Istanbul

Donderdag 9 juni 2011

 

We zijn in Istanbul! Met enige uitloop zijn we vanochtend vertrokken van Schiphol en op dit moment bevinden we ons dus aan de Bosporus. Wanneer we met assistentie door de douane zijn geloodst, treffen we beiden een ware bijenkorf aan. Het is hier echt een wirwar van taxi’s en mensen. We horen dan alleen ook maar veel geschreeuw en getoeter en we weten nu al dat men in het verkeer geen regels kent. Wanneer we uiteindelijk een ruime taxi hebben bemachtigd gaan we onderweg naar de oude stad. Bij het verlaten van het vliegveld doemen links en rechts al de oude stadsmuren op, de resten van het oude Ottomaanse rijk. We rijden langs de Zee van Marmara en het zilt dringt diep in onze neusgaten door. Aan de oever zien we talloze gezinnen aan de bbq in de beginnende avondzon, we kunnen de kebab bijna proeven. Temperatuur? Momenteel 34 graden C.  Welkom in Istanbul!

 

Wanneer we het oude centrum naderen blijkt dat we een goede locatie hebben uitgezocht: het is hier een doolhof van kleine straatjes, plenty restaurantjes en met op de achtergrond o.a. de Blauwe Moskee hebben we de sfeer dan al ook goed te pakken. Een bijkomend nadeel is echter dat er tussen de straten nogal veel niveauverschil zit. Het wordt de komende dagen dus aanpoten. De ligging van ons hotel is ideaal, het ligt midden in de oude stad t.w. Sultanamhet en in feite kunnen we alles lopend afdoen. Er wacht ons echter een heel onaangename verassing.

 

Het hotel heeft geen invalidenkamer en zelfs helemaal geen gehandicaptenfaciliteiten. We kunnen hier dan ook totaal niet uit de voeten. De badkamer heeft een opstap en de deur is te smal om met  mijn rolstoel naar binnen te komen. Bovendien ligt b.v. het restaurant op de vierde verdieping terwijl er geen lift is. En zelfs de entree naar de receptie bestaat uit 3 grote treden. Nu hebben we al vaker een tegenslag gehad, maar dit slaat werkelijk alles. We zijn op onze reizen wel wat gewend en creatief genoeg maar hier kunnen we helemaal niks mee. Het verbaast ons dan ook dat het hotel een essentie voor de rolstoelkamer heeft afgegeven. Gelukkig kunnen we nog net even tegen zessen met Nederland bellen. En bij ons reisbureau gaan dan ook alle bellen rinkelen. Helaas zitten we twee uur later nog steeds in de receptie van het hotel. Men heeft vanuit Nederland de vrijheid gegeven (ook financieel) om naar een ander hotel uit te kijken maar alle hotels blijken bomvol te zitten. We kunnen niet anders dan het hotel voor deze nacht maar te accepteren en het personeel heeft toegezegd dat zij mij morgenochtend gaan assisteren bij de gang naar het toilet. Nou, ik ben heel benieuwd.

 

Maar we laten ons natuurlijk niet uit het veld slaan. We hebben onderweg een heel knus straatje gezien met talloze restaurants en barretjes waarvan het merendeel heel sfeervol is ingericht als bedoeïenentent en wanneer we aan een wijntje en een biertje zitten, daarbij smullend van Turkse lekkernijen vergeten we de ellende al snel. Morgen is er weer een dag. We zullen wel zien.

 

Vrijdag 10 juni 2011

 

Ooit gezien hoe een ALS-patiënt door vreemde mannen op een toilet wordt geholpen?  Nou, ik wel, en van heel dichtbij. Ik word door twee man sterk uit mijn rolstoel getild en vervolgens vanaf de gang op het toilet gezet. Weliswaar nog met mijn broek aan en men biedt terstond hoffelijk aan om mij nog even uit mijn kleding te helpen ook.  Ik pas daar even voor. Ik vind dat n.l. meer een zaak voor Fem en mij. Na de behoefte treedt men ook weer aan om mij weer te verplaatsen naar de rolstoel en al met al is het heel goed gelukt. Persoonlijk vind ik het echter geen optie voor de komende dagen. We besluiten om tijdens onze uitgestippelde route door de oude stad maar even uit te kijken naar een alternatief voor de komende nachten.

 

Hoe dan ook we zijn in Istanbul en het is hier helemaal te gek. Istanbul kan je m.i. het beste omschrijven als “oud ontmoet nieuw”. Veel overblijfselen uit vroegere dynastieën en toch modern. Over de gehele stad toornen de minaretten en moskeeën boven alle andere gebouwen uit. Alleen moet die man die twee keer per dag ervan af staat te gillen af en toe zijn mond houden. Een grapje natuurlijk , het ochtend- en middaggebed blijven schitterend om te zien.

