25 november 2010

 

We zijn in het holst van de nacht gearriveerd in Monterrey. Al met al zijn we bij elkaar toch bijna 24 uur in touw geweest. De KLM heeft ons op de vlucht naar Mexico Stad aardig in de watten gelegd. We hebben stoelen in de Comfort Class gekregen, t.w. 11 D en 11 E en dit zijn zonder meer de beste plaatsen. Niemand voor je en werkelijk meters beenruimte. Bovendien zijn we getrakteerd op champagne. Tja, als zo´n vlucht dan toch dik 10 uur moet duren, kan je het maar beter aangenaam hebben.

 

Bij aankomst op de luchthaven van Mexico Stad is het weer een herkenbare chaos. De liften werken niet en voor het eerst ben ik in mijn rolstoel de roltrap omhoog en omlaag gegaan. Een ervaring op zich. Bovendien is het vliegtuig dat ons naar Monterrey brengt, zo klein dat men niet anders kan doen dan mij met een vliegtuigrolstoel de trap op te tillen. Het zijn de gebruikelijke taferelen en je kunt het maar beter gewoon ondergaan. We hebben trouwens nog een moment van verassing gekend: bij het uitstappen van de terminaltrein op de luchthaven  van Mexico Stad ontmoeten we Hans Koch. Hij heeft mij destijds geholpen om naar Monterrey te komen en de stamcelbehandeling te ondergaan. Iedere keer was hij een aantal dagen voor mij ter behandeling in Mexico maar telkens liepen we elkaar mis. Het is leuk om elkaar nu eens in het echt gezien te hebben.

 

Het is inmiddels tegen twaalven (middag) en ik moet eerlijk bekennen dat we allebei wel redelijk hebben geslapen. Na een heerlijk uitgebreid ontbijt zitten we in de tuin en na zes maanden is het best een beetje vreemd om hier terug te zijn. Vanmiddag om 15.00 uur worden we opgehaald en zal ik een MRI-scan ondergaan. Ik zal blij zijn wanneer dat er in ieder geval op zit. Overigens maakt men hier gebruik van andere taxi’s dan 6 maanden geleden. Toen moesten we het doen met een oud busje, tegenwoordig maakt men gebruik van 2 Renault Kangoos. Een grappig detail is wellicht dat we overal worden herkend. Dat begon eigenlijk al tijdens het ontbijt op Schiphol en nu we in het hotel zijn is het niet anders. Later meer…

 

Het is inmiddels avond geworden en ik dank god op mijn blote knieën dat ik de MRI scan achter de rug heb. Toen ik die torpedobuis voor me zag was het weer even flink peentjes zweten. Veertig minuten op je rug liggen zonder optimaal te kunnen slikken is echt geen pretje. We hebben het samen dan ook gevierd onder het genot van een Mexicaanse maaltijd in de foodcourt met een flinke borrel als toetje. Zoals beloofd heb ik even aan jullie allemaal gedacht. Hoewel we vandaag verder weinig hebben uitgericht slaat de vermoeidheid vroeg toe. Het is half negen, ik ga naar bed.

 

26 november 2010

 

De afgelopen nacht hebben we een stuk minder geslapen. Eenmaal wakker doezel ik af en toe nog wel even weg, maar echt de slaap vatten, ho maar. Om 8 uur staan we naast ons bedje met in ons achterhoofd het feit dat we om 10.30 worden opgehaald, We melden ons dan ook om een uur of 9 bij de plaatselijke Starbucks. Vooraf zag het programma er vrij rustig uit. Ik had begrepen dat we om 11 uur een gesprek zouden hebben met de artsen waarna er nog een longtest plaats zou vinden. Ik was echter eigenlijk een beetje vergeten dat er nog uitgebreid lichamelijk onderzoek zou plaats vinden alsmede video-opnamen, bloedafname, longonderzoek en een ECG. Vooral het ECG was weer lachen gieren en brullen. Wanneer je namelijk zoals ik nogal wat borsthaar hebt blijven de plakkers niet op hun plaats plakken. Dus worden er weer uit allerlei hoeken stukken plakband getoverd met als eindresultaat dat het toch nog een keer opnieuw moet worden gedaan. Er was teveel storing. Mijn antenne is zeker niet goed aangesloten…

 

Hoe dan ook, ik heb het hele onderzoek er op zitten. Vanavond hebben we een tequilaatje gedaan, geshopt en heerlijk Chinees gegeten en momenteel zijn we allebei weer behoorlijk moe. Het zijn gewoon 2 hectische dagen geweest ondanks dat we voor ons gevoel weinig hebben gedaan. Morgen vroeg checken we uit. Om half twaalf vliegen we naar Miami, Florida.

