CRUISE DOOR HET PANAMAKANAAL 2009

29 september …een vervelend begin

Ik verzin het niet: vandaag is de dag van vertrek en ik heb een dramatische nacht achter de rug. Op de koop toe voel ik een verkoudheid opkomen terwijl ik de afgelopen weken voortdurend heb lopen roepen dat ik nooit iets heb, op mijn ALS na dan. Ik heb ook echt nooit wat. Met in het vooruitzicht de diverse vluchten naar en door Amerika, onder begeleiding van hoogstwaarschijnlijk knallende airconditioning voel ik de bui al een beetje hangen. Op dit moment loopt het water reeds uit mijn neus en hoogstwaarschijnlijk zal het niet beter worden.

Zowel de rit naar Schiphol, het inchecken en de 8,5 uur durende vlucht naar Detroit verlopen voorspoedig. Zelf kan ik mijn lol op met de nieuwste films en Fem probeert wat te slapen wat niet echt lukt. Toch zijn we voor mijn gevoel al snel in Detroit. Hier dienen wij een aantal uren te wachten op een aansluitende vlucht naar San Diego en ook deze periode gaat gelukkig snel voorbij. De laatste 4,5 uur naar San Diego zijn echter een ware hel. Het duurt enorm lang, voor ons gevoel dan, en de service aan boord is m.i. ver beneden peil. Gelukkig hangt er niet zo’n klein schermpje met zo’n lullig vliegtuigje waarop je kunt kijken hoe lang er nog te gaan is. Het moet gezegd: na de landing verloopt alles weer uitermate gladjes en we zijn binnen no time met de rolstoeltaxi bij het Sheraton Hotel aangekomen. Ook het hotel voldoet aan alle eisen. De aangepaste kamer voldoet uitstekend en na een laatste borrel gaan we snel naar bed. Het was een lange dag. Hier is het half elf in de avond, in Nederland echter al dik na vier uur ‘s ochtends. Een lange ruk, zeker wanneer je nagaat dat we om 9 uur gisterochtend al zijn opgehaald.

30 september …Het boarden van de Westerdam

We hoeven alleen maar om 9 uur onze koffers buiten te zetten, voor de rest hebben we hier geen omkijken meer naar. Uitermate goed geregeld. Na een riant Amerikaans ontbijt gaan we na het uitchecken van de kamer even lekker buiten zitten in het zonnetje. Het is hier 21 graden en vrijwel onbewolkt. Logistiek gezien zijn we ingeroosterd voor bus 2, deze bus heeft een speciale invalidenlift. De rit naar de haven duurt nog geen tien minuten en vanaf een afstand zien we het schip al liggen. Wat een apparaat! Het boarden gaat op een vrijwel zelfde manier als bij een vliegtuig. Ook nu zijn we binnen een tiental minuten in onze hut voor de komende drie weken. De hut is aan de kleine kant maar zeker ruim genoeg voor de rolstoel en is voorzien van diverse aanpassingen. We gaan maar even uitgebreid aan de wandel. Zo langzamerhand krijgen we een indruk van het schip en het lijkt nu al Las Vegas op zee. Er is zoveel te doen, dat wordt de komende weken nog keuzes maken. Even na vijf uur worden de trossen losgegooid en nu begint onze reis pas echt. In het avondzonnetje genieten we van een glaasje wijn. Morgen zullen we de gehele dag op zee doorbrengen waarna we overmorgen de eerste halte zullen aandoen, t.w. Cabo San Lucas, Mexico. Vooralsnog gaan we maar eens lekker het schip verkennen en uiteraard bepalen we waar we gaan eten, hoe kan het ook anders.

1 oktober …een dag vol ontdekkingen

Vandaag hebben we het merendeel van de dag doorgebracht op het achterdek van de Westerdam . Onze eerste volledige cruisedag brengen we in zijn geheel door op zee. Met 21 graden en een zuidwesten wind is het in de zon uitstekend vertoeven. In de loop van de dag hebben we voor het eerst min of meer een idee gekregen van alle luxe van op schip. Er is voor ieder wat wils. Zo kun je ervoor kiezen om in je korte broek en je sandalen te dineren aan de hand van het buffet op het Lido-dek. Mocht je het wat chiquer willen, dan kan je gekleed terecht in de Vista-lounge of de Pinnacle Grill. En mocht je het nog niet genoeg vinden: er is de mogelijkheid om in smoking en galajurk het captains diner bij te wonen. Eten kan je sowieso de gehele dag van half zeven ’s ochtends tot 2 uur in de ochtend  de volgende dag . Er altijd wel ergens een buffet, snack, of restaurant voorhanden. Overigens is de service geweldig. Het personeel bestaat voornamelijk uit Filipino’s en Indonesiërs en ik schaam mij een beetje om dit te zeggen, maar ze dweilen nog net niet het dek waar je op loopt. Er wordt twee keer per dag schoongemaakt, we ontvangen iedere dag nieuwe informatie op papier, er wordt gebeld wanneer je eventueel assistentie nodig hebt en je drankje wordt van het ene naar het andere restaurant gebracht. Zelfs het vlees wordt voor mij gesneden. Het ontbreekt er nog maar aan dat ze me gaan voeren. Je hoeft hier werkelijk om niets te vragen.

Ik maak me momenteel toch een beetje zorgen om mijn verkoudheid. Deze is alleen maar heftiger geworden en ik heb al een aantal malen met de gedachte gespeeld om de dokter te bezoeken. Echter met in mijn achterhoofd de paranoia n.a.v. de Mexicaanse griep besluit ik het nog even aan te kijken. Ik heb weinig trek in een quarantaineperiode. Op de koop toe is Fem ook begonnen met snotteren.

Gezien onze snotneuzen hebben we het ons vanavond gemakkelijk gemaakt en maken we gebruik van het diner op het Lido-dek . We hebben geen zin in verkleedpartijen. Na een drankje in de Oceanbar gaan we toch naar bed. Vannacht hebben we ondanks de opkomende verkoudheid heerlijk geslapen en we hopen allebei dat het vannacht weer het zelfde zal zijn. Het idee om op zeven uur op te staan hebben we vooralsnog laten varen. We hadden graag het schip Cabo San Lucas in zien varen. Een goede nachtrust is momenteel echter even belangrijker.

