Costa Rica

26/8/02

Poeh, poeh, wat een reis zeg! Eerst 9 uur en 13 minuten naar Orlando, daar 1 ½ uur overstap en dan nog 2 uur en 51 minuten naar San José. De immigratieformulieren waren uiteraard weer eens een drama. In Orlando bleken we de foute te hebben gehad van Martinair en in San José moesten we vanaf de balie helemaal teruglopen naar de gate voor een prutspapiertje dat dan 5 min. later weer wordt ingenomen. Wat ook niet helemaal vlekkeloos ging was onze transfer vanaf het vliegveld naar het hotel want……... die was er niet! De toeristenservice van het vliegveld was gelukkig zeer behulpzaam. Op hun toestel belden we met de organisatie die onze transfer had moeten verzorgen. Toen die er geen zin in hadden namen we een taxi. Wat een verkeer in San José zeg! Het was wel spitsuur (ca. 18.00 u.) dat wel, maar dit leek wel op Bangkok joh! Alles blijkt er één- richting verkeer en de straatbordjes zijn er vaker niet dan wel. Zelfs als je goed telt (de Avenida’s en Calles lopen op in getal) is het nóg lastig.

We zijn beiden niet bijzonder gecharmeerd van deze superdrukke, chaotische stad vol Burger Kings en Mc. Donalds, waar je bovendien met onze pinpas maar bij 1 ATM terecht kan! Effe flink pinnen dus vóór we richting de Playa gaan. Het hotel (de goedkoopste die we vinden konden) is nog best oké: schoon en ruim genoeg (“The Tropical Breakfast” is een iets te mooie naam voor wat stokbrood en roerei en fruit, maar het smaakte ons perfect, al om 6.00 u.!).

We liggen trouwens al om 20.00 u. op apegapen. Niet zo vreemd als je bedenkt hoe lang je al op de been bent…

Alsof we straf hebben gaan we zonder avondeten naar bed, op wat pinda’s na die we nog van Martinair mee kregen. Nog in de war door het tijdsverschil worden we regelmatig wakker ’s nachts in het korte bed, maar we zijn blij dat we erin liggen!

27/8/02

Zoals Fem al heeft aangegeven: het tijdsverschil was bepaald geen pretje. Om 5 uur was ik al wakker, 6 uur aan het ontbijt en om 7 uur jakkeren we al door het centrum. Nadat we geld gepind hebben (en het moest genoeg zijn want je schijnt alleen in San José met je pinpas te kunnen pinnen) gaan we terug naar het hotel. We kopen onderweg nog even een goede kaart want we hebben uiteindelijk een auto gehuurd. Toevallig op het moment dat we de receptie willen laten bellen staat de auto klaar. Na al het papierwerk en controle van de Daihatsu 4 x 4 gaan we om ong. 9.00 u. op pad. Niet zuidelijk naar de vulkaan IRAZU maar direct naar ons resort Tamarindo. De reis duurt nl. een uur of 5 en we willen het op ons gemak doen. Na de drukte rond San José genieten we echt van de zeer groene dalen en bergen. Slingerende wegen worden afgewisseld door vlakke stukken en goede (lees: redelijke) door slechte. Onderweg eten we voor het eerst echt Costa-Ricaans: rijst met bonen met vlees en gebakken banaan. Zeer smakelijk!! We vervolgen onze reis en arriveren om 15.15 u. in het Barcelo Beach Resort. Voluit: Barcelo Playa Langoste Beach Resort en Casino. Mensen: we zijn weer eens met onze neus in de boter gevallen. Een complex van net 3 jaar jong aan zee, met een groot zwembad en mooie ruime kamers. Alles lijkt of het net uit de catalogus is weggelopen. We genieten dan ook van een paar uurtjes welverdiende zon op basis van: jawel… all inclusive (de cocktails waren weer heerlijk Coby). We hebben ons net opgefrist en gaan ons nu opmaken voor het avondeten.