27 november Monterrey - Miami

…een niet geheel vlekkeloze dag

 

We zijn uiteindelijk in Miami aangekomen maar ik

had me het verloop van deze dag toch anders

voorgesteld. Laat ik beginnen met te zeggen dat ik

een waardeloze nacht achter de rug heb. Eigen

schuld, dikke bult…ik ben vergeten mijn medicatie

in te nemen. Heel lang wakker liggen was het gevolg.

Vervolgens treedt er bij het uitchecken lichte

paniek op: Fem is haar pinpas kwijt en

dientengevolge moeten we halsoverkop naar

Nederland bellen om het zaakje te blokkeren.

Gelukkig weet de Postbank te melden dat er geen

verdachte transacties zijn uitgevoerd na ons laatste

pinnen.

 

Nadat we keurig op tijd op het vliegveld zijn

gearriveerd, blijken we een uur vertraging te hebben. Maar helaas wordt dat ene uur er twee…en dan drie. Het is bijna niet te geloven, 3 uur vertraging op een vlucht van 2,5 uur. Dat schiet lekker op. Maar het kan helaas nog erger. Tijdens het passeren van de douane kan ik vanwege mijn aandoening niet goed mijn  vingerafdrukken laten nemen hetgeen betekent dat ik apart wordt genomen. En vanaf dat moment denk ik echt dat ik in een slechte B-film terecht ben gekomen. Fem en ik worden namelijk afgevoerd naar een ruimte waar ca. 97 Mexicanen zitten, 2 Amerikanen en nu dus 2 Nederlanders. Ik zie het scenario al voor me: achter aan aansluiten en dan maar afwachten wanneer je aan de beurt bent. Dat kan dus echt wel een aantal uren gaan duren. Ik vind het overigens een beestachtige situatie. We zitten er echt bij als criminelen. Tenminste, zo voelt het. Het enige wat er nog aan ontbreekt is dat er een mannetje op me afkomt met een latex handschoen om mij even te visiteren. Achteraf valt het gelukkig mee. De luchthavenassistent die ons al die tijd geholpen heeft is gelukkig trouw bij ons gebleven, haalt de koffers op en regelt dat er een auto komt met lift om ons naar de autoverhuurder te brengen. Hij gaat zelfs nog even door de knieën om voor me te bidden. Nou geloof ik niet maar beter mee verlegen dan om verlegen. Het is in ieder geval heel lief bedoeld. De afwikkeling van de autohuur gaat razendsnel. We nemen een upgrade van economy naar comfort maar we vallen met onze neus in de boter. Er zijn namelijk geen comfort auto’s meer over en we kunnen derhalve een keuze maken uit 5 verschillende luxe uitvoeringen. Bij Fem zie ik de eerste zweetdruppels al verschijnen. Ze heeft nog nooit in een automaat gereden en nu krijgt ze ook nog eens een grote pooierbak voor haar kiezen. Het is even wennen maar ze rijdt als een routinier. Uiteindelijk checken we om 22.00 uur in bij het Hilton. Het is allemaal toch weer goed gekomen.

 

28 November 2010...Miami Beach and Ocean Drive

 

Na het uitchecken zijn we binnen 10 minuten bij onze bestemming van vandaag: Ocean Drive in het Art Deco district. Terwijl we vanuit het Zuiden Ocean Drive opdraaien komt de tropische sfeer ons als het ware tegemoet. Parkeren is een peulenschil. Om de 50 meter is er een invalidenparkeerplaats en het parkeren zelf kost $ 4,50 voor 3 uur. Daar kan men in Nederland nog een puntje aan zuigen. Voor de brunch hebben we uitstekend plekje opgezocht aan de boulevard. Het is werkelijk een genot om hier alle zomerse taferelen te aanschouwen. Langzaam trekt er een colonne van luxe auto’s voorbij, uiteraard cabriolets. Tussendoor schaatsen schaars geklede dames op inline-skates en aan de horizon hangen de para-sailers achter de palmbomen in de lucht. En dat alles in een kerstdecor. Het is even wennen. Zevenentwintig graden en je kunt hier in je zwembroek een kerstboom kopen. Natuurlijk kan je dat in Nederland ook, maar daar worden sommige za(a)kjes heel klein van…

 