2 oktober ... Cabo San Lucas

Noodgedwongen zijn we toch maar om zeven uur opgestaan. Na een betrekkelijk goede nacht zijn we op dit tijdstip allebei toch klaarwakker. Hoestend en proestend begeven we ons naar het Lido dek. Het is de moeite meer dan waard. We zijn Cabo San Lucas tot op enkele mijlen genaderd, de zon is net op en mijn dag is al direct goed wanneer ik een aantal  dolfijnen zie springen. Aan de horizon zien we het brede strand waarvan gebruik is gemaakt voor de film Troy. Toch leuk om even te zien zeker wanneer je filmliefhebber bent.

Cabo is een van de badplaatsen waar men gebruik maakt van de zogenaamde tendermethode: we kunnen hier alleen van boord m.b.v. kleine bootjes en we hebben er nog even aan gedacht om assistentie te vragen maar nadat we ons hebben ingelezen (we hebben van een vriendelijke Nederlandse passagier een boekje gekregen) besluiten we lekker aan boord te blijven. Het uitzicht is magnifiek. M.n. de rotspartijen springen in het oog. Omdat we in een baai liggen en het momenteel 28 graden is maken we er een schaduwdagje van, het voelt namelijk veel heter aan. We vermaken ons evengoed wel: onder het  genot van een lekker wijntje en biertje bellen we even naar huis en werken ons dagboek even bij. Overigens krijgen we heel goed nieuws uit Nederland m.b.t. een eventuele stamcelbehandeling in Mexico. Of we de 15 oktober “even” langs kunnen komen. Tja, dat zit er natuurlijk niet in, maar het geeft ons wel een verdomd goed gevoel.

Omdat we ons vanavond allebei toch een klein beetje beter voelen, besluiten we om wat op te tutten om te gaan dineren in de Vista-lounge. Het eten is werkelijk overheerlijk. Na het diner gebruiken we nog een drankje op de kamer en bekijken nog even een aflevering van de Soprano’s. Een hele aflevering redden we echter niet, de koek is op voor vandaag. Morgen hebben we weer een volledige dag op zee en varen we verder zuidwaarts langs de kust van Mexico.

3 oktober … weer op zee

We blijven beiden gelukkig goede nachten maken. Gelukkig maar, want de verkoudheid hakt er zo langzamerhand wel een beetje in. We zijn de dag wederom begonnen met een heerlijk ontbijt in buffetvorm en wanneer je niet persé wil genieten van het uitzicht over de oceaan kan je je lol op met het bekijken van de medepassagiers. Nu zijn we allebei niet perfect (nou, we benaderen het wel natuurlijk, grapje…) maar qua kleding hebben een hoop mensen er duidelijk geen kaas van gegeten. Sommige dingen doe je gewoon niet: witte hoog opgetrokken sokken in sandalen is niet van deze tijd en ook niet bevorderlijk voor de eetlust in de vroege ochtend. Een korte broek kan je gewoon op heuphoogte dragen, in plaats van tot onder je oksels. Dame Edna brillen zijn hier blijkbaar nog steeds in de mode en zo vallen er nog wel een aantal smakeloze zaken op te noemen.

Femke is inmiddels door het personeel gebombardeerd tot “Miss Femki” a.k.a. “Miss Alice White Chardonnay “. Dit n.a.v. het feit dat we in de regel ’s middags een fles van dit merk Chardonnay bestellen op het achterdek. Een nadeel is overigens dat het personeel steeds vroeger op de dag een fles wil slijten maar om nou direct na het ontbijt al aan de Chardonnay te beginnen, nou nee.

De Westerdam kan af en toe aardig schommelen, vooral op open zee. Vannacht werd ik even wakker en het schip ging op dat moment best wel tekeer. Ik vond het echter wel een aangenaam gevoel. Ik kan mij heel goed voorstellen dat een baby het plezierig vindt om heen en weer gewiegd te worden. Overigens is het af en toe ook oppassen geblazen: terwijl we in de bar zaten had ik vergeten mijn rolstoel op de rem te zetten en dan is het toch een lullig gezicht wanneer je opeens anderhalve meter van de tafeltjes zit. Bijkomend voordeel is echter dat je bij de volgende golf gewoon weer bij je glas kan. Maar even zonder dollen: vooral bij de transfers (bijvoorbeeld naar het toilet of naar bed) is het echt opletten geblazen. Samen het evenwicht bewaren is al moeilijk genoeg, laat staan dat er een onvoorspelbare oceaan meespeelt.

Vanavond gaan we weer op chique uit eten, hetzij in de Pinnacle Grill, hetzij in de Vista Lounge. Daarna zien we wel weer, maar eerlijk gezegd denk ik dat weer geen latertje wordt. Morgenvroeg bereiken we onze volgende halteplaats…

4 oktober … Going loco down in Acapulco

 

We hebben vandaag een zalige dag beleefd. We zijn gearriveerd in Acapulco, ooit een mondaine badplaats ( vooral in jaren ’70) maar inmiddels heeft deze stad een stukje van zijn glans verloren. Acapulco staat echter nog wel bekend als de stad van de rotsduikers en die willen we vandaag zeker niet missen. Wanneer we van boord gaan worden we echt belaagd door taxichauffeurs en excursieverkopers. Er lijkt geen doorkomen aan en vooral in de directe omgevi ng van de pier zijn het net vliegen. Persoonlijk vind ik het bijzonder storend. We besluiten eerst maar eens een korte wandeling te maken maar eerlijk gezegd is het hier eigenlijk te warm voor. Aangezien we nog steeds zuidwaarts varen wordt het ook met de dag warmer en in Acapulco is het 33 graden. We genieten nog wel even van de vele vissers en het aanbod van vissoorten, schaal- en schelpdieren.