We zijn vandaag bij de blauwe moskee geweest en dit gebouw mag je gerust een wonder op zich noemen. Het is de grootste moskee die we ooit gezien hebben en het geheel heeft daadwerkelijk een blauwe gloed. Vanwege mijn rolstoel kan ik niet overal komen maar met behulp van een aantal be hulpzame locals kom ik toch bijna tot in het centrale gedeelte. Voor mij stopt het hier maar Fem mag wel even op haar blote voeten een kijkje nemen. Ze hoeft ook niet door de toeristeningang maar ze mag gewoon met de Turkse bevolking mee naar binnen. Uiterst vriendelijke mensen allemaal! Na ons bezoek aan de Blauwe Moskee begeven we ons naar het Hippodrome. Het Hippodrome bestaat uit een groot plein met twee enorme obelisken waarvan er één onlangs helemaal is gerestaureerd. De ander staat nog in de steigers. Ze hebben hier een knap staaltje werk verricht. Langzaam bewegen we ons richting de Aya Sofia. Dit is een christelijke kerk maar wel met een typische uitstraling van een moskee. Net als overigens in de Blauwe Moskee zijn de beschilderde plafonds, het vele glas in lood en mozaïeken werkelijk schitterend te noemen. En wanneer je b.v. één van de vele zuilen bekijkt, zie je duidelijk dat alles met de hand tot in detail is bewerkt. De dag is nu al lang in de middag overgegaan en aangezien de temperatuur 25 graden C bedraagt is en Fem aardig heeft lopen zwoegen besluiten we de schaduw even op te zoeken voor een hapje en een drankje. Heel typerend is overigens de lucht van versgebrande kastanjes die op bakplaten op een soort bakfiets vers worden geroosterd. Het is een heerlijke geur. Naast de kastanjes grillt men ook veel maiskolven en waar je ook kijkt zie je verse lekkernijen zoals broodjes, chocola en Turks fruit.

Na de lunch wijzigen we even ons plan. Het was eigenlijk de bedoeling  nog vandaag het Topkapi Paleis te bezoeken maar in plaats daarvan flaneren we door de drukke winkelstraten. Als bij toeval echter, komen we in de Grand Bazaar terecht. Deze bazaar bestaat uit een overdekt en een onoverdekt gedeelte en het overdekte gedeelte is met meer dan 52.000 vierkante meter de grootste in de wereld. Beverwijk? Laat me niet lachen! Je kunt hier echt van alles kopen. Er is een overdaad aan nagemaakte merkkleding en lederwaren maar je kunt hier ook terecht voor schitterend zilver, goud, met de hand beschilderd aardewerk, waterpijpen, kruiden enzovoort. Wanneer we in het buitengedeelte komen worden we wederom geconfronteerd met kinderhoofdjes en één en ander loopt nogal steil bergafwaarts. Het is een hevige inspanning voor ons beiden en wanneer we op het laagste punt arriveren blijken we ook nog eens verdwaald. Met veel gebaren vragen we de weg en via een omweg komen we weer bij de Aya Sofia terecht. Enkele minuten later bereiken we ons hotel.

 

Althans, dat dachten we…want ons hotel is blijkbaar ons hotel niet meer. De manager heeft zonder overleg onze spullen w. o. mijn laptop en paspoorten van de kamer gehaald en onbewaakt op de gang gezet waarna hij ons toevoegt dat het reisbureau in Nederland de reservering heeft gecancelled. Omdat we op dit moment nog geen alternatief hebben verhuizen we het hele spul maar weer naar binnen en telefoneren we vervolgens wederom met Nederland. In Nederland benadrukt men dat zij het gaan uitzoeken en derhalve kunnen wij gewoon in het hotel blijven. Tenminste, dat denken we. Want nadat de hotelmanager ons met een brede glimlach heeft uitgewuifd omdat wij uit eten gaan krijgen wij uit Nederland een telefoontje met de mededeling dat diezelfde manager ons pertinent niet meer in het hotel wil hebben. We voelen ons op dat moment aardig inde rug geschoten en we vinden de maat nu wel vol.  Fem besluit linea recta terug te keren naar het hotel om alle eigendommen op te halen want we zijn er nu wel klaar mee.  Fem gunt de manager dan ook geen blik waardig, trekt een gezicht van “je bekijkt het maar” en voegt zich weer bij mij op het terras met alle spullen. We hebben vanuit Nederland inmiddels een ander hotel geboekt gekregen en na onze mixed grill en een raki stappen we in een taxi. Even later checken we in het wat verderop gelegen Oran Hotel. Wat de oorzaak is van onze uiteindelijke exit uit het Megara Hotel weten we nu nog steeds niet. Aan ons gedrag kan het niet liggen, wij hebben namelijk die eerste dag, nacht en ochtend heel veel water bij de wijn gedaan. Wij hebben zelf het vermoeden dat ze onze kamer duurder konden verkopen als wat wij ervoor hadden betaald. Het leuke is echter dat internet een heel machtig medium is dus wanneer de kans krijg zal ik hen vanuit huis tot op de bodem afbranden.

 

Het Oran hotel voldoet aan alle eisen. Het is weliswaar klein en het blijft behelpen, het is in ieder geval 200% beter. Klein nadeel is dat we iets meer met een taxi zullen gaan moeten doen. Maar ja, van deze problemen kan je maar beter af zijn. 