Na de verrukkelijke brunch met keihard Usher op de achtergrond, kuieren we langzaam van Zuid naar Noord, van Noord weer naar Zuid en van Zuid weer naar Noord. Er zijn hier gewoon teveel leuke dingen om te zien. En ook deze vakantie beleven we weer iets speciaals: bij 1 van de vele hotels is een travestietenshow aan de gang en we krijgen een tafeltje op het terras midden in het feestgedruis. Het is een komen en gaan van schaars geklede diva’s en 1 van de “dames” heeft het uiteraard weer op ondergetekende voorzien. Een dragqueen om mijn nek dus. Een cameradame heeft er foto’s van genomen en hopelijk kan ik ze terug vinden op het internet. Ik zal ze dan zeer zeker plaatsen. Overigens hebben we zelf ook de nodige foto’s. Er wordt ons zelfs een polsbandje aangeboden om in de loop van de dag verder te feesten. Maar we hebben besloten om richting het Zuiden te gaan rijden. We winkelen wat bij Coral Gables en belanden uiteindelijk in Coconut Grove. We checken hier in bij een Mariott Courtyard Hotel.

 

Wanneer we op pad zijn voor het avondeten krijgen we weer een uitstekend voorbeeld van hoe sommige medemensen denken over mindervaliden. Wanneer we een BBQ-restaurant willen betreden wordt mij even fijntjes medegedeeld dat ik met mijn rolstoel alleen maar andere mensen in de weg ga zitten. Het eerste wat in mij opkomt is “dat moet jij nodig zeggen, bitch, met je dikke reet neem je meer plaats in beslag dan mijn hele rolstoel”. Helaas krijg ik dat door mijn ziekte mijn mond niet meer uit. Maar ieder nadeel heeft z’n voordeel: we komen uiteindelijk in een “Cantina de Cuba” terecht en we weten zeker dat het BBQ-buffet niet heeft kunnen tippen aan wat wij gegeten hebben.

 

29 november … Key West dag 1

 

We zijn inmiddels in het meest Zuidelijke gedeelte van de Verenigde Staten gearriveerd. Key West: 14 jaar geleden was ik hier voor het eerst en voor mijn gevoel is er sindsdien niets veranderd. Het was en is nog steeds een heel knus eiland. De talloze kleine straatjes in vooral het historische gedeelte ademen gewoonweg geschiedenis uit. Overigens was de route via de eilandengroep eveneens zeer de moeite waard. Een strakblauwe hemel, een tweebaansweg met aan beide zijden de ene keer een azuurblauwe zee gevolgd door eindeloze mangrovemoerassen. Vanochtend heb ik met mijn laptop reeds een kamer geboekt omdat het zoeken naar een hotel in verband met een rolstoelkamer toch wat kleine probleempjes kent. En deze manier van boeken blijkt dus heel goed te kunnen. Voordat we inchecken, parkeren we de auto in het centrum en genieten van de vele winkeltjes die Duval Street te bieden heeft. Aan het einde van de middag vinden we een heerlijke plaats aan de jachthaven en na het nuttigen van een aantal heerlijke drankjes doen we ons tegoed aan kreeft, garnalen en St. Jakobsschelpen. Het klinkt, weet ik, decadent, maar alles is hier heel betaalbaar. Voor minder dan 20 euro kan je je hier tegoed doen aan de meest luxe vissoorten. Overigens wil ik nog eens benadrukken dat werkelijk alles hier rolstoeltoegankelijk is. Of het nu gaat om een toilet, parkeerplaats of een winkel, het wordt je hier overal gemakkelijk gemaakt. Dit was alvast een heerlijke dag en we hebben besloten om morgen nog een dag en een nacht te blijven op dit heerlijke eiland.

 

30 november … Key West dag 2

 

We hebben in hetzelfde hotel eenvoudig een nacht bij kunnen boeken. Vandaag hebben we de auto even lekker laten staan omdat we de hele dag gaan doorbrengen in het historische centrum en de chauffeuse van dienst kan dan ook een wijntje nuttigen. We zijn lekker na het ontbijt gaan winkelen en Fem heeft een leuk jurkje gekocht. Verder is het gewoon geweldig om de vele winkeltjes af te struinen en verder alleen maar in de hitte lekker te eten en te drinken. We zoeken daarvoor wederom ons favoriete plekje aan de jachthaven op. Vlak voor het diner begeven we ons nog even naar de pier om van de schitterende zonsondergang te genieten. Morgen  nemen we afscheid van de Florida Keys en zullen dan langzaam terugkeren naar Miami.