 

Uiteindelijk besluiten we toch maar een taxi te nemen naar het hotel Mirador. Hier hebben we een schitterend uitzicht op de dertig meter hoge rotsen vanwaar de veelal jonge jongens afduiken in slechts vier meter diep water. Ik zou het graag proberen maar ik zie er van af: het zal best lastig duiken zijn met een rolstoel aan mijn kont! Onder het genot van een cocktail genieten we van de kunsten van de duikers en ook na de show blijven we nog even heerlijk zitten. Aangezien we hier nogal hoog zitten biedt de best wel harde wind ons aangename verkoeling.

 

Tegen één uur laten we ons door een taxi via het oude centrum terugbrengen naar de boulevard. Op de heenweg hebben we n.l. een zeer uitnodigend terrasje gezien, gelegen op een pier en we gebruiken hier de lunch in de beschutting van de parasols. Ook hier is de wind gelukkig volop aanwezig. Het is zondag en dit is duidelijk te zien aan het feit dat een groot deel van de lokale bevolking zich ook op het strand bevindt.

 

In de loop van de middag aanvaarden we de korte wandeling terug naar het schip en we betrekken weer ons plekje op het achterdek. Zoals gebruikelijk steken we pas van wal nadat het wegvaarfeest is begonnen. Wanneer een aanleghaven wordt verlaten wordt er een feest gegeven van ca. een uur en hierbij worden cocktails geschonken onder begeleiding van een live band. Qua eten houden we het vanavond simpel en maken gebruik van het diner in het Lido restaurant. Ook vanavond gaan we bijtijds naar bed. Van niets doen kan je blijkbaar ook heel moe worden.

5 oktober … een vreemde aanlegplaats

 

Vanochtend zijn we aangekomen in Huatulco. Huatulco is zo ongeveer de meest zuidelijke badplaats in Mexico en is schitterend gelegen in een omgeving van maar liefst 30 stranden, verspreid over 7 baaien. Helaas is het dorpje verworden tot een commerciële mengelmoes van markten, winkeltjes en terrassen. Huatulco is duidelijk opgezet om nog even op het laatste moment de Mexicaanse dollars uit de zakken van de toeristen te kloppen. Zonde want zoals eerder gezegd is de ligging wonderschoon. Men had de omgeving duidelijk beter kunnen benutten. Wij vinden dit soort zaken altijd een beetje jammer. Het had gewoon wat authentieker gemogen. Om één uur ’s middags gaan de trossen van de Westerdam al weer los en onder begeleiding van marinevaartuigen verlaten we de Mexicaanse wateren. Aan boord is het in de middag door de stevige wind heel goed toeven op het achterdek. Het windje is overigens levensgevaarlijk want wanneer je niet goed wordt ingesmeerd verbrand je levend.

 

Femke heeft telefonisch gereserveerd voor de Pinnacle Grill. Dit restaurant is eigenlijk het meest luxe restaurant op het schip. Wanneer we ons ter plaatse melden blijkt echter dat het een “formal night” is. Men dient dus als heer gekleed te gaan in een jasje en als dame in een avondjurk. Het jasje heb ik echter niet bij me maar er wordt keurig voor gezorgd door de maître. In het begin voel ik me niet op mijn gemak maar dat verandert gelukkig snel. De ober komt de diverse vleessoorten tonen en zorgt voor een korte beschrijving. Samen zoeken we een uitstekende fles wijn uit en worden vervolgens in de watten gelegd. Voor dit restaurant dienen we bij te betalen maar we willen het toch niet missen. We willen nu eenmaal alles een keer meemaken. Na het luxe diner gaan we voor de tweede keer deze week een kijkje nemen in het casino. We zijn er niet zozeer om zelf te spelen, maar m.n. meekijken aan de blackjacktafel vinden we gewoon heel  erg leuk. Bovendien leer je aan de tafel al snel wat andere mensen kennen. Overigens heeft het casino een groot nadeel: er mag hier ongestoord worden gerookt en binnen korte tijd heb ik er al behoorlijk veel last van. Ons bezoek is dan ook van korte duur. Na een aflevering te hebben gekeken van de Soprano’s gaan we naar bed.

 

6 oktober … een gemiste kans

 

Fem en ik hadden ons deze dag vooraf heel anders voorgesteld. We zijn vanochtend aangemeerd in de haven van Puerta Quetzal, Guatemala en juist Guatemala waren we bijzonder nieuwsgierig naar. Het nadeel is alleen dat we hier maar een dag blijven en de kortste excursie neemt minimaal 4,5 uur in beslag (de langste excursie duurt n.b. 8 uur!). Gisteren hadden we ons nog voorgenomen om met een taxi naar Antigua te rijden (reisduur ca. 2 uur, één van de mooiste steden van Midden-Amerika) maar inmiddels hebben we dit plan laten varen. Fem heeft n.l. een bijzonder slechte nacht achter de rug in verband met buikloop. In deze situatie kunnen we het niet riskeren om uitgebreid op pad te gaan en we moeten het doen met een bezoek aan wal en uiteraard weer een markt. Ik overweeg nog om alleen te gaan maar ook deze optie zou niet verantwoord zijn. Jammer maar het is nu eenmaal zo.

 

We brengen de middag door op het achterdek van de Westerdam terwijl de zon plaats moet maken voor zware bewolking en af en toe een druppeltje regen. Ik ben wel zoet met mijn muziek en Fem probeert wat te slapen. Hopelijk vliegt dit virus snel weer over. Momenteel is het vijf uur ’s middags. We zien wel wat de avond brengt.

7 oktober … Corinto, Nicaragua

 

De dag van gisteren heeft in de avond een nogal curieus slot gekend: terwijl we al lang en breed in onze badjassen naar een DVD zitten te kijken, lassen we een plaspauze in en tot onze grote verbazing is mijn plasfles verdwenen. Nu valt er op onze kamer wel het een en ander te halen, maar de plasfles…?! We begrijpen er allebei niets van, trekken alle kasten open maar het eindresultaat is nul komma nul. Als laatste redmiddel belt Fem met de housekeeping en ze vraagt of er iemand langs kan komen. Tja…ga daar maar eens in je beste Engels aan een Filipijn uitleggen wat je exact kwijt bent… Gelukkig komt het ding na een tiental minuten toch boven water. Wat ze er nu mee gedaan hebben weten we tot op dit moment nog steeds niet. Misschien wilden ze het alleen maar een keertje uitproberen.

