuk-tuk-achtige taxi (3 wielen, erg geinig), zal wel de Smart van Peru zijn! In een restaurantje aan het plein bestellen we blind onze lunch. Het pakt wederom prima uit. Heel smakelijk. Ook drink ik hier een heerlijk rood wijntje. De Pisco Sour (cocktail van gedistilleerde wijn) moeten we nog uitproberen. Omdat we toch onze rust moeten pakken, ook al voelt Hen zich best fit, blijven we in het restaurant E.K. voetbal kijken. Dan lummelen we nog wat door het enige winkelstraatje hier en gaan we terug naar het hotel voor een uitgebreide opknapbeurt.

Als we ’s avonds het hotel uitlopen om wat te eten rent de receptioniste ons achterna. We lopen de verkeerde kant op, een gribusbuurt in, het centrum met de restaurantjes is de andere kant op, wijst ze. Weinig te verkennen dus, als er naast het hotel een no-go area ligt. Het maakt niet uit, we eten heerlijk op het balkon van een restaurant in de “Kalverstraat” van Pisco. We worden geholpen door een superenge travestiet of ombouw,. Ze zit vol littekens, is zwaar opgetut, maar mist 7/8 van haar gebit: echt geen porum!

We liggen wederom vroeg in ons mandje want om 6.45 u. gaat de wekker morgen weer.

Oh ja, we hebben uiteraard ook de Pisco Sour uitgeprobeerd. Ik vind het niet lekker, mij te bitter. Hen vond het wel lekker en heeft de hele (flinke!) bel leeggedronken.

25/6/04

 

Om 7.15 u. staan we keurig voor ons hotel om opgehaald te worden voor onze excursie naar de Ballestas-eilanden. Maňana, maňana  geldt ook in Peru dus wordt het 7.45 u. eer het busje voorrijdt. Het is helaas vandaag weer bewolkt maar gelukkig wel droog (het schijnt hier in juni nauwelijks te regenen.) Eenmaal in Paracas worden we met ongeveer 20 man in een open motorbootje gescheept met zwemvest en al. Het is ca. 15 minuten varen voor we bij een  in de bergen (van een rotseiland) uitgehouwen kandelaar stil houden. Het is een onwijs groot figuur die zeer intrigeert mede daar hij alleen vanaf zee te zien is en op dezelfde as ligt als Tiahuanaco in Bolivia en de lijnen van Nazca. Onderweg zwemmen er trouwens een paar dolfijnen langs de boot, heel dichtbij! Na nog ca. 1 uur varen komen we bij de Ballestas (rots) eilanden. Ze zijn overbevolkt door diverse bijzondere vogels w.o. de Humboldt pinguïns. Super grappige beestje vind ik dat, ze waggelen zo leuk. Ook heel bijzonder zijn de pelsrobben/zeeberen (soort zeeleeuwen). Zeker de jonkies, die in grote getale rondzwemmen, zijn te gek! Het maakt diepe indruk op ons, ik vind het jammer als we op een gegeven moment weer terug varen. De lucht in Paracas is overigens vergeven van ansjovis. Er wordt hier de grootste vangst ansjovis gedaan ter wereld, lezen we. In de visverwerkingsfabriek wordt er vismeel van gemaakt. Ik vind de lucht wel oké na de eerste gewenning. Hen denkt er anders over. We warmen ons terug op het land aan hete thee en koffie en eenmaal terug eten we een flinke maaltijd. De zeelucht maakt hongerig. Omdat Pisco niet zo gek veel te bieden heeft, en we onze rust willen nemen, gaan we borrelen en E.K. voetbal kijken.

Na het eten gaan we wederom bijtijds te bed.

26/6/04

 

We hebben vandaag een busreis op z’n Peruaans meegemaakt; we moesten van de busmaatschappij om 8.30 u. aanwezig zijn voor de bus van 9.00 u. Wij dus keurig op tijd. Na 20 minuten komen er nog 4 toeristen en geen bus te zien. Om 9.00 u. stoppen er twee auto’s die al een eeuw meegaan zo te zien. De veren van de zitting prikken in ons achterste. We rijden 10 minuten met de auto en worden langs de kant van de grote weg gedropt. We moeten de bus nemen richting Lima (dus weer terug!) voor 5 minuten. In één of ander gat langs een kruispunt moeten we bij een gebouwtje van Ormeòo (onze busmaatschappij) een uur achten, zegt een mannetje. Het wordt een uur en 3 kwartier! En we zijn pas 5 km. van Pisco af! Wat zonde van de tijd zeg! Afijn, uiteindelijk komt de bus en zitten we zo’n 3,5 uur in de bus. Eigenlijk hadden we gehoopt de hele wedstrijd Zweden - Nederland te zien. Eenmaal in het hostal, Don Agucho (heel leuk! met zwembad, leuke binnentuin en prima kamer) zet de eigenaar voor ons speciaal een tv in de tuin zodat we de tweede helft nog kunnen zien. En THANK GOD: we winnen met penalty’s!  Vreugde alom, het hostal personeel is blij met ons!

Na de ergste vreugdetranen begeven we ons te voet richting de Plaza de Armas, dit plein hebben ze werkelijk in elk stadje, het heet overal hetzelfde. We internetten na de (heel late!) lunch wat met mammen en pap. In onze mailbox zit al een mail van mam (Em): ze schrijft dat het nog erg onrustig is op straat door de voetbaluitslag, met veel getoeter. Nou daar kunnen ze hier in Peru ook wat van zeg! Typische machocultuur: hun toeter zal wel een verlengstuk zijn van hun…….. je weet wel! We hebben tot nu toe geen enkele vrouw zien rijden. Beter, vindt Hen….(hoezo macho?) Dat toeteren heeft werkelijk geen enkel doel lijkt zo. Wel is het verkeer in Peru een grote chaos, met alleen maar gigantisch oude brikken en veel busjes en taxi’s. Verkeersregels zijn er volgens ons nauwelijks. Een zebrapad betekent hier trouwens ook niet dat je als voetganger voorrang hebt. Opletten dus.