Zaterdag 11 juni 2011

 

Nadat wij uitgebreid hebben ontbeten in het op de achtste verdieping gesitueerde restaurant van het Oran Hotel, nemen we een taxi naar het Topkapi Paleis. We zijn beiden in ons nopjes met ons besluit om het paleis vandaag te bezoeken i.p.v. gisteren. Het is vandaag weliswaar drukker dan op een doordeweekse dag, maar in een tijdsbestek van een paar uurtjes is een bezoek brengen aan dit schitterende paleis niet te doen. Je hebt hier minimaal een hele ochtend of middag voor nodig om een goede indruk te krijgen van al het moois dat het paleis te bieden heeft. Het complex is gelegen in een park en wanneer je het paleis door de indrukwekkende poort betreedt, valt al snel op dat het paleis bestaat uit 4 grote binnenplaatsen omringd door galerijen. Wat hier direct weer opvalt zijn de vele mozaïeken, het schitterende bladgoud, glas in lood creaties en met name het oog voor detail. Deuren, ramen en muren zijn ook hier schitterend bewerkt. In één van de galerijen is een expositie ingericht met attributen uit de zevende eeuw na Christus. Het is hier ten strengste verboden om te fotograferen. We begrijpen het wel. We lopen namelijk langs vitrines met schitterende rijkdommen zoals kleding, gebruiksvoorwerpen, sierraden en wapens en de meeste voorwerpen zijn van edelmetaal en ingelegd met onwaarschijnlijk mooie edelstenen. Een aantal open balkons gunt ons een schitterend uitzicht over de oude vestingmuren en de Bosporus. Wanneer we het paleis willen verlaten, begint het zachtjes te regenen en we besluiten daarom maar even koffie te gaan drinken op een overdekt terrasje. Na de koffie miezert het nog wat maar het mag geen naam hebben.

Na een stevige wandeling besluiten we een taxi te nemen naar de wijk Beyoglu in het Europese gedeelte van Istanbul. Voor de goede orde: Istanbul wordt doorkruist door de rivier de Bosporus en deze rivier is feitelijk de grens tussen Europa en Azië. Wanneer we de brug oversteken naar het Europese gedeelte en arriveren op het Taksimplein, kunnen we dan ook direct een aantal verschillen waarnemen. Zo zien we hier vooral in en om de drukke winkelstraat Istiklil Caddesi een geheel andere architectuur, dure winkels van A tot Z, een handvol ambassades en moderne shoppingmalls. Wat eveneens opvalt is dat homoseksuelen zich hier duidelijk vrijer voelen om hun geaardheid te laten zien. En ook wandelen over de relatief goede bestrating is een verademing na alle kinderhoofdjes en andere obstakels in het Aziatische deel van Istanbul. Vanwege het feit dat het zaterdag is, is het een ware mierenhoop van mensen. Aangezien er door deze straat ook nog een trammetje rijdt en er alom gedemonstreerd wordt i.v.m. de verkiezingen, is het overal bere-druk. Maar bere-druk maakt het ook bere-gezellig. Tegen de avond laten we ons in één van de vele zijstraatjes een drankje en een hapje wel smaken.  We zijn blij dat we ook deze kant van Istanbul hebben kunnen zien.

 

Wanneer we in de loop van de avond terugkeren naar ons hotel wacht ons nog één hele grote verrassing. Alle moskeeën, minaretten, bruggen en kerken zijn verlicht en we zijn sprakeloos door de schoonheid. Het lijkt werkelijk een sprookje uit 1001 nachten, wonderschoon…

Zondag 12 juni 2011

 

We zijn vandaag in de buurt van ons hotel gebleven. We hebben weliswaar een aardig stuk gelopen, maar de hoogtepunten hebben we in de afgelopen dagen wel gezien. Het is zondag en dat is duidelijk te merken.  Er zijn veel minder mensen op straat dan gisteren, veel winkels zijn gesloten en de Grand Bazaar is vandaag ook dicht. Het is een dagje om even koffie en thee te leuten, een aantal nieuwe dingetjes te kopen en in het zonnetje te rusten. Om  drie uur vanmiddag  nemen we een taxi naar de luchthaven.

 

We zijn een ervaring rijker. Istanbul heeft voor elk wat wils. Je kunt hier dagenlang cultuur opsnuiven, of net zolang winkelen tot je creditcard het begeeft. De mensen zijn hier heel erg vriendelijk en behulpzaam. We hebben met de rolstoel nogal wat bekijks gehad. En eveneens respect afgedwongen. Een Turkse mijnheer zei bijvoorbeeld dat Turkse mensen met een handicap nauwelijks of niet buiten komen. Ik moet er echter wel bij vermelden dat deze stad eigenlijk niet te doen is wanneer je in een rolstoel zit. Istanbul is nu eenmaal op 7 heuvelen gebouwd, het wegdek laat te wensen over en dat is duidelijk te merken, hotels zijn nagenoeg niet uitgerust om mindervaliden te ontvangen en geen enkel restaurant houdt er rekening mee. Ik overdrijf dan ook niet, wanneer ik zeg dat dit tot nu toe de zwaarste stedentrip is geweest die we hebben gemaakt. Maar voor mijn gezonde medemens is Istanbul een must-see!