 

1 december 2010

 

 We zijn weer terug in Miami. Goodbye Hemingway, pier en karakteristieke houten huisjes. Goodbey Key West. Vanochtend hebben we na het uitchecken een riant ontbijt genuttigd bij de IHOP. Het was weer eens teveel van het goede. Gebakken eieren, worstjes, bacon, hash browns en op de koop toe 2 pannekoeken. Het maakt eigenlijk niet uit wat je bestelt, er komt bijna altijd een bord op tafel waar minimaal 6 mensen van kunnen eten. Deze ochtend lijkt het weer om te slaan. Donkere wolken pakken zich samen en er waait een harde wind. Naarmate we Miami naderen draait het weer wat bij maar het blijft fris. Onderweg stoppen we op één van de eilanden, Islamorada, bij het “Theatre of the Sea”. Dit is een soort van kleine lagune waar men gezonde dieren houdt maar het dient ook als opvang van gehandicapte dieren. Zo zien we bijvoorbeeld een zeeschildpad met nog maar 1 voorpoot en 1 achterpoot en er zwemt er zelfs een rond met een zwemvest om hem drijvende te houden. We zien diverse kleuren papagaaien, ibissen, zeeleeuwen en dolfijnen. Vooral de laatste voeren met een aantal instructrices een schitterende show op. Fem heeft mij zelfs kort verlaten om met een dolfijn te zoenen. Wat heeft hij wat ik niet heb? Tenslotte hebben we tijdens een papagaaienshow heel veel over deze diersoort kunnen leren en dan bedoel ik echt leren. Ik hou normaliter namelijk helemaal niet van shows met dieren.

 

Aan het einde van de middag rijden we verder richting Miami. Eigenlijk heb ik dit moment verkeerd gekozen want vanaf Key Largo begint het verkeer al vast te lopen. We zijn dan ook veel later in het hotel dan gepland. Ik heb dit overigens vanochtend online weer geboekt en het Holiday Inn bevindt zich in het midden van Downtown Miami tegenover de Bayside Area. Bijna 7 jaar geleden waren wij hier ook al en ook hier lijkt er helemaal niets veranderd. Bij toeval lopen we tegen een grill-restaurant aan en aangezien we allebei wel zin hebben in een lekker stuk vlees, duiken we naar binnen. Het bleek een uitstekende keus. Morgenochtend ga ik even het internet op om te zien of een eventuele uitstap naar Orlando en met name Seaworld nog de moeite is.

 

2 december 2010 … Downtown Miami

We hebben het plan laten varen om naar Orlando door te reizen. We hebben nog maar 2 dagen in Florida en Orlando is 4 uur rijden en we moeten dan weer later ook weer 4 uur terug. Acht uur rijden in 2 dagen om louter en alleen Seaworld te kunnen bewonderen is een beetje teveel van het goede. Als alternatief blijven we de komende dagen gewoon lekker in Miami en aangezien Downtown Miami wemelt van de winkels zullen we ons wel uitstekend vermaken. Ik heb vanochtend echter wel een iets goedkoper hotel uitgezocht op een steenworp afstand van waar we nu verblijven. We hebben inmiddels een aantal kleine zaken gekocht. Zo hebben we een nieuw reiskoffertje aangeschaft want de mijne is inmiddels aan het overlijden. En Fem is op het briljante idee gekomen om een bepaald merk zonnebrand te kopen welke in Nederland niet of lastig te krijgen is. Een grappig idee eigenlijk: In Nederland is het zo ongeveer 4 graden onder 0 en Fem koopt zonnebrand en een reiskoffer. En dan wil ik het nog eens niet hebben over het feit dat wij ons wijntje en ons biertje drinken bij 27 graden terwijl Frank Sinatra op de achtergrond “Let it snow” zingt. We moeten maar niet teveel wennen aan dit klimaat. Zondag zijn we weer thuis en misschien kunnen we dan sneeuwballen gooien. We hebben ons zojuist ingecheckt in het River Park Hotel and Suites. Op de kaart van Miami leek het allemaal zo eenvoudig. Maar je moet echt hogere wiskunde hebben gestudeerd om er in 1 zucht naar toe te rijden. Na 3 rondjes Downtown Miami is het uiteindelijk toch gelukt. Voor morgen hebben we nog geen plannen. We zijn beiden nu wel toe aan een fikse borrel. Oh ja, voordat ik het vergeet: we hebben zojuist overheerlijke fajitas en nacho’s gegeten.