We zitten nu trouwens op een terrasje aan de Plaza de Armas aan het Christal-bier  te luisteren naar een live zangeres. Het is tenslotte zaterdag avond. Leuk altijd om te zien hoe de lokalo’s hun weekend vieren.  Het is een drukte van belang (alhoewel het zelden rustig is op straat hier, is onze indruk). Wel maakt Nazca op ons een veel relaxeter indruk dan Pisco (en zeker ten opzichte van Lima!). We hebben ook niet het idee dat er onveilige situaties zijn hier in de buurt, anders dan in Pisco en Lima.

Omdat sightseeing en reizen best moe maakt, en Hen ook duidelijk baat heeft bij bijtijds naar bed en weinig alcohol, gaan we weer bijtijds naar het hostal terug.

27/6/04

 

Na gisteravond heerlijk uitgebreid gedoucht te hebben (een douche met heet water en voldoende druk is niet altijd vanzelfsprekend in Peru hebben we al gemerkt) en nog wat gelezen te hebben voor het slapen, staat Hen vanochtend weer fit op. Dat geldt niet helemaal voor mij, de kussens waren niet naar madams zin, ach, je moet wat te klagen hebben, als het hostal verder zo perfect is, met bovendien zeer gastvrij en aardig personeel. We ontbijten licht, want om 8.00 u. worden we opgehaald voor onze vlucht over de Nazcalijnen. Samen met nog 3 andere toeristen worden we snelsnel  een minivliegtuigje in gedirigeerd. In zo¡¯n kleintje hebben we nooit gevlogen, zelfs niet in Costa Rica. We krijgen een overzicht met de figuren die we vanuit de lucht zullen gaan zien. Het zouden er 13 zijn, maar ertussen  stikt het nog van de geometrische figuren. Het is werkelijk zeer indrukwekkend en bovendien zo duidelijk te zien, echt fascinerend hoe en door wie/wat dit gemaakt is! Ik vind de aap met z¡¯n krulstaart de fraaiste, Hen de kolibrie en de condor. Nadeel alleen van dat superschuine rondvliegen, dat ik vanaf figuur 1 al straalmisselijk was. Het zweet stond op mijn voorhoofd, ik hoopte dat het snel voorbij zou zijn. Toch heb ik alle figuren kunnen bekijken zonder over te geven! Blij toe!

Eenmaal weer op vaste grond herstelde ik gelukkig snel, na wat droge crackers. De excursie ging nog verder langs een keramiekfabriekje waar ze pre-Inca keramiek maakten (en uiteraard, hoe toevallig, ook verkochten), en langs een goudextractie werkplaats waar uitgelegd werd hoe d.m.v. kwik, goud uit rotssteen gewonnen wordt. Toevalligerwijs kon je hier ook gouden snuisterijtjes kopen. Grappig om te zien, dat is zeker, maar de Nazca lijnen en niet te vergeten het Chauchilla-kerkhof, maakten de meeste indruk. Het kerkhof beslaat 10 km. bij 200 m. en ligt vol geplunderde graftombes. De pre-Inca doden die hier in begraven werden, werden gebalsemd en zijn dus nog in best goede staat. Het is bizar om te lopen door zo¡¯n groot stuk land waar overal het zand vermengd is met beenderen en gekleurde katoenproppen (hiermee vulden ze de skeletten op na verwijdering van de organen).

Het maakt een macabere indruk, te meer omdat de plaats midden in een soort woestijn ligt. Wederom very impressive! Ondanks al dit dode spul dat we bezoeken, hebben we alweer mega-trek gekregen. We lunchen bij het beste restaurant van het dorp volgens ons boek: Las Lineas. Het is inderdaad verrukkelijk! Je hebt hier overal een menu met 2 gangen (ruime keuze) voor ca. 5 tot 8 soles (1 tot 2 euro!). (1 euro = 4 soles ).

In het hotel genieten we nog wat van het zonnetje (ik in de hangmat) en E.K. (Hen). Na het avondeten laten we ons naar het busstation van Ormeño brengen. Want, we gaan al om 21.30 u. met de nachtbus in 9,5 uur naar Arequipa. Al na een half uur wordt ik straalmisselijk en krijg ik last van erge diarree. Ik kan je vertellen dat dit afschuwelijk is in een heftig schuddende bus met een minitoiletje zonder licht! (in de donkerte van de nacht). Ik had al een paar dagen wat krampjes en vermoedelijk heeft de vlucht  boven Nazca Lines het één en ander in me losgemaakt. Een uur later kotste ik het gangpad vol. Twee Engelsen boden (net iets te laat) een plastic zak aan, de rest ging helaas m¡jn sjaal in. Ook zo leuk: loop je met een zak vol kots in diezelfde heftig schuddende , pikdonkere bus, en geen afvalbak te bekennen! Echt dramatisch! Slapen was er voor mij ook niet meer bij. Hen bracht het er beter vanaf, na de ergste drukte mijnerzijds heeft hij wel wat kunnen slapen. Aan de stoelen lag het niet, die waren op zich prima.