 

Dan de dag van vandaag. Terwijl we ons richting het ontbijt begeven lopen we juist de haven binnen van Corinto, Nicaragua. We hebben het voornemen om een destillerij te bezoeken in de omgeving van Chinandega. Op de bonnefooi nemen we een taxi en reeds enkele minuten later krijgen we eindelijk een echt beeld te zien van Midden-Amerika. Dit is nu echt wat we willen zien. Er gebeurt van alles en nog wat aan beide zijden van de weg. Eerst zien we mangrovemoerassen langzaam overgaan in suikerrietplantages, de berm bestaat voornamelijk uit krotten waarin wel degelijk mensen wonen, de herders hoeden er hun kuddes. Waar je ook kijkt, zie je jongens en meisjes in schooluniform. De rit naar Chinandega duurt ca. dertig minuten maar van grote afstand kunnen we de in nevelen gehulde vulkanen w.o. de San Cristobal al zien die dit gebied zo typeren. Het is een wonderschoon gezicht. Dit is Nicaragua!

 

Onze taxichauffeur heeft het niet helemaal begrepen. Een destillerij komen we dan ook niet tegen. We vallen echter met onze neus in de boter want in Chinandega is het momenteel markt. En met markt bedoelen we dan ook echt een lokale markt. We vragen de chauffeur of hij ons door de straatjes wil rijden en zowel Fem als ik hebben het idee dat dit helemaal niet mag. Het voordeel is echter wel dat we slechts stapvoets kunnen rijden (ook al vanwege het feit dat het stikt van de fietstaxi’s) en zodoende alles in ons kunnen opnemen. De lokale verkopers en verkoopsters zien er de lol ook wel van in want waar we ook komen worden we begroet met een brede glimlach. Een van de verkoopsters laat merken dat ze het warm van me krijgt en ook Fem heeft veel sjans.

 

In de loop van de middag laten we ons weer terug brengen naar Corinto. We bezoeken nog even de toeristische markt en nemen nog wat te drinken op het terras. Overigens stikt het hier van zwaarbewapende politie. Hard nodig ook want er loopt hier echt een zooitje ongeregeld rond. Vanwege de warmte (ondanks de bewolking) gaan we maar weer aan boord van de Westerdam. Op het achterdek staat veel wind en de donkere wolken boven het binnenland beloven niet veel goeds. We houden het echter droog en tegen vijven gaan de trossen weer los. Van wat wij er van gezien hebben is Nicaragua een prachtig en vooral een groen land. Terwijl we de haven uitvaren genieten we nog even van de rijkelijk begroeide eilanden voor de kust en als slagroom op de taart ontwaren we nog een aantal dolfijnen. Vandaag is werkelijk een heerlijke dag geweest. Met Fem gaat het inmiddels ook een beetje beter maar we besluiten vanavond toch nog maar even veilig te eten. Hopelijk gaat het morgen dan weer een beetje beter.

8 oktober … Puerta Caldera, Costa Rica

 

Gisterenavond  is op het laatste moment besloten dat de Westerdam niet zal aanmeren in Puerto Caldera. Waarschijnlijk heeft het met de ruwe zee te maken maar hoe dan ook hier dienen we gebruik te maken van de zogenaamde tendermethode. Er is ons inmiddels gevraagd of we assistentie willen hebben dus we nemen maar aan dat we met een kleine boot naar de wal kunnen. Overigens wordt bij de tendermethode gebruik gemaakt van de reddingssloepen van de Westerdam zelf. Achteraf gezien was het eigenlijk een peulenschilletje. Men heeft mij gisteravond wel gevraagd of ik enkele passen kan lopen maar het is in zijn geheel niet nodig. Ik word met rolstoel en al opgepakt en in de boot gezet. Aan land komen is andere koek: we dienen uit te stappen op een ponton en daar de zee aardig tekeer gaat ziet het er nogal heftig uit. Ik laat het personeel zijn gang maar gaan, zij weten verdomd goed wat ze doen. Na de ponton moet ik ook nog eens een meter of vijf omhoog maar alles loopt voorspoedig.

 

We hebben besloten om een taxi te nemen naar Puntarenas. In 2002 hebben we al eerder dit natuurrijke land bezocht dus voor ons heeft het niet veel nieuws te bieden. Puntarenas is een havenstadje en we willen gewoonweg weer even de cultuur opsnuiven. De straatjes staan werkelijk bol van de winkeltjes en er zij nauwelijks toeristen te zien. Waarschijnlijk zitten de meesten van hen in een bus om op excursie te gaan naar het binnenland. We slenteren wat en drinken in een cafetaria lekker thee en koffie. Wat de koffie betreft zit het hier overigens wel snor. Het is een van de meest succesvolle exportproducten en de bak die ik voorgeschoteld krijg is meer dan verrukkelijk. Ik krijg hem gezien de afmeting niet eens op.

 

Aan het begin van de middag houden we het voor gezien en nemen we een taxi terug naar de aanleghaven. We zijn weer eens net op tijd want het begint lichtjes te regenen en de donkere wolken dienen zich wederom aan boven het binnenland. Wanneer we eenmaal op het achterdek van het schip zitten breekt de hel dan ook goed los. Als het in Costa Rica regent, dan regent het ook echt.  Langzamerhand keren ook de toeristen terug uit het tropisch regenwoud. Opmerkingen als “ het was veel te warm” en “het begon zowaar te regenen” zijn niet van de lucht. Tja, waarschijnlijk heet het daarom ook tropisch regenwoud…

 

Het is en blijft grauw en grijs weer en we besluiten deze keer maar niet het wegvaarfeest af te wachten.  We gaan ons lekker opknappen en aankleden voor het diner in de Vista Lounge. Het klinkt wellicht cliché (maar wel lekker cliché) maar we nemen na het diner nog een borrel, kijken de Soprano’s en gaan dan lekker naar bed.

9 oktober … weer een dag op zee

 

Fem  heeft een beroerde nacht achter de rug. Terwijl we beiden het idee hadden dat het de goede kant op ging. Zij heeft immers gisteravond voor het eerst weer uitgebreid gegeten en alles leek op rolletjes te lopen…dus niet.