28/8/02

Wederom vroeg wakker maar het komt ons wel goed uit. We ontbijten direct om 7 uur en gaan dan op pad naar Rincon de la Vieja. Een National Park met vulkaan, modderpoelen en andere vulkanische verschijnselen. Het is ongeveer 2 uur rijden, 2 ½ als je direct uit het hotel de verkeerde kant op rijdt. Want heen, naar het hotel toe, staat alles perfect aangegeven, terug mag je het duidelijk zelf uitzoeken. Eenmaal van de Pan American af, is de weg een drama. Het mag eigenlijk geen weg heten, maar het is de moeite van de reis waard! Bij de ingang moet je je melden en je handtekening zetten dat je van de gevaren op de hoogte bent (bv. dat je verbrandt als je de krater ingaat en zo). Als je terug bent moet je je weer afmelden, zodat er niemand achterblijft, zeker met slecht weer daar heel belangrijk. Direct al na de eerste stappen in het park zien we een neusbeer. Woorden schieten eigenlijk te kort om op te schrijven wat we ervaren. Het is er een herrie van jewelste dankzij de brulapen, vogels, insecten en vulkaan. De tocht is prachtig, behoorlijk avontuurlijk ook, het is weer lekker klimmen en klauteren. We zien ook nog agouti’s, leguanen en vreselijk veel mooie vlinders. Hen ziet ook nog een fel-blauwe vogel. De vulkaankrater is ook indrukwekkend, hij werkt volop. Het riekt daar wel een beetje vreemd, een soort ragout-lucht. Verderop komt de zwavel-nevel overal uit de grond. De lucht is afgrijselijk maar het is een mooi gezicht. Helaas gaat het dan regenen. Als het regent in Costa Rica dan regent het echt!! We verlaten het park dat behoorlijk lastig te bewandelen wordt zo met al die modder. Verderop zouden nog heetwater bronnen zijn, maar wat we zien is één grote modderpoel en wat werklui. Wel leuk: er liep daar een soort das of stinkdier rond. Op de terugweg kom je door Liberia. Ik lees in het boek dat er geen drol te doen is, dat het echt een doorgangsstadje is met truckershotels en 4 pompstations op het kruispunt. We rijden dus in 1 keer door, op weg naar het hotel. We installeren ons met al onze reisboeken bij de zwembadbar en verzinnen wat en wanneer onze volgende uitstap wordt. (Bij het zwembad kun je trouwens de hele dag door hamburgers, patat, verse tacochips en fruit pakken, echt schandalig!)

Na een lekker bad en weer een aflevering Friends (dit keer helaas een oudje) gaan we eten. Verwarring alom want er blijkt geen buffet te zijn, wat niemand ons vertelt, maar een aangepaste à la carte. De serveerster legt uiteindelijk onduidelijk uit dat hiervoor gekozen is i.v.m. te weinig gasten. Eenmaal in de week mag je gratis van de uitgebreide kaart eten, met speciale tickets. Tijdens het eten spring er tot 2 x aan toe een wasbeer op de tafel naast ons die suikerzakjes pikt, heel handig opent en leeg smikkelt.

29/8/02

Gisterenavond weer redelijk vroeg naar bed gegaan (ong. 22.00 u.) nadat we nog even aan de bar hebben gezeten. Vandaag lassen we even een rustdag in want we hebben het voornemen om morgen met de auto richting Arenal/La Fortuna af te reizen om de bekendste vulkaan van Costa Rica te zien, vervolgens ergens daar te blijven om dan weer de volgende ochtend te vertrekken naar de nevelwouden van Monteverde voor de Canopy-tour. Twee pittige dagen voor de boeg dus.

Vandaag is het gelukkig schitterend weer en het is bloedheet. Het is heerlijk om even bij te komen en te genieten van de zon. De rust wordt echter verstoord door allerlei geluiden in de bomen naast ons en er ontstaat commotie! Er zit een hele kolonie apen op een paar meter afstand. Werkelijk schitterend en de camera’s klikken dan ook gretig. Dit is pas echt een verrassing!! Overigens hebben we ook al op het resort kolibries, hagedissen en leguanen gezien. De rest van de dag verloopt rustig: we eten, drinken en eten wat tot we om een uur of vijf even naar Tamarindo gaan. We sturen een mailtje naar huis, gaan op zoek naar een reisbureautje (niet gevonden) en drinken een biertje aan het strand terwijl gitzwarte wolken ons naderen en de felle onweer en bliksem al snel losbreekt. Snel terug naar Barcelo voor de regen losbarst. We kijken nog wat tv, gaan eten en vroeg naar bed.