28/6/04

 

Om 7.15 u. kwamen we aan op het busstation van Arequipa. De taxi bracht ons bij Casa de mi Abuela: een schitterend hostal met heel leuke kamers en binnentuinen en zwembad.  Ik voel me gebroken en ga even 3 uurtjes slapen en me daarna opfrissen. Hen verkent de stad vast. Als ik me enigszins oké voel gaan we samen op pad. Arequipa is werkelijk een schitterende stad, die ook wel de witte stad wordt genoemd. Dit  door zijn vele oude wit-stenen gebouwen (die ook prima onderhouden worden, dit in tegenstelling tot b.v. Lima). Ook zien we dat hier de straten goed schoongehouden worden, wat we ook nog niet eerder gezien hebben. Het weer is prima: stralende zonneschijn, lekker temperatuurtje, namiddags koelt het af, ’s avonds is het best koud. De Plaza de Armas (die ze in Peru in elke stad lijken te hebben) is hier echt supermooi: aan 1 kant een imposante kathedraal, een plein met veel groen, duiven en een fontein, en aan de zijkanten winkeltjes met daarboven witte galerijen met terrassen van restaurants. We lopen wat rond, wisselen wat dollars voor soles (ze zijn hier zo dol op dolars dat ze nooit commissie rekenen!) en bezoeken het Santa Catalina klooster. Dit is geen sober leventje geweest voor de nonnen die hier woonden: de luxe is overal te zien. Het is groot (een stad binnen een stad) en erg mooi. ‘s Avonds, na nog een beetje zonnetje gepikt te hebben in de tuin, eet Hen alpaca (soort lama), ik proef slechts een ministukje i.v.m. mijn buik. Het is héérlijk!! Hen vindt het het lekkerste vlees ooit!

 

 

29/6/04

 

We ontbijten op één van de galerijen aan de Plaza de Armas. Het plein staat vol met schoolkinderen in tenue, drumbands, en er wordt door de bisschop een mis in de buitenlucht opgedragen met live koor. Het blijkt een feestdag te zijn en de hele binnenstad blijft de hele dag vol drukte. (Leuk!)

We wandelen vandaag langs alle mooie kerken (en dat zijn er vele) en bezoeken een museum. In dit museum is de best bewaarde mummie te zien die als offer aan de goden gebracht is. Ook is er te zien hoe ze haar vonden, en met welke voorwerpen en kledij ze is gevonden op expeditie naar de vulkaanberg Ampato, hier niet ver vandaan. Erg indrukwekkend. Overigens zie je hier overal de grote, prachtige bergtoppen in de verte van o.a. de El-Misti vulkaan (die nog werkt). Het is weer schitterend weer en dus gaan we lekker wat zonnen bij het zwembad als we alles gezien hebben. Lekker kuieren hoort immers ook bij vakantie nietwaar?

Zodra de zon weg is wordt het wel rap koud en dus poedelen we wat en eten daarna superlekker in La Quenta. Met mijn buikje gaat het gelukkig wat beter dus ook ik eet voorzichtig wat gegrilde kip (zalig!) rijst en gekookte groenten. Hen smikkelt van een heel groot bord vol lokale specialiteiten: een heerlijke (speenvarken?) karbonade, een soort aardappelgratin en een gevulde paprika met pittige runderstoof erin. Helaas was de grootste lokale specialiteit niet beschikbaar: cavia! Voldaan gaan we te bed. De cavia komt wel in Cuzco.

 

30/6/04

 

Tussen 8.00 en 8.30 u. zouden we worden opgehaald door Santa Catalina Tours. De portier bij het hek zei dat we in de binnentuin konden wachten en dat ze ons wel zouden halen. Helaas, om 9.00 u. kwam de touroperator voor de tweede maal want de eerste maal waren we dus niet gewaarschuwd……

In een best luxueuze bus met toiletje gingen we vervolgens door de bergen de hoogte in, op pad naar Chivay. Onderweg legt de reisleidster van alles uit over de flora en fauna. We zien veel viquna’s, lama’s en alpaca’s onderweg. Ook de uitzichten zijn heel erg gaaf! Van de reisjuf krijgen we cocabladeren tegen de hoogteziekte. Tien minuten kauwen en dan uitspugen is het bijgaande advies. Maar……. al na 2 minuten moet ik afhaken want ik kokhals omdat het echt té ranzig is! Bikkel Hen houdt het wel vol. Van onze buren krijgen we coca bonbons, deze zijn wel lekker. Ook schijnt het belangrijk te zijn veel te drinken. Dat doe ik dus, en dus moet ik ook veel plassen, zeker nu de bus over erg hobbelig wegdek rijdt. Het asfalt hield al na 2 uur op. We stoppen op een hoogtepunt: 5 km. Hoog! Het sneeuwt er licht en het is koud. Ik bemerk een hoofdpijn die vast het gevolg van de hoogte is. Gelukkig geen misselijkheid, waar Mieke last van had. Onderweg koop ik voor 15 soles nog een mooie warme sjaal van alpaca haar. Mijn vorige sjaal heb ik immers op moeten offeren in de nachtbus naar Arequipa. Eenmaal in Chivay lunchen we met de hele groep (18 man, uit verschillende landen). Wederom zalig alpaca vlees. Het dorpje zelf (of zeg maar gerust GAT) stelt echt niks voor. Een klein Plaza de Armas (uiteraard: hebben ze overal), een marktje met een paar winkeltjes eromheen en voor de rest een paar verlaten straatjes. We hadden nog een kwartier van de E.K. kwartfinale Nederland – Portugal kunnen zien mits er hier ontvangst van de Sportchannel was geweest. Helaas…….

Gelukkig hebben ze wel internet hier, helaas was het nieuws dat we er op lazen niet goed…..Oranje ligt er uit!