 

Tot elf uur ’s ochtends bevinden we ons nog in Costa Ricaanse wateren. Via de Golfo Dulce varen we zuidwaarts richting Panama. We worden tijdens het ontbijt nog eens getrakteerd op tientallen dolfijnen. Het lijkt wel alsof ze ons uitgeleide willen doen.

 

Helaas is het vandaag niet bijzonder zonnig. Door het dichte wolkendek voelen we weliswaar de zonnestralen echter helemaal opentrekken doet het niet.

 

Even wat feitjes op een rij dan maar.

Het merendeel van de passagiers  valt in de categorie bejaard tot hoogbejaard. Ik denk dat Fem en ik samen de gemiddelde leeftijd behoorlijk naar beneden schroeven.

Het schip heeft vanaf beneden naar boven een C, B en een A dek (voor het personeel) en boven de waterlijn dek 1 tot en met 11. Dek 11 is het zogenaamde Crow’s Nest, oftewel het kraaiennest, bekend van de piratenschepen uit het verleden.

Het  van boord gaan alsmede het aan boord komen geschiedt als volgt: wanneer men de boot verlaat wordt je persoonlijke pas gescand waarna je foto op een monitor in beeld verschijnt. Bij het wederom aan boord komen doet men hetzelfde zodat de juiste personen weer aan boord komen en er niemand achterblijft.  

Internet is peperduur, al het internetverkeer geschiedt via satteliet.

Over het eten hebben we het nog niet gehad: kwade tongen in Nederland beweren n.l. dat wij alleen maar reizen om te eten. Bij uitzondering zullen wij het deze keer dan ook niet hebben over de overheerlijke sushi bij de lunch, de lamsbout, aspergerisotto, kreeftenbisque, kalfsmedaillons, seafoodplatters, escargots, Foie Gras, garnalencocktails, Indiase buffetten, steak tartare enz.

 

Zojuist zijn we met zijn tweetjes lekker naar de bioscoop geweest (the Taking of Pelham 123, met in de hoofdrol “Denzel”  en John Travolta) en we hebben het zeer naar ons zin gehad.  Het was alleen jammer dat je er een ijsbeer uit kon laten zo koud was het er. Inmiddels stijgt onze lichaamstemperatuur weer een beetje van een Alice White en gaan we ons klaarmaken voor het diner in de Vista Lounge. Het is galavond dus ik zal ongetwijfeld een jasje aan moeten. Overigens waren we vanavond uitgenodigd voor het Captains diner maar dat hebben we aan ons voorbij laten gaan.

10 oktober … apotheose!

 

Vandaag is DE dag. Vandaag moet het hoogtepunt worden. We hebben de wekker om kwart over zes gezet en we zijn gisteravond voor ons doen vroeg naar bed gegaan. Rond de klok van 6 uur zal de Westerdam het Panamakanaal (ad. 1913) binnen varen en we zijn beiden zeer nieuwsgierig en opgewonden. Wanneer we het dek op de 4e etage betreden (overigens met de nodige hulp) blijken we niet de enigen te zijn. Meerderde mensen zijn op het idee gekomen om vandaag vroeg op te staan.

 

Rond half acht varen we via een klein stuwmeer de Miraflores-sluizen in. Ik probeer vanuit mijn rolstoel een glimp op te vangen van de omgeving en wanneer ik mijn plekje heb gevonden moet ik toegeven dat dit al uitermate indrukwekkend is. Locomotieven zorgen voor het transport. Dit zijn nog maar de “kleine” sluizen. Wanneer dit een voorbode is voor de rest van de dag dan kunnen we onze handen dicht knijpen. Het weer werkt in ieder geval mee want ondanks dat het regenseizoen is staat de zon helder aan de hemel. Na ons eerste sluisavontuur gaan we samen even ontbijten want iets na negenen staan de Pedro Miguel sluizen (via de Gaillard Cut) op het programma.

 

Deze sluizen waren eveneens  spectaculair, wat echter volgt is werkelijk betoverend te noemen. We bevinden ons nu in het natuurlijke deel van het Panamakanaal en de beide oevers zijn begroeid met tropisch regenwoud. Je kunt hier nog de resten zien van de aanleg van het Panamakanaal: in de diverse rotspartijen zijn de vele gaten nog zichtbaar waar men in het verleden de dynamietstaven heeft geplaatst. Hier en daar zwemmen er krokodillen en op deze vroege ochtend vinden we het nu al een hele belevenis. We vallen echter van de ene verbazing in de ander. Wanneer het kanaal langzaam overgaat in een stuwmeer zijn we echt even sprakeloos. Het meer bestaat uit vele lagunes, kleine strandjes en eilandjes en hier en daar zien we nog een verdwaalde dorre boom boven het water uisteken als teken dat vele jaren geleden hier het land onder water is gezet. Het is hier zo mooi, je weet gewoon niet waar je moet kijken. Het Gatun Stuwmeer is overigens gevormd door het bouwen van een stuwdam in de rivier de Chagres. Tegen de klok van één uur bereiken we de wereldberoemde Gatun Sluizen. Je moet hier echt even met je handen in je ogen wrijven en dan nogmaals kijken wat er allemaal gebeurt. Wat een bedrijvigheid! Wanneer je de omvang van het schip bekijkt en vervolgens de drie sluizen, dan denk je al snel “dit gaat niet passen”. Maar met een marge van circa een meter aan beide zijden lukt het de locomotieven toch om de Westerdam trapsgewijs via de drie sluizen naar de Atlantische oceaan te loodsen. Let wel: deze actie neemt ca. 2 uur in beslag en we overbruggen een hoogte van bijna 40 meter. Bij het uitvaren van de laatste sluis zien we wederom dolfijnen zwemmen. Momenteel liggen we voor anker in Limon Bay waar de Westerdam wordt bijgetankt. Dit bijtanken duurt n.b. 5 uur. Dat is wel even wat anders dan een Toyota Yaris volgooien. Al met al hebben we een geweldige dag achter de rug en ik denk dat we nu al kunnen stellen dat de reis door het kanaal het absolute hoogtepunt is van deze cruise.