30/08/02

Om 7.00 u. ontbeten en om 8.00 u. op pad. Eerst een uurtje terug naar Liberia, dan ong. 40 minuten naar Caòas en dan begint de reis pas echt. De bergen in over zeer slecht begaanbare wegen (soms was men zelfs bezig de weg vrij te maken met bulldozers vanwege verschuivingen) dwars door de jungle langs het Lago Arenal. De reis duurt lang maar verveelt nooit. Je moet al rijdend alleen even op je qui vive blijven. Onze Daihatsu Terios blijft me verbazen terwijl vóór ons over de bijna onbegaanbare weg een Daihatsu Cuore voort ploegt. Niet te doen man! Om ong. 13.30 u. komen we bij de vulkaan La Fortuna en nemen onze intrek bij het Arenal Observatory Lodge. Dat is de beste uitgangspositie voor wandelingen maar voorlopig zeikt het echter van de regen. Hopelijk klaart het vanmiddag op en anders hebben we nog morgenochtend. Een grote patat mét en het uitzicht op de vulkaan (die nu even niet zichtbaar is vanwege nevel) maken de hele rit nu al de moeite waard!!!

Het diner hier is werkelijk heerlijk! Eindelijk een goed stuk gegrild vlees met lekker pittige jalapeno peper saus; goed vlees schijnt hier uniek te zijn, waarschijnlijk door de “taaie” ossen.

Dan zien we ineens dat de vulkaan rode walmen spuugt en het is een fantastisch gezicht om de brandende lava naar beneden te zien rollen tegen de pikzwarte nachtlucht als achtergrond. Heel indrukwekkend! Ook de vele felle vuurvliegjes maken het heel leuk om lekker buiten te staan en rustig te koekeloeren. Nog een unicum trouwens: Hen wil om 20.00 u. naar bed! En zo geschiedde

nadat ik eerst nog een immense tor van me af moest slaan die zich verstopt had in de handdoek die ik gebruik. Even schrikken, maar je mag hier niks doodmaken dus dat respecteren we (kill nothing but time, leave nothing but footprints and take nothing but pictures, staat er op het bord van het hotel).

31/08/02

Vanochtend weer vroeg opgestaan (5.30 u.) om een wandeling te maken van ca. een uur naar een waterval. De jungle weer in en de waterval is indrukwekkend. Niet zozeer vanwege zijn grootte maar meer door de hoeveelheid water!!! We maken foto’s van de waterval. Foto’s van de vulkaan heb ik ’s ochtend al genomen (zonder wolken is het een schitterend plaatje). Om 7.00 u. ontbijten we (heerlijk klein buffetje) en om 7.35 u. zitten we uitgecheckt en wel weer in de auto.

Monteverde is ons doel en dat zullen we weten ook. Wat een rit! Op zich al heel erg lang  maar de laatste 35! km. door onbegaanbaar terrein. We houden vol en arriveren bijna 4 uur later (11.30 u.)

in Santa Helena vlak bij Monteverde. Als we informeren naar de Canopy-tour krijgen we te horen dat deze pas om 14.30 u. aanvangt. Voor ons is dat een beetje laat want dat betekent weer ter plaatse overnachten en van half twaalf tot half drie niets doen. Zonde van de tijd dus. We besluiten een “skywalk” te maken. Wandelen door de jungle maar over diverse bruggen tot 60 meter hoog. Het uitzicht is spectaculair al zien we nauwelijks dieren. Zelf ben ik tot op het bot doorweekt maar het zien van Fem in haar poncho (het blauwe vrouwtje i.p.v. het rode mannetje) maakt een hoop goed. Nadat we ons afgedroogd en omgekleed hebben aanvaarden we de reis terug naar Tamarindo. Ieder jaar gebeurt er wel iets unieks (in Thailand het creditcard verhaal) en zo ook nu. Terwijl ik keurig mijn snelheid handhaaf (90 km.) word ik door een laser van de politie gepeild en naar de kant gedirigeerd. De agent vraagt naar mijn paspoort en kentekenbewijs (en dus niet mijn rijbewijs, hetgeen ik ook niet bij me heb) en besluit mij een bekeuring te geven van 10.000 colones (= 30 dollar) voor het met 10 km. overschrijden van de max. snelheid. Ik protesteer en zeg dat de borden echt 90 aangaven en na een aantal minuten doet de agent het voor de helft, dus 5000!!!