Het wordt behoorlijk fris en dus gaan we ons lekker opknappen. De douche is zalig heet en er is veel druk. Als de watervoorziening hier tekortschiet hebben ze n.l. altijd nog de warmwater bronnen 3 km. verderop (Calera). Als we daarna weer naar buiten lopen voor het avondmaal, is het écht koud geworden! Bij de pizzeria hebben ze een houtoven lekker opgestookt en daar drinken we lekker koffie en hete chocola. De “café tipico” hier is trouwens niets anders dan een erg slappe bak. Voor de rest schenken ze in Peru oploskoffie en, heel af en toe, koffie extract met heet water. Dit laatste is nog het lekkerste. In een ander restaurant eten we wat en in de Ierse Pub drinken we nog wat. Omdat er verder niets te beleven valt in Chivay, en het bovendien koud is, gaan we nog wat tv kijken op onze kamer (we kunnen 1 net ontvangen…..) en slapen. Van het hotel krijgen we heerlijk een hete kruik mee voor in bed: genieten!!

1/7/04

 

Voor ons begrip slapen we uit (8.oo u). We willen naar buiten lopen voor het ontbijt maar de beheerder roept ons: het ontbijt is hier inbegrepen. Omdat Peruanen zelf niet of nauwelijks ontbijten, stelt wat wij krijgen ook nooit zo veel voor. Wel op zich lekkere harde broodjes (wit), met wat boter en jam, koffie, thee en een glas vruchtensap.

Vandaag gaan we lopen naar de heetwater bronnen van Calera. Het is maar 3 km. Maar soms best steil omhoog. Toch wel vermoeiend dus. Af en toe staat er een heel harde, heel koude wind, ’t is niet echt goed weer. Bij de bronnen, of beter gezegd termaal baden, kunnen we ons in een keurig hokje omkleden en gaan we het binnenbad in. Heerlijk heet: zo’n 40 graden schatten we. Helaas zijn er ook wat Peruanen die erg aan het schreeuwen zijn. Het galmt er nogal. Op een gegeven moment proberen ze een praatje met ons aan te knopen in zeer gebrekkig Engels. Als ze horen dat Hen geen werk heeft nodigen ze hem uit om hier in Peru Engelse les te gaan geven want er is een tekort aan Engelse leraren in Peru; dat horen we zo al…. (we kennen zelf meer Spaans dan zij Engels!) Na de hete douche gaan we met een (gedeelde) taxi terug. We lunchen heerlijk en lopen wat over de markt. Ik heb het wel gehad in Chivay en trek me terug in het hotel.  

Hen loopt nog wat de andere kant op. We besluiten de dag met een houtovenpizza.

 

2/7/04

 

Wauw! We hebben vandaag condors gezien. Wat een mooie beesten zijn dat zeg. De dag begon voor ons om 5.30 u.! We werden gewekt en konden wat ontbijten. Ik kreeg er slechts wat thee in. Ik voel mij hier ’s nachts en ’s ochtends allesbehalve goed: het lijkt of mijn hoofd gaat exploderen zoveel druk staat er op: pijnlijk! De rest van de dag heb ik gewoon fikse koppijn die niet reageert op pijnstillers. Ik schrijf het toe aan de hoogte en probeer dus steeds veel te drinken. Door de kou heb ik bovendien ook een stijve nek gekregen, want dat ik te weinig dikke kleren meegenomen heb is me nu wel duidelijk. Het heeft vannacht zelfs wat gesneeuwd! Maar goed, om 6.30 u. vertrekken we met nog 6 toeristen in een minibusje de bergen in. We doen verschillende dorpjes aan. In de eerste zijn ze op straat in folklore kledij aan het volksdansen. Lijkt me niet echt normaal om 7.00 u. ’s morgens, maar ach, het is grappig om te zien. Dan rijden we verder de Colca Canon in. Schitterend, adembenemend uitzicht!! Ondanks dat de zon slechts heel voorzichtig wat van zich laat zien. Om 9.00 u. stoppen we bij het uitzichtpunt “Cruz del Condor”, met ons nog vele anderen. We hebben geluk want we zien er direct 3 van heel dichtbij langs vliegen in de vallei. Ze zijn zwart/wit en dus volwassen legt de gids uit. Bruine zijn onvolgroeid. Verderop cirkelen er nog 7 of 8 rond, maar da’s erg ver. We zijn tevreden met onze 3, het is een aparte ervaring om deze vogelreuzen van zo dichtbij in het wild te mogen aanschouwen. Verderop laat de gids ons nog Incagraven in de rotswand en een kaart van de valleirivier uitgegroefd in een kei zien. We genieten nog wat van het grootse uitzicht alvorens we terug naar Chivay rijden. We lunchen helaas in de verplichte toeristische eetzaal waar we heen ook aten. Lekker hoor, maar het verplichtende karakter, de prijzen en de overdreven toeristische live-muziek staan ons tegen. We zijn niet zo van die groepsexcursie types, dat wisten we al. Helaas schijn je er soms niet omheen te kunnen. In de sneeuw en regen rijden we in 5 uur terug naar Arequipa. Ik koop er snel een lekker jack voor als het nog eens koud wordt. We eten weer eens zalig en uitgebreid (Turks!) en omdat de dag vroeg begon gaan we lekker in bed wat tv kijken.

 

3/7/04

 