11 oktober … San Blas

 

We zijn vanochtend aangekomen in de San Blas Archipel. Deze eilandengroep voor de kust van Panama bestaat uit totaal 365 eilanden. De eilanden zijn beschermd grondgebied voor de laatste originele Inca-indianenstammen t.w. de Cuna. De Westerdam is voor anker gegaan in de nabijheid van een van de grotere eilanden genaamd Carti. Via de tendermethode hebben we de mogelijkheid om aan land te gaan maar we besluiten om vandaag aan boord te blijven. We hebben het voornemen om op het achterdek van de zon te gaan genieten maar het is zo heet dat het nauwelijks is uit te houden. Fem zoekt tussen circa 12 en 2 uur dan ook de schaduw op terwijl ikzelf in de zon mijn muziek beluister.

 

Even na drieën kiest de Westerdam wederom het ruime sop en pas nu toont San Blas haar echte schoonheid. Om ons heen bevinden zich talloze eilanden waarvan sommige nauwelijks groter zijn dan enkele vierkante meters. Deze bestaan echt alleen maar uit een heel klein strandje en twee palmbomen. Er is zelfs geen plaats om een handdoek neer te leggen om op te gaan liggen. Het geweldige schouwspel duurt ongeveer een uur en het is voortdurend genieten. Dit is echt een plek waarvan ik zelf denk “wauw…bestaat dit echt?”. Fem zegt nog “ik vind het vreselijk mooi maar ik zou er niet dood gevonden willen worden”. Ikzelf denk daar dus anders over. Dan maar een schoteltje in mijn bek en een botje door mijn neus, ik zou er wel kunnen aarden.  Hoe dan ook: De San Blas Archipel is in mijn ogen een van de mooiste plekjes waar ik ooit ben geweest.

 

Wederom hebben we dus een heerlijke dag achter de rug. Het weer heeft vrijwel de gehele dag meegewerkt en ik wil nog eens benadrukken dat dit in dit seizoen zeker niet vanzelfsprekend is.

 

Het is tijd om even lekker te gaan opfrissen…later meer.

12 oktober … Santa Marta, Colombia

 

Het is vandaag een nationale feestdag in Colombia t.w. Columbusdag. En dat is duidelijk te merken: het strand en de boulevard worden gedomineerd door de" locals" die zichtbaar genieten op het strand of zich op dit vroege uur al een aardig stuk in de kraag drinken op een van de vele terrasjes.

 

Santa Marta is een stuk kleiner dan we aanvankelijk dachten. Het maakt een wandeling echter extra leuk want binnen een paar uurtjes krijgen we een heel duidelijk beeld van dit havenplaatsje. Zoals we al eerder hebben gezien is het verschil tussen arm en rijk erg groot en heel goed zichtbaar. Dit is voornamelijk te zien aan de in veelal koloniaal opgetrokken huisjes waarvan sommigen picobello zijn afgewerkt en dik in de verf zitten. Anderen zijn verworden tot een bouwval. Op zich is het vreselijk jammer want de meeste huizen hebben nog immer de "trekjes" uit de koloniale tijd: veel ornamenten, schattige kleine balkonnetjes, snoepkleurtjes en vele prachtige soorten hekwerk. Er wordt overigens in Santa Marta wel degelijk aan de weg getimmerd, letterlijk. Zo is men druk doende met het opnieuw bestraten van de pleinen en de straatjes maar momenteel oogt het nogal rommelig.

 

Na onze wandeling welke ons onder andere voert langs het Parque Simon Bolivar, de vele drukke winkelstraatjes en de Plaza de la Catedral, besluiten we tegen het middaguur ons bij de locals op een van de terrasjes te voegen voor wat verkoeling. Het is hier momenteel 34 graden. Aangezien we nog geen zin hebben om terug te gaan naar het schip, wagen we nog een poging om e.e.a. te verkennen maar vanwege de warmte zitten we alweer snel op een ander terras. En ja hoor … ook deze vakantie gebeurt ons weer wat want we blijken bijna voor de deur van een ouderwetse hoerenkast te zitten. Het is een komen en gaan van "dames" en we hebben zelden zoveel gekakel bij elkaar gezien. Het blijft overigens heel vermakelijk om te aanschouwen.

 

Na deze verfrissing gaan we weer aan boord van de Westerdam en brengen nog enkele uurtjes op het achterdek door. Uiteraard is er tegen vijven weer een wegvaarfeest, deze keer met sangria. Morgen bereiken we de Nederlandse Antillen.

13 oktober … Oranjestad, Aruba

 

We zijn allebei in het verleden wel eens op de Nederlandse Antillen geweest, maar ik kon mij niet goed voor de geest halen welke eilanden ik reeds had bezocht. Fem is hier in ieder geval al eerder geweest, ik blijkbaar niet.

 

Op het eerste gezicht oogt Oranjestad heel uitnodigend. Het stukje boulevard bij de haven doet vanwege de suikerzoete gevels van de gebouwen heel liefelijk aan, echter achter deze façade bevindt zich een soort aaneenschakeling  van PC Hooft straatjes. We worden haast overstelpt door Louis Vuitton, Hugo Boss enz. We hebben een lange dag voor de boeg want de Westerdam zal pas tegen middernacht de ankers lichten. Na een korte wandeling door het Wilhelminapark en langs het Fort Zoutman, keren we terug naar de haven om even verkoeling te zoeken onder het genot van een drankje. Aangezien we toch de tijd hebben, besluiten we eens te gaan kijken of we met een taxi of een bus een wat duidelijker beeld van het eiland kunnen krijgen.

