Ik ben net terug van een weekje Marokko. Specifieker nog: ik ben in Agadir geweest. Laat ik gelijk duidelijk zijn, aan Agadir is helemaal niets Marokkaans behalve de naam van het plaatsje en de mensen die er wonen en werken. Agadir is een dertien kilometer lange boulevard met werkelijk niets eraan en als je me zou vertellen dat ik in een Spaanse badplaats zou zijn, had ik het ook geloofd. Voor de rest is het een bouwput. Maar goed, ik was er voor het mooie weer, lekker eten, uitrusten etc. Kortom het was een weekje bakken en braden.

 

Gezien de ontstane situatie rondom Fem en mijzelf was het voor mijn gevoel een “vreemde” week. We hebben ons eigen ding gedaan. Eigenlijk is er weinig gesproken over de problematiek. Dat hadden we vooraf al gedaan. We zijn het eens geworden dat we tijd nodig hebben, wellicht zelf professionele hulp moeten zoeken. Het zijn pittige gesprekken geweest…overigens bedankt voor alle lieve, hartelijke en begripvolle reacties.

 

Natuurlijk ging er weer van alles mis tijdens deze reis: één dag vooraf aan de reis geen tickets, vertraging bij de tussenlanding vanwege twee “vermiste” passagiers (dus alle bagage het vliegtuig uit}, het rolstoelvervoer was weer eens niet geregeld en het hotel had geen boeking dus we moesten eigenlijk naar een ander hotel…ja, makker, ik dacht het dus even niet. Vanaf het moment dat de receptionist ons na een discussie blijft negeren besluiten we om niet meer te verplaatsen en wachten we net zo lang tot het geregeld is. Gelukkig had Fem het boekingsformulier ook meegenomen. Tja, we hebben na al die jaren reiservaring veel geleerd

Het hotel is overigens immens groot, heeft drie zwembaden en we verblijven op basis van all-inclusive. De kamer lijkt in orde met een hoog bed, beugels in de badkamer en de ruime opzet. Één nadeel: er is een bad aanwezig en geen douche. Een tuinstoel biedt uitkomst. Het ziet er lullig uit, zittend op een stoel in bad. Maar hé, het werkt wel!

 

Ik ben in deze week ook voor het eerst in mijn leven geconfronteerd met het balspel polo. Of liever gezegd: de yuppen die dit spel plegen te spelen. Nou had ik al niet een hoge pet op van het spel polo (je hebt nu eenmaal sporten en sporten) maar wat ik in de bewuste week heb mogen aanschouwen passeerde duidelijk de grenzen van ultieme decadentie.

 

Voor diegenen die het spel polo niet kennen: wellicht kent u het spel croquet. Bij dit spel dient men met een hamertje een balletje door een poortje te slaan. Polospelers doen dat ook, echter zittend op een paard met een wat grotere hamer. En in de pauze mogen de spelersvrouwen de losgeraakte polletjes terug leggen. Spannend! Nu hebben we in Haarlem de Polobar en we zijn dus wel wat gewend. Vooral op vrijdagmiddag zou je er niet dood gevonden willen worden tussen alle studenten, aspirant advocaten, makelaars enz.

 

Maar het kan blijkbaar toch nog erger. In het hotel in Agadir waar ik heb mogen verblijven was een compleet poloteam uit Frankrijk aanwezig, in gezelschap van echtgenotes en kinderen. En helaas, er was geen ontkomen aan. Het gezelschap moest gezien worden, was iedere ochtend, middag en avond vooral luid en aanwezig, in minder dan Dolce & Gabana vertoont men zich niet en zelfs de 3-jarige kleuters lopen met een handtas van Louis Vuitton. Ik heb nog nooit zoveel kapsones bij elkaar gezien. Nadat we de groep een aantal dagen hadden kunnen aanschouwen was mij echter wel duidelijk geworden dat je klasse niet kunt kopen. Ook niet bij Dolce & Gabana of wat voor trendy merk dan ook. De ene “dame” na de andere blèrt haar kroost bij elkaar alsof men zich op de vismarkt bevindt en de mannen, uiteraard collectief in poloshirt, zijn vooral goed in het zuipen, roken en vooral niet naar de vrouw en kinderen omkijken. Wat een blamage zeg…

Men deed mij altijd geloven dat polo een spel was voor de elite…niet dus. Waarschijnlijk hebben de paarden meer klasse. Ze maken in ieder geval minder lawaai…