Vandaag zijn we naar Cuzco gevlogen. Een vlucht van ¾ uur, weliswaar met vertraging, maar dat hoort er natuurlijk bij in Peru. Helaas regent het bij aankomst (de regen zal nog tot 16.30 u. duren). We zitten al in een zelf geregelde taxi als een man van ons hostal hier in Cuzco (Casa di Campo) ons eruit haalt. De rit naar het hostal wordt door hen verzorgd. Prima geregeld dus! We slaan de straten en het verkeer hier met grote verbazing gade: Het is een super wirwar van heel nauwe straatjes (van 2 tot 2,5 meter! Breed met tweerichting verkeer en een stoepje van 20 cm. Breed. De hele stad is bovendien tegen de berg opgebouwd dus zit het nog eens vol met trapjes ook. Het één en ander oogt trouwens wel ONWIJS leuk, echt te gek, charmant. Het hostal is ook tegen de berg opgebouwd en de verschillende appartementjes zijn via de buitenlucht, dus ook weer alleen via 100.000 stenen en houten treden te bereiken. Het mag de pret niet drukken want de kamer is mini maar perfect en heel schattig ingericht. De douche blijkt later ook nog eens perfect. Het uitzicht vanaf onze waranda is trouwens adembenemend. Zeker ’s avonds, als alle mooie kathedralen prachtig verlicht zijn (en dat zijn er best veel hier). Overdag verkennen we de stad met z’n heel leuke Plaza de Armas en mooie koloniale gebouwen. Waar wij heel dichtbij zitten met ons hostal heet trouwens San Blas (= een wijk). Deze wijk zit dus vol van die heel schattige ministraatjes en heeft veel leuke barretjes, restaurantjes en handwerk- en kunstzaakjes. Middelpunt is het leuke Plaza San Blas met mooie waterval fontein. De hele stad is erg in trek bij de typische backpackers, wat een leuk sfeertje met zich meebrengt. Cuzco heeft voor ons Arequipa nu al van de eerste plaats gestoten van “heerlijkste stad van Peru” en we zijn er net. We eten heerlijk en zeer goedkoop een lokale specialiteit: forel. Erg lekker, met panfluitband erbij bovendien (in poncho met geinig mutsje). Nu zitten we nog even na te genieten van alle mooie indrukken van vandaag, in de serre van het hostal, met haardvuurtje en wijn: wat wenst een mens zich nog meer?

 

4/7/04

 

Nou, een heel hete douche na een leuke maar vermoeiende dag bijvoorbeeld. Nogal een tegenvaller, m.n. omdat ze hier zeggen 24 uur per dag heet water te hebben. We warmen ons aan de kachel in de serre. Vandaag is het zondag en aangezien we gister pas om 23.00 u. gingen slapen (voor ons doen laat i.v.m. het vroege opstaan) “slapen we vandaag uit” (tot wel 8.00 u!!) We ontbijten werkelijk FABELTASTISCH! Koffie, thee, sinaasappel-aardbei sap, fruitsla, gevuld omelet, pancakes met vanille saus, broodjes, boter , jam en als toetje een heerlijke tamale. En dat voor S./10! (2,50 euro) We zitten bovendien prima op een balkonnetjes schuin aan de achterkant van de Plaza de Armas waar het een drukte van belang is. Er is namelijk een zeer uitgebreid defilé gaande. Het plein staat vol met allerlei soorten militairen en mannen in pak. Denk nou niet dat je mag blijven zitten als zij uit volle borst het volkslied zingen! Zelfs de toeristen moeten uit de bankjes op het plein opstaan. De ober vertelt ons dat dit elke zondag zo is. Waarom kon hij niet uitleggen. Peruanen zijn erg op uiterlijk machtsvertoon, da’s ons wel duidelijk nu. We wandelen vandaag langs de vele resten van Inca muren die de stad rijk is. Het zijn soms knap in elkaar gezette stenen met meer dan 4 hoeken, soms lijkt het net een puzzeltje. De 12-hoekige steen trekt onze speciale aandacht, niet alleen die van ons overigens, de meeste toeristen nemen hem, net als wij, op de foto. De “nieuwe” gebouwen zijn trouwens gewoon op de resten van Inca muren gebouwd. In het Koricancha tempel complex, dat in een klooster bewaard is gebleven, zien we nog meer zeer goed bewaard gebleven overblijfselen van de Inca’s. Ook de superlange stadswandeling door de pittoreske ministraatjes hier, hebben we zeer leuk (maar wel vermoeiend!) gevonden. In een overvolle Ierse pub kijken we de E.K. finale Port. – Griekenland. Dolkomisch en lekker puh voor de Portugezen: Griekenland wint het E.K.!

(Het avondeten moeten we maar snel vergeten: koud, niet erg lekker, keiharde storende radiozender, ruziënd personeel, noem maar op…..)

 

5/7/04

 

Ze zijn nooit op tijd die Peruanen, behalve als je dus om 6.15 u. de trein naar Machu Picchu moet halen! Om 5.45 u. werden we van het hotel opgehaald (5.15 u. op dus!!). De treinreis duurt zo’n 4 uur en eindigt in Aqua Callientes. En dan ook midden in het dorp! Zo’n 1 meter van de rails staan allerlei kraampjes en restaurantjes. Het is een georganiseerde trip dus “Senor Willy” zorgt dat we in de bus naar boven komen. De rit duurt nog zo’n 20 minuten en voert ons hoog de berg op. Machu Picchu ligt immers op 2400 m. hoogte. Eenmaal aangekomen ergeren we ons afschuwelijk aan het hoge “excursie-gehalte” en de traagheid die daarvan het gevolg is. Omdat de groep opgesplitst wordt in Engels en Spaans en iedereen nog moet poepen/piesen/eten/drinken/omkleden/bagage afgeven en noem maar op, gaan we pas een half uur later naar binnen. Mijn ongeduld kan ik richting de gids niet geheim houden, hij vindt mij vast niet aardig……(lekker belangrijk!) Zoveel tijd om al dit moois te ontdekken hebben we nu eenmaal niet, want om 15.55 u. gaat de trein alweer terug naar Cuzco. Dit is het moment waar we beiden al heel lang van droomden: Machu Picchu!! Na de ingang moeten we stevig omhoog klimmen; op die hoogte een “adembenemende” bezigheid. Het maakt niet uit, niets maakt meer uit, want wat we dan zien…..hebben we zo vaak op foto’s en National Geographic en Discovery gezien: het giga-fantastische overzicht over de Inca ruïnes van Machu Picchu!! We klimmen en klauteren niet en toch is het adembenemend wat we nu meemaken! Echt het superhoogtepunt van deze vakantie! Het uitzicht over de omringende bergen is trouwens ook te gek, het is haast onvoorstelbaar dat de Inca’s op dit punt zo’n complex hebben kunnen bouwen, midden in de dichtbegroeide Andes jungle. De gids leidt ons rond en legt het één en ander uit. Het maakt allemaal diepe indruk op ons. Het is trouwens heerlijk weer dus we treffen het, ook voor de foto’s. Mijn wangetjes zijn zelfs een beetje verbrand. Na de rondleiding moeten we helaas weer snel met de bus naar beneden, al waar Hen na 1 uur wachten het smerigste broodje warm vlees ooit eet (en ik een best lekker broodje kip, maar ook na 1 uur wachten….). Vier uur terug met de trein, het was het allemaal dubbel en dwars waard (ook al word je in die 4 uur flink door elkaar geschud….).