 

Bij de uitgang van de pier staat zowaar een bus met een rolstoelteken erop, dus we informeren snel naar de beschikbaarheid en de prijs van een "eilandtour". Ons wordt te kennen gegeven dat de excursie 10 dollar per persoon kost bij een bezetting van minimaal 6 personen. We moeten dan wel even geduld hebben. Geduld is hier Arubaans geduld, even wachten dus. Het komt echter in orde maar dan blijkt dat niemand ooit met de rolstoellift heeft gewerkt. Het personeel kijkt elkaar verward aan en uiteindelijk moet Fem zelf uitleggen hoe de lift werkt. Eenmaal op pad krijgen we stukje bij beetje een beeld van het eiland. We stoppen eerst bij de Casibari Rock Formation. Na een beklimming van deze mooie natuurlijke rotsformatie krijg je een schitterend uitzicht voorgeschoteld over het eiland. Vervolgens rijden we langs de westkust van het eiland naar het meest noodwestelijke punt waar de California Lighthouse staat. Daar heb je een goed uitzicht op de ruige noordoostkust met zijn ongerepte zandduinen. Men noemt de huizen aan de westkust het Beverly Hills van Aruba en we begrijpen wel waarom: het is een lange rij van gigantische villa´s pal aan het strand. Wanneer je in dollars een tonnetje of vijf overhebt, zit je hier wel goed. Tenslotte rijden we via de vele resorts aan de westkust terug richting de haven. Het ene resort komt nog pompeuzer over dan de ander maar eerlijk is eerlijk, de ligging is meer dan riant. Vrijwel aan het einde van de keten van resorts, nemen we nog een kijkje bij de oude windmolen die in delen uit Nederland is gehaald en hier stukje bij beetje weer is opgebouwd.  

 

Eigenlijk wilde ik er geen woorden vuil aan maken maar bij de aankomst bij de pier begint men te zeuren over de te betalen prijs. De 10 dollar p.p. wordt uiteindelijk 15 dollar en eerlijk gezegd doet die vijf dollar extra p.p. ons helemaal niets. We hebben nu eenmaal een heel fijne dag gehad. Waar ik mij eigenlijk drukker om maak is het feit dat degene die ons gepaaid heeft voor deze excursie ons recht in de ogen kijkt en glashard staat te liegen. De chauffeur van de bus heeft gedurende de trip ons herhaaldelijk verzocht om thuis te vertellen dat men vooral naar Aruba op vakantie moet gaan. Tja…dat wil ik best wel maar dan moet je dit soort kunstjes achterwege laten .

 

Eenmaal aan boord komen we tot de verrassende ontdekking dat er een Caribische BBQ op het achterdek op het programma staat. Eerlijk gezegd vinden we het allebei wel prettig: het is weer even wat anders, we hoeven ons niet om te kleden en het eten is meer dan verrukkelijk onder het genot van Caribische muziek. Men heeft er ook behoorlijk werk van gemaakt gezien de aankleding, het uitgebreide vlees- en visassortiment en de uit ijs gehouwen sculpturen. Erg smaakvol allemaal.

14 oktober … een na laatste dag op zee

 

Over vandaag kunnen we kort zijn: We hebben op het achterdek genoten van een strakblauwe lucht, een aangename westelijke wind, een Budweiser en een Alice White Chardonnay. En hier hebben wij dan ook werkelijk niets meer aan toe te voegen.

 

15 oktober … Santo Domingo, Dominicaanse Republiek

 

Exact 10 jaar na ons eerste bezoek aan de Dominicaanse Republiek zijn we wederom in Santo Domingo. Destijds hebben we van Santo Domingo niet meer gezien dan de luchthaven daar ons resort zich aan de noordzijde van het eiland bevond. We zijn benieuwd...

 

We zijn vandaag buitengewoon aangenaam verrast. Hoewel het voor Fem een hele klus is geweest om met mij het centrum te bereiken (het koloniale centrum ligt op 1 van de hoogste punten in de stad en er zijn zodoende veel trappen), is het uiteindelijk via een omweg en steile wegen toch gelukt. Het was de beklimming meer dan waard. Santo Domingo ademt geschiedenis uit. Waar je ook kijkt, ontdek je de vele Spaanse invloeden uit de tijd van Columbus die hier in 1492 aan land kwam. De oude fundamenten van de vestingmuur, de overal aanwezige kanonnen, de fraaie kerken, het is eigenlijk teveel om op te noemen. Eerlijk gezegd hadden we beiden een stad vol armoede verwacht. Maar wanneer we door het oude centrum wandelen zien we vele pittoreske straatjes en onwaarschijnlijk mooie gebouwen met gietijzeren balkons. Er zijn overal winkeltjes en aangename terrasjes, kortom, in Santo Domingo is genoeg te zien en voor mijn gevoel is het best een “hippe” stad. We hebben ons dan ook bijzonder goed vermaakt. We hebben verder o.a. een sigarenfabriekje bezocht en een deel van de middag doorgebracht op het terras in het gezelschap van een Canadees echtpaar waarvan de man uitstekend Nederlands sprak omdat zijn moeder Nederlandse is. De Dominicaanse rum is overigens meer dan uitstekend te noemen, zeker wanneer je hem door een rietje drinkt.

 

Voor wie ooit een bezoek brengt aan de Dominicaanse Republiek voor een vakantie: een bezoek aan Santa Domingo is zeer zeker de moeite waard.

16 oktober … laatste dag op zee

 

Waar we dachten dat het niet heter kon, zaten we er dus volledig naast: in de ochtend is het al niet uit te houden, maar tussen 12 en 3 hebben we echt het idee dat we in een tosti-ijzer zijn beland. Er staat nauwelijks wind en voor mijn gevoel (en ik kan toch aardig tegen de warmte) loopt de temperatuur momenteel wel tegen de 40 graden aan. Voor het eerst in bijna 3 weken ben ik dan ook verbrand. Vanaf een uur of 4 neemt de bewolking wat toe en steekt er een licht briesje op. In het gezelschap van een groepje Nederlanders hebben we de middag afgesloten vol lol en vermaak en ik heb er nu nog pijn in mijn kaken van. Wederom een leuke dag dus.

 

Omdat het einde van de vakantie op de Westerdam in zicht komt, heeft het personeel een entertainmentavond georganiseerd tijdens het diner. Wij hebben zelf al nauwelijks trek in een show tijdens ons avondeten, maar op het moment dat het voorgerecht geserveerd wordt betreed het overige personeel al dansend de Vista Lounge. Eigenlijk hebben we er een beetje medelijden mee. Deze jongens werken 10 maanden lang, 12 uur per dag aaneengesloten en nu moeten ze dan ook nog eens huppelen tussen de tafeltjes door. Het is pure armoede. We hebben onze eigen tafelheer gevraagd wat hij er zelf nou van vond, en hij moest bekennen dat hij de “normale” dagen wel veel leuker vindt. Tja, daar kan ik mij wel iets bij voorstellen…

 

Het zit er bijna op. Morgen rest ons alleen nog een bezoek aan de Bahama’s.