(je verzint het niet). Ik protesteer weer in het Engels en met handen en voeten maar de agent is al aan het schrijven geslagen. Als ik het bijna opgegeven heb scheurt hij tot mijn verbazing de bon door en mag ik door. Blij dat ik mijn portemonnee niet getrokken heb want het gaat deze mensen duidelijk om een tweede salaris. Binnenkort in Nederland maar eens kijken of ik kan onderhandelen bij een bekeuring. Enfin, ik speel nu op safe qua snelheid en dat schiet dus niet op.

De reis duurt (te) lang maar….. we zitten inmiddels aan een welverdiende cocktail. Het waren twee heel vermoeiende dagen maar de moeite meer, meer, meer dan waard!!

1/09/02

We zijn toe aan een lekker dagje zonnen en installeren ons dus aan het zwembad. In het hotel is het vandaag, net als gisteren (zondag c.q. zaterdag) behoorlijk druk met Tico’s, oftewel Costaricanen. Voor het overige is het hier op een handvol bezoekers/gasten na echt uitgestorven.

Voordeel is dat je je bedje voor het uitzoeken hebt bij de pool, nadeel blijkt echter dat ze i.p.v. het uitgebreide buffet nu een aangepast á la carte hebben omdat er anders veel te veel over zou blijven. Alleen toetjes en salade is nog in buffetvorm. Vandaag hebben we ons plannetje voor de laatste vakantiedagen uitgestippeld. Op zondag 8/09/02 om 7.10 u. vliegen we met een interne vlucht via San José naar Quepos, een plaatsje 7 km. van Manuel Antonio N.P. We laten ons dan door een taxi bij een hotel afzetten en gaan dan het N.P. in. Op maandag is het N.P. gesloten, dan hebben we die dag om nog wat te winkelen/wandelen/zonnen en kunnen we op dinsdag met de bus terug naar San José, alwaar we om 18.00 u. terug naar Nederland zullen vliegen.

Het ticket vanaf Tamarindo naar Quepos is telefonisch snel geregeld, even later ontvangen we een fax ter bevestiging. Leuke plannen in het vooruitzicht dus!

 

2/09/02 + 3/09/02

 

Wederom lekker geluierd, een heleboel pelikanen gezien, en 3/9/02 in de middag ook heel veel regen en onweer, wat op zich mooi is om te zien.

De auto hebben we op 2/9 al op laten halen (3/9 om 9.00 u. zou de officiële 7 x 24 uur erop zitten en pas om 16.00 u. was de pick-up afspraak). Maar aangezien we hem toch niet meer nodig hadden en het gewoon geregeld wilden hebben, hebben we gebeld, of liever gezegd laten bellen om de afspraak te vervroegen.

4/09/02 + 5/09/02

De dagen kabbelen lekker voort en we maken zoveel mogelijk gebruik van de zon (als ie er is natuurlijk want de factor regen heeft nu eenmaal vaak de overhand). Buiten zonnebaden en zwemmen we, eten we en drinken we en niet logischerwijs in die volgorde. Vandaag is het ’s ochtends bewolkt met een klein spatje regen en we besluiten een wandeling te maken richting Tamarindo (half uur heen, half uur terug). Het is nu nog eb maar de vloed komt al op. We genieten van de wandeling en nemen wat foto’s. De rest van de dag is het lekker zonnen en we houden het dan ook tot half 6 vol. Na het eten nemen we een taxi naar Tamarindo voor het uitgaansleven maar dat valt dus vies tegen. We hadden echter vanuit de taxi onderweg veel auto’s zien staan op een plek halverwege. Gewoon 4 zuilen met een dak erop, “the place is packed” en er staat muziek aan. Zeer gezellig en we weten gelijk waar alle mensen zijn gebleven want de rest was uitgestorven. Wel heel veel politie trouwens. Om 0.10 u. gaan we (lopend) richting hotel en liggen om 0.30 u. in bed. Latertje voor ons dus!