We besluiten de dag met superlekker Aziatisch eten (Hen Indiaas en ik Vietnamees) omdat we even wat variatie in het Peruaanse menu wilden. Een fikse Amaretto (voor mij) en een whisky (voor Hen) in het gezellige Macondo tot slot, en we kunnen terugkijken op een supergoeie dag! Erg voldaan vallen we in slaap zodra we onze kussens ruiken. 

 

6/7/04

 

We ontbijten weer uitgebreid want op ons programma staan de Incaruïnes van Kenko en Sacsayhuaman, in de omgeving van Cuzco.

Met de taxi laten we ons steil bergopwaarts naar Kenko brengen. Een bizarre offerplek van de Inca’s. In een “natuurlijke” tunnel in de immense rots, is een perfect offeraltaar te zien, compleet met zigzag afvoergoot voor het bloed. Buiten is nog een soort amfitheater te zien. het is klein maar heel leuk (bizar!) om te zien. Te voet gaan we een stukje bergafwaarts naar het grote complex Sacsayhuaman (na 5 x kun je het redelijk uitspreken….). Dit complex is met name indrukwekkend door 3 enorme zigzaggende muren opgebouwd uit immense rotsblokken die weer eens perfect op elkaar aansluiten, ondanks het feit dat ze geen van alle rechthoekig zijn. De stad is vroeger in de vorm van een poema gebouwd, de 3 zigzagmuren vertegenwoordigen de tanden. Nadat we over poema’s gebit heen hebben gelopen, aanvaarden we de terugreis naar de binnenstad al lopende. Een stevige tippel bergafwaarts die zo’n 1½ uur heeft geduurd. ’s Avonds zullen we merken dat we beiden behoorlijk onze spiertjes voelen wat niet vreemd is, want wat hebben we gelopen vandaag! Na de koffie zijn we nog naar het Incamuseum geweest, dat een grote hoeveelheid Inca en pre-Inca resten herbergt. En daarna zijn we winkeltjes gaan kijken. Qua mode lopen ze hier flink achter op een enkel kledingstuk en paar schoenen na dan. De verkopers zijn bovendien erg plakkerig en springen direct in je nek als je binnenkomt, ze laten je niet met rust. Iets dat wij allebei niet erg waarderen. Ook heel grappig: voor gewoon pinnen rekenen ze 5 soles extra……….. zelfde als we met Visa extra kwijt zijn… Erg vreemd.

Het wordt donker en we gaan ons in het hotel een beetje opknappen en even wat lezen bij het haardvuur. We eten zalig kip en alpaca in het tentje waar we gisteren onze slotborrel hadden (Macondo). Moe maar wederom voldaan gaan we (met spierpijn in de benen) naar bed.

 

7/7/04

 

Het hostal regelde onze taxi om 7.15 u. naar het treinstation. Het is een ander station dan die vanwaar we naar Macchu Pichu vertrokken. Om 8 uur vertrekt de super-de-luxe trein van Peru rail naar Puno. We zitten in luxe fauteuils aan met linnen gedekte tafels compleet met verse bloemen en een leeslampje. Echt schitterend. De trein omvat verder nog een restaurantcoupé en een open balkon met te gek uitzicht op de Altiplano. We zitten hier een hele poos onszelf te vergapen aan de prachtige bergen. Tijd zat, want de rit zal zo’n 10 uur duren! Van de menukaart mogen we een keuze maken uit 2 voorgerechten en 3 hoofdgerechten (toetje zit er ook nog bij) want de rit is inclusief luxe lunch. We laten het ons prima smaken. Vóór de lunch echter schrok ik me rot: Hen was al een poosje van onze plek weg en net op het moment dat ik wilde gaan kijken waar hij bleef, werd hij door het personeel naar zijn stoel “getild”, half van de wereld. Bleek hij met zijn middelvinger tussen de wc deur te zijn klemgeraakt, omdat degene die na hem ging niet in de gaten had dat hij zich nog aan de deurpost vast hield i.v.m. het schudden van de trein. Gelukkig was Hugo en de rest van de crew snel ter plekke om zijn vinger te ontsmetten, te verbinden, ijs aan te bieden (en zelfs zuurstof toen hij zo flauw werd) en hem naar de stoel te escorteren. Prima gereageerd. De hele service was sowieso heel erg goed. Met Hen’s vinger gaat het zozo, hij is flink aangedaan, maar hij kan hem gelukkig nog bewegen.