17 oktober … Half Moon Cay, Bahama’s

 

We hadden het gisteren over de temperatuur, maar het kan dus degelijk nog wel gekker. We zijn vanochtend via de tendermethode naar Half Moon Cay gebracht, een eilandje welke in het bezit is van o.a. de Holland Amerika Lijn en de hitte is niet te harden. Half Moon Cay is op zich overigens een schitterend eiland: een azuurblauwe zee, hagelwitte stranden en veel vegetatie. Een groot nadeel is echter dat het nauwelijks rolstoelgeschikt te noemen is. Weliswaar is er over een groot deel van het eiland een verhard voetpad neergelegd, bij de stranden en de vele barretjes kunnen we niet komen vanwege het feit dat we overal op de laatste meters nog zand tegenkomen. Bovendien heeft men heel onpraktisch overal trappetjes en treden aangelegd. Nu is dat voor mij als rolstoelgebruiker al ingewikkeld,  het zal voor het merendeel van de passagiers ook geen prettig gegeven zijn, daar de meesten van hen al de 70 zijn gepasseerd (of ze kunnen niet lopen omdat ze te dik zijn!). Men heeft op Half Moon Cay wel de beschikking over 2 speciale rolstoelen met hele grote banden, deze mogen echter alleen gebruikt worden voor transfers en hebben aan de voorzijde een niet weg te klappen beugel zodat ik er geen gebruik van kan maken. We hebben derhalve de middag doorgebracht in het beschutte Rum Runners Cafe een eerlijk gezegd was het hier bepaald niet slecht toeven. Op het eiland is overigens genoeg te doen. Natuurlijk kun je er zonnebaden, maar is bijvoorbeeld ook gelegenheid tot paardrijden, kajakken, snorkelen en je kan er zelfs per boot een bezoek brengen aan een lagune met pijlstaartroggen.

 

Wij houden het na een paar uurtjes weer voor gezien en trekken ons weer terug op het achterdek van de Westerdam. Vanavond is het “laatste avondmaal”. Morgen moeten we vroeg op en zullen we de reis terug naar huis aanvaarden. Over de cruise zelf kunnen we heel kort zijn: het was meer dan fantastisch. Op meerdere fronten. Het enige nadeel wat hebben ervaren is de beperkte tijd die je hebt wanneer je ergens aanland gaat. Dit heeft overigens ook te maken met het feit dat we steevast in kleine havenplaatsen hebben aangemeerd en zodoende buiten het bereik bleven van de vele bezienswaardigheden die al die landen te bieden hebben.

18 oktober … aankomst Ft. Lauderdale voor vertrek naar Amsterdam

 

Het is inmiddels al 19 oktober en knikkebollend van de slaap zitten we beiden thuis op de bank.

 

Na aankomst in Ft. Lauderdale is het begin van de terugreis nogal stroef begonnen. Het ontschepen van de Westerdam duurde i.p.v. een kwartier ruim een uur en een kwartier, met als oorzaak de douane.  Men is de laatste jaren in de VS wat grensbewaking betreft nogal doorgeslagen en menig toerist is daar flink de dupe van. Eenmaal door de douane verloopt de terugreis meer dan voorspoedig. Zeetours heeft een minivan geregeld om ons naar Miami te brengen, we zijn binnen no time de douane door, de vliegreis naar Detroit is een peulenschil en bij aankomst aldaar kunnen we bijna gelijk in het volgende vliegtuig stappen richting Amsterdam. Ook deze vlucht loopt op rolletjes. We hebben beiden een filmpje gekeken, 2 uurtjes geslapen en daarna nog een filmpje gekeken. En voordat we er erg in hebben staan we al bijna weer aan de grond in Amsterdam. We zijn nog nooit zo snel door de paspoortcontrole gekomen. Zoals gebruikelijk dienden we het vliegtuig als laatste te verlaten, echter de eerste 2 koffers zijn de onze en bij elkaar heeft het hele proces nog geen 5 minuten geduurd. De door ons gebelde OV-taxi (niet van Connexxion) arriveert ook een half uur te vroeg dus we zijn lekker snel thuis. De komende dagen zullen in het teken staan van bijkomen van de jetlag.

 

Nog even een paar wetenswaardigheden die ik heb vergeten te melden tijdens onze vakantie:

Columbia heeft de reputatie nogal crimineel te zijn. Ondanks dat wij er weinig van gemerkt hebben krioelde het er echter van de politieagenten en zwaarbewapende soldaten. Deze zullen niet voor niets zijn geweest.

Dan nog even iets over Aruba: ik kan geen reden bedenken waarom ik hier ooit op vakantie naar toe zou gaan. Het eiland heeft een te hoog Dunkin’ Donuts gehalte en het stikt er van de Burger Kings, Wendy’s, Taco Bell enzovoort. Het eiland valt in een dag te bekijken en wat er te bekijken valt is eigenlijk niet veel.

In Nicaragua zijn bij het van boord gaan 2 Amerikaanse toeristen overvallen.

De cruise met de Westerdam heeft ook een paar slachtoffers opgeleverd: vanwege de hoge leeftijd van de medepassagiers zijn er een aantal valpartijen geweest waardoor sommige passagiers niet konden terugkeren op de Westerdam maar huiswaarts moesten keren i.v.m. een operatie.

 

Tenslotte wil ik als rolstoelgebruiker langs deze weg nog eens benadrukken dat een cruise zeer goed te doen is wanneer je mindervalide bent. De meeste invalidenhutten zijn ruim van opzet en het personeel alsmede de medepassagiers zijn bijzonder behulpzaam. Wellicht een idee voor een volgende vakantie? Wij gaan maar eens nadenken wat de volgende bestemming wordt. Hopelijk wordt dit Monterrey, Mexico…