P.S. ’s Middags zijn we overigens weer bij eb het strand op geweest. De riviermonding lag bijna droog. Heel maf gezicht!

Later naar bed gegaan dus ook later opgestaan. Het is bewolkt (balen dus) maar het is droog en het zonnetje voel je toch wel een beetje. Tukkie doen, beetje lezen, maar na de lunch (3.15 u.) is de pret over: regen!! (maar het klaart nu weer iets op). We hebben er wel een vriendje bij gekregen: een klein rood katje die constant zit te mekkeren en te bietsen. Het is nu 4 uur.

 

6/09/02 + 7/09/02

 

Zon, zon, en nog eens zon. We liggen weer eens lekker bij de “pool”. Af en toe lopen we even naar het strand. Daar verbazen wij ons telkens weer over hoe snel eb verandert in vloed. Dat moet je echt goed in de gaten houden anders ben je echt de pineut. En als het vloed is, is het ook goed vloed: van het grote strand blijft echt nog maar 3 meter over. De natuur is erg krachtig in Costa Rica.

Het is overigens weer weekend, wat inhoudt dat het hotel vol zit met tico’s. Vermoedelijk vrij vermogende tico’s, met hun hele familie, die zich hier gek vreten aan alles wat los en vast zit. Enkelen zuipen zich ook ’s ochtends al helemaal klem aan de cocktails, wat ze nou niet echt beschaafder maakt (dikke torren aan de bar die voor hun beurt MAZ RON, MAZ RON blèren, oftewel meer rum in mijn cocktail!).

Maar ach, ook wel weer vermakelijk om te zien, buiten het weekend om is het hotel nagenoeg leeg namelijk.

En ook een voordeel is dat we in plaats van de aangepaste á la carte nu tenminste een meer dan prima buffet krijgen. Gisteravond hebben we ons verschranst aan de kreeft! Echt heerlijk!

Het is nu 7/09/02, onze laatste dag hier in Tamarindo, het is nu net bewolkt maar het is mooi geweest hier!! ’s Middags hebben we trouwens i.p.v. bij het zwembad nu eens bij het strand gelegen. Stom dat we dat niet eerder zijn gaan doen want door de wind is het er veel beter uit te houden, zelfs met je giechel vol in de zon.

Wel luxe hoor, je loopt zo vanaf het zwembad-complex het strand op. Allereerst vonden we het wat jammer en vreemd dat er buiten wat bedjes en een volleybalnet niets is. Maar eigenlijk waarderen we het ongerepte van deze baai wel zeer. Het is tenslotte ook beschermd gebied, als in een Nationaal park. Helaas mag je om deze reden ook geen schelpen verzamelen want het ligt hier vol met van die torentjes. Wel begrijpelijk.

 

8/09/02

Vandaag is het, 2 dagen eerder dan gepland, check-out time. We staan om half zes op want we gaan met het vliegtuig via San José naar Quepos (en Manuel Antonio). De avond ervoor hebben we een taxi besteld en ondanks een beetje ongerustheid is deze ruim op tijd. We vertrekken om 6.00 u. richting het vliegveld en ter plaatse aangekomen barsten we weer eens in lachen uit: 4 pijlers met een golfplaten dak, dat is het dan ook wel! Ik heb overigens nog nooit meegemaakt dat we een snel stromende beek over moesten om een vliegveld te bereiken.