De 10 uur durende rit is in deze luxe trouwens zeer goed te doen, het vliegt echt voorbij. Aan het einde genieten we nog van de mooi ondergaande zon met bijbehorend avondrood, onder het genot van een Peruaanse rosé. De rosé is heel anders dan we gewend zijn, veel zoeter namelijk, maar smaakt ons goed. Bij aankomst in Puno hebben we snel een taxi naar Cofre Andino. Nauwelijks een hostal te noemen, zo klein is het (5 kamers!) maar vreselijk knus en kneuterig.  Wederom een goede keuze van SNP en Baymi Travel. De eigenaar is bovendien zeer behulpzaam en spreekt Engels, Duits en Frans. Hij legt ons met een kaartje uit dat we maar even naar Jinon Lima moeten om onze trip van morgen te bevestigen. Uit de Trotter en Lonely Planet hadden we al begrepen dat Jinon Lima en de Plaza de Armas  het enige is aan Puno dat enigszins de moeite waard is. Het lijkt te kloppen. Een druk winkelstraatje vol banken en restaurants. We kiezen het restaurantje “Tradiciones de Lago” uit om koornaarvis en cavia te eten. Een uitstekende keus! Leuk altijd om de lokale specialiteiten uit te proberen! Hen bestelt als voorafje een “blinde” soep. Het blijkt een soep te zijn van een speciale zwarte aardappel. Erg smakelijk, beetje vreemd grijzig-zwart kleurtje, dat wel. De cavia is gefrituurd en smaakt een beetje als kip. Het is vrij lastig eten, meer kluiven, wel lekker. De Peruanen eten overigens alleen cavia bij speciale gelegenheden. In restaurants is het derhalve niet altijd beschikbaar. De koornaarvis (of Kingfish) is een heerlijk gebakken visje waarvan je niet snel zou zeggen dat het hier om een zoetwatervis gaat. Het lijkt een beetje op gebakken schol. We hebben smakelijk gegeten bij het heerlijk warme vuur van de houtoven, want ’s avonds is het hier flink koud!

 

8/7/04

 

Dit is een ervaring apart: we zitten (bijna in het donker) bij een Indianenfamilie in de keuken op het eiland Amantani in het Titikaka meer. Een heel bijzondere trip! Vanochtend begon niet zo denderend: we werden opgehaald door een fietstaxi. De straat waar het hotel in ligt is echter erg steil en dat redde de fietsriksja met ons er in niet. We belandden tegen de muur. Ik wat blauwe- en schaafplekken, Hen zijn scheenbeen lag flink open, bloed everywhere….. Toen we bij de boot aankwamen (die ons naar de eilanden zou brengen) werd Hen’s been verbonden bij een mobiele dokterspost. Je dient dan direct te betalen, wat niet zo erg is want het kostte maar 2 soles (een halve euro). Na 3 kwartier varen kwamen we aan bij de Uros eilanden. Dit zijn drijvende rieteilanden, heel leuk om te zien. Het eiland dat wij bezochten heet Tupini en zal zo’n 100 bij 100 meter zijn geweest. Er is zelfs een (basis) school! Middels een speciaal project beschikken ze tegenwoordig over zonnepanelen en dus over elektriciteit. Vreemd: een rieten hutje als huis met stereotoren erin! Na nog een eiland van riet bezocht te hebben (met een bootje van riet, heel stevig!) varen we met een gemotoriseerd bootje zo’n 2 ½ tot 3 uur verder het meer op, naar Amantani, een gewoon, zeg maar natuurlijk, eiland. We zitten op het dak en de zon is heerlijk! Hij gaat wel heel snel want de wangetjes zijn alweer aan het verbranden. De uitzichten zijn weer eens prachtig, we zien zelfs een besneeuwde mega-berg die al tot Bolivia behoort! Bij het eiland aangekomen worden de toeristen over de gastgezinnen verdeeld. De Amantani’s hebben dit systeem zelf bedacht, dus zijn geen slachtoffer van het toerisme. Ze spreken m.n. Quechua (de Indianentaal) maar de jonge generatie spreekt ook Spaans en onze “Marleni” spreekt zelfs wat woordje Engels. Zij is één van de 4 zussen van ons gastgezin en leidt ons rond. Het huis is van steen met hout en wij slapen op de eerste verdieping. Deze is te bereiken via een eng houten trapje vanaf de binnenplaats. Het is ook maar goed dat we onze zaklamp mee hebben want het is hier pikkedonker en de “wc”  is in de tuin. Op de boot kregen we nog een spoedcursusje Quechua (Allillanchu betekent b.v. hallo). Leuk gedaan! In de “keuken” serveert ons gastgezin ons de lunch: een soepje van Quinca (soort graan), aardappel en groente. Zeer smakelijk. Als hoofdgerecht krijgen we 3 soorten aardappel (“gewone”, een blanke langwerpige soort en een paarse langwerpige soort) met een plak gebakken kaas en 3 schijfjes tomaat. We zitten best te smullen. Erbij serveren ze een soort munt/tijm thee. Niet mijn favoriet maar zeker ook niet smerig. Na de lunch gaan we met de hele groep van Edgar Adventures de berg hier beklimmen om de prachtige zonsondergang te zien. We lopen terug in het avondrood, en later het donker. Best heel romantisch. Ik voel mij wederom een rijk mens dat we dit allemaal kunnen doen.

Ons gezin:

-          José Mamami M.

-          Rufina Yanarico

-          Flora Mamani Yanarico

-          Gladys Mamani Yanarico

-          Marleny Mamani Y.

-          Wike Mamani Y.

Terwijl ik dit schrijf wordt voor ons het avondmaal bereid op een vuurtje. De zussen en moeder zitten op hun hurken voor het vuur. Later zitten de zussen met z’n allen muisstil te luisteren naar een soort hoorspel op een transistorradiootje. Het lijkt wel of we terug zijn in de tijd! Het avondmaal bestaat wederom uit (dezelfde soort) soep en als tweede gang rijst met een aardappel/wortel prutje. Voor ons worden in keramieken kommen flinke hoeveelheden geserveerd. De familie zelf eet een minimale hoeveelheid uit een metalen kommetje. Best gênant want ik krijg het allemaal helemaal niet op, al die zetmeel bommen! En dan weten dat ze echt niks hebben…. Ik blijf maar wijzen op mijn buik dat ik vol zit, maar krijg toch een grote portie. Na dit maal worden we (bij kaarslicht) door Marleni in folkloristische kledij gehesen. Ik twee hele dikke rokken en een soort corsetband, blouse en hoofddoek. Hen een kleurig mutsje en poncho. In het donker lopen we naar de feestzaal waar alle andere gastgezinnen en hun gasten (in dezelfde kledij) ook naar toe komen. De panfluitband speelt, er wordt gedanst en we drinken een biertje. Wij zijn niet zo van het meedans type dus kijken we toe. Het biertje hakt er na de bergbeklimming van vanavond flink in, dus bijtijds brengt Marleni ons in het pikkedonker terug naar “huis”. We slapen onder 5 dekens, met shirt aan, tegen de kou. Het “bed” bestaat uit een houten bodem met een 2 cm. keihard, stromatras. Ik slaap bijzonder beroerd, ondanks mijn moeheid. Hen slaapt  wonderwel goed. (gelukkig staat er een potje onder het bed waar we ’s nachts dankbaar gebruik van maken!).

 

9/7/04

 

Heb ik weer: om 5.30 u. word ik met flinke (darm) krampen wakker…. Ik kleed me dus maar aan en begeef mij naar de wc-pot (omgeven door golfplaten, geen stromend water en wc-papier). Het is (weer) helemaal mis, vermoedelijk van het water dat ze hier gebruiken. Naast de wc in de tuin staat een open waterton, het water daaruit wordt gebruikt om de wc-pot mee door te spoelen, en om mee te koken, begrijp ik nu. Een kraan zie ik niet, fleswater evenmin. De buikmalaise zal nog tot en met de lunch aanhouden. Ook Hen’s buik gaat flink tekeer, maar durft het ontbijt wel aan. Ze maken er weer veel werk van, met een soort pannenkoekjes en wat brood. Wederom geef ik in alle talen (inclusief lichaamstaal) aan dat ik echt geen ontbijt hoef, het maakt niet uit, het wordt gewoon neergezet.

De excursiegroep gaat vandaag Amantani weer verlaten voor een bezoek aan het nabijgelegen eiland Taquile. Helaas blijkt dat we bij aankomst op dit eiland eerst een uur de berg op moeten lopen, voor ons beiden  een zware opgave. Voor Hen omdat de benen zo’n beetje wel op zijn nu, voor mij omdat ik mij ronduit ziek, zwak enzovoort voel… De hoogte zorgt tevens voor acute kortademigheid zodra je je inspant. Het eiland is wat ons betreft een bezoek eigenlijk niet waard, alleen de uitzichten van bovenaf zijn mooi. De dorpskern bevat 1 kaal plein met een coöperatieve handycraft zaak. Maar dat hebben we al genoeg gezien deze vakantie. De gezamenlijke lunch daarna is wel leuk: koornaarvis en uitleg over de gebruiken hier. (De gids (Henny) doet het heel leuk en vertelt boeiend). Ik nuttig slechts droog brood en gewone thee, en begin mij dan wat beter te voelen. Gelukkig maar, want na het eten moeten we weer een uur bergaf, en 3 uur op de boot. Na de bergafdaling hebben we beiden geen benen meer over dus relaxen we lekker op de boot. Hen op het dak in de felle zon, ik binnen want mijn toetje is al rood genoeg. Bij ons hotel in Puno terug hebben we een andere kamer gekregen waar ik zowaar een warme!!! douche kan nemen. Ik ben zeer dankbaar want ik voel me echt erg vies! Hen besluit pas na het diner te gaan douchen. Achteraf een foute keus, want warm wordt de douche ’s avonds weer eens niet!! De eigenaar zegt dat hij morgen om 6.30 u. pas weer heet water heeft….  We eten zalig en uitgebreid voor ’t laatst een diner in Peru,  Irish coffee en Bailey’s toe: compleet voldaan!

 

10/7/04

 

Ondanks dat we bij de hostal eigenaar hebben aangegeven dat we pas om 9.00 u. zullen worden opgehaald, en we dus pas om 8.30 ontbijt wensen, maakt hij ons om 6.15 u. wakker: er is heet water is de boodschap! Ja kluns, heel fijn, maar we hadden nog 2 uur kunnen pitten! Om 8 uur kan Hen eindelijk zijn hete douche nemen. We pakken onze boel voor de laatste keer bij elkaar en gaan op een privé toer met Edgar Adventures naar de graftorens van Sillustani. Zeer speciale plek wederom, bij een mooi meer, op een berg op een schiereiland gelegen (dus weer de berg op en af…): 4 verschillende pre Inca en Inca bouwstijlen bij elkaar. We genieten voor het laatst van de overblijfselen van deze beschavingen in Peru onder een stralend blauwe hemel met heerlijke zon. Dan worden we naar de luchthaven van Juliaca gebracht voor onze binnenlandse vlucht naar Lima (via Arequipa). Op de luchthaven bestellen we een cheeseburger die ons n.b. voor ¾ rauw wordt geserveerd! We sturen hem terug en krijgen hem warm (maar nog steeds ¼ rauw…)terug. Het is niet te vreten en we zien steeds meer mensen om ons heen het eten terugsturen. Het was dan ook wel zeer goedkoop…. De vlucht verliep prima en na een heerlijke sushi maaltijd en wat taxfree shoppen op Lima Aeropuerto aanvaarden we het laatste deel van onze terugreis: de 14 uur durende vlucht van Lima naar  Amsterdam (met 1 uur stop in Bonaire).

 

We zuchten beiden: dit was een volmaakt perfecte droomreis!!!