Enfin, helaas is er geen koffie of ontbijt te krijgen. De reis in het mini-vliegtuigje maakt echter een hoop goed. Er passen 6 of 8 passagiers in, wij zitten pal achter de piloot en alles is open dus het is allemaal perfect te zien! We hebben een tussenlanding op het (nationale) vliegveld (je) van San José. Hier landen alleen kleine vliegtuigjes die de binnenlandse vluchten doen, en helikopters. We moeten er inchecken bij een provisorische balie en pas hier worden onze koffers gewogen, wijzelf trouwens ook, maar weer niet onze handbagage……….. vreemd hoor! We moeten er 3 kwartier wachten op de aansluitende vlucht in een soortgelijk vliegtuig. Dat gaat ook weer allemaal prima op tijd (te vroeg zelfs!) en het duurt nu slechts 25 minuten voor we op een landingsbaan landen die ook weer niet veel meer voorstelt dan wat uitgestrooid grind. Taxi is snel geregeld en we laten ons afzetten bij een hotel genaamd Mar y Luna, wat “zee en maan” betekent. Klinkt romantischer dan het is want een cel in de Bijlmerbajes is waarschijnlijk luxer (daar kun je wel naar buiten kijken!). We haalden het uit ons boekje, we zouden er een “middelmatig geprijsd en redelijk comfortabel” hotel aantreffen. Goedkoop is het wel: $ 15,- per nacht. Er liggen geen handdoeken, als je die wilt hebben moet je $ 15,- extra betalen! Bizar hoor, net zo duur als de overnachting zelf. Maar ach, wat heb je nodig,voor 2 nachten is het oké. Eenmaal een beetje gesetteld gaan we eerst even ontbijten in de buurt (natuurlijk weer “tipico” en dan met de bus van 11.30 u. naar Manuel Antonio (kost 90 colones = 20 € cent). Wadend door ca. 20 cm. water betreden we het park wat er overigens aan de “buitenkant” al spectaculair uitziet. Eenmaal binnen val je van de ene verbazing in de andere: overal beesten (apen, leguanen, wasberen enz.) werkelijk schitterende stranden (van heel erg groot tot pittoreske baaitjes waar je overigens wel wat kilometers voor moet lopen). Kortom, de uitzichten zijn adembenemend en het is de trip meer dan waard!! We leggen deze dag ettelijke kilometers af en krijgen te maken met aanzienlijke hoogteverschillen. Soms gaat het dan ook rap naar beneden en dan moet je natuurlijk ook weer terug omhoog. Een aanslag op de (boven) benen dus. We houden het tot 14.30 vol maar als we het park willen verlaten blijkt dat het inmiddels vloed is geworden. Even wachten op een bootje dus. Na de oversteek pakken we lekker wat koude biertjes op een terras waar we nog te maken krijgen met een gestoorde vent die in 3 talen alleen maar onzin uitkraamt.

Vervolgens nemen we de bus terug naar Quepos en ervaren we ’s avonds hoe slecht het slapen is onder een wel heel luide “fan”.

9/09/02

Dit is onze laatste “hele” dag. Bij gebreke aan een echt strand in Quepos, gaan we weer met de bus naar Manuel Antonio. Tot een uur of 1 liggen we lekker op het strand maar dan trekt het dicht en even later gaat het regenen. We zitten dan al lekker aan de lunch en kuieren daarna nog wat rond voordat we de bus weer nemen. Het zit er nu bijna op. We hebben inmiddels buskaartjes geregeld voor de “directo” naar San José (morgen 12.00 u.). Na het eten drinken we nog iets in een bar. Fem houdt het snel voor gezien en ik ga nog even terug naar de bar om de sport af te kijken. Om 23.00 u. vind ik het ook mooi geweest!

10/09/02

We zijn weer bijtijds opgestaan, ontbijten wat en zitten onze tijd uit tot 12 uur. We checken uit en drinken nog iets voor we naar het busstation lopen. De bus is iets te laat dus we worden al een beetje bezorgd. Het zal toch niet zo zijn dat we op de laatste dag tegenslag gaan krijgen? Gelukkig arriveert de bus en vertrekken we met 20 minuten vertraging en arriveren we ruim op tijd (13.20 u.) op het vliegveld van San José. Na een kleine vertraging gaan we naar Miami waar we letterlijk in een kamer achtergelaten worden als we de douane door zijn. Om 0.45 u. (n.b. 11 september!!!) stijgen we op voor de resterende 8 uur en 20 minuten. Gelukkig slaap ik er ongeveer 6 